از روزهای پایانی هفته ی گذشته که خبر تجاوز و سپس قتل فجیع «ستایش» دختر ۶ ساله ی افغان در ورامین در جنوب تهران برای اولین بار در شبکه های اجتماعی پیچید، موجی از واکنش افغان ها در شبکه های اجتماعی شکل گرفته از جمله کمپینی به عنوان «من ستایش هستم» در فیسبوک تشکیل شده و به سرعت آمار بازدید آن بالا رفته است.

در تازه ترین واکنش، «احمد بهزاد»، نماینده ی هرات در پارلمان افغانستان در یادداشتی «برای ستایش» نوشت: «خبر جنایت تکاندهنده در ورامین ایران قلب هر انسانی را به درد می آورد. کودکی آواره طعمه گرگ صفتی آدمخوار شده است. جنایت جنایت است؛ فرقی نمی کند که مرتکب آن دارای چه ملیتی باشد؛ اما آنچه در این میان آزاردهنده است رویه ی متفاوت و آپارتاید گونه ی رسانه های جامعه ی میزبان است. اگر قضیه به گونه ی معکوس رخ می داد؛ یعنی جانی هویت قربانی را می داشت، آیا پیامدهای چنین جنایتی همین سکوت و بی پروایی بود؟

با تمام تلخی و اندوهی که این جنایت بر جامعه ی ما و به ویژه بر آنانی که طعم آزار دهنده ی آوارگی را چشیده اند تحمیل کرده است، ما به درستی می دانیم حساب جانی و جنایتکار از جامعه ای که او به آن منسوب است جداست. جنایت باید محکوم شود و جنایتکار باید مجازات شود.

در این میان سکوت جامعه ی میزبان در برابر چنین جنایت ضد انسانی توجیه پذیر نیست. جامعه ای که جانی به آن منسوب است باید بپذیرد که سیاست حاکم بر رسانه های آن و نفرت پراکنی علیه مهاجران در وقوع چنین جنایت ها و این چنین سرافکندگی ها نقش بسیار دارد.

در جهان امروز باید به انسان بودن جدا از تعلقات ملیتی، نژادی، فرهنگی و دینی حرمت نهاد؛ چیزی که جامعه ی میزبان مهاجران در ایران شدیدا به آن نیازمند است. باشد که ستایش های دیگر در پناه ارزش نهادن ما به انسانیت، مصونیت یابند».

انتقاد روزنامه نگار افغان از سکوت رسانه ها در ایران
بنابر گزارش انصاف نیوز، سید جمال الدین سجادی، روزنامه نگار افغان نیز در این باره در یادداشتی نوشت: تصور کنید که اتفاق برعکس بود، یعنی می نوشتند که «یک مرد افغان پس ازتجاوز به دختر شش ساله ایرانی، او را کشت و در وان اسید انداخت!». اگر این اتفاق می افتاد، حتما تا الان تمام رسانه های دیداری و شنیداری و مکتوب و دیجیتال، این خبر را با شدت و تاکید منتشر می کردند.

اما حالا مقتول یک دختر شش ساله مهاجر افغانستانی است و همه سکوت کرده اند. آنها که سکوت کرده اند و به خاطر وجه المصالحات، واقعیت را «سانسور» می کنند، آنها که همیشه دم از فعالیت برای مهاجرین می زنند و امروز زبانشان لال شده و در پستوهای خود خزیده اند، آنها که می ترسند برای دفاع از مظلوم کارتشان قیچی شوند، آنها این ننگ را می پذیرند که سکوت کنند و با چهره ای حق به جانب بگویند: نباید احساساتی عمل کنیم و کار را خرابتر از اینکه هست بکنیم!
ماجرای تلخ «ستایش»u202c یک طرف و سکوت ننگین رسانه ها یک طرف.

چند روز پیش استادمان می گفت: در خبرنگاری اگر رسالت انسانی خود و اخلاقیات را فدای وجه المصالحات کردی، اگر واقعیت را پوشاندی و از کنارش به سادگی گذشتی، تو دیگر نه تنها خبرنگار نیستی، بلکه انسانیت خودت را زیر سوال برده ای. ما قبل از اینکه خبرنگار باشیم، قبل از اینکه هر چیز دیگری باشیم، انسانیم… اگر همین ماجرا برعکس اتفاق می افتاد وضعیت چگونه بود؟

من بارها و بارها در رسانه های ایران دیده ام، به چشم سر دیده ام که جرم ناکرده را به پای یک افغانی از همه جا بی خبر نوشته اند، این باعث شده تا ذهنیت مردم ایران نسبت به یک مهاجر افغانستانی این شود که امروز می بینیم، اما آیا این رواست که این واقعیت را سانسور کنیم و همه چیز را به باد فراموشی بسپاریم؟

هر ایرانی با وجدان با شنیدن این خبر ممکن است با خود به فکر فرو رود، اندیشه کند که «جرم شخصی است و ربطی به ملتها ندارد»، همین کافی است تا ذهنیت تعداد کثیری از مردم ایران عوض شود و بدانند همانگونه که یک مجرم افغانستانی می تواند مرتکب قتل شود، همانقدر هم یک ایرانی می تواند سنگدل باشد، اما این ربطی به ملیت او ندارد.

من دوستان ایرانی زیادی دارم که در شب و روز گذشته با من همدردی کرده اند و با شرمندگی این فاجعه را تسلیت گفته اند. این فاجعه قلب هر انسان آزاده ای را می آزارد و انسانی که بتواند این فاجعه را ببیند و سکوت کند، انسانیت خود را زیر سوال برده است.

ابعاد “تجاوز و قتل دختر شش ساله افغانستانی”
در تنها واکنش به این موضوع تاکنون در رسانه های داخلی، «امیر هاشمی مقدم» روز جمعه در سایت «فرارو» نوشت: خبر در شبکههای اجتماعی دست به دست میچرخد و هر کسی خواسته و ناخواسته واکنش تند نشان میدهد. فرقی ندارد خواننده خبر ایرانی باشد یا افغانستانی. هر کس از عمق فاجعه آگاه میشود، وجودش فرو میریزد.

یکشنبه ۲۱ فروردین است. پسر ۱۷ ساله در ورامین، دختر همسایه افغانستانیشان را که هنوز شش سال بیشتر ندارد به خانه میبرد و پس از رفتار شیطانی با او، با ضربات چاقو وی را به قتل رسانده و در وان حمام بر رویش اسید ریخته تا از بین برود. اما چون جسد بهطور کامل از بین نرفت، از دوستش یاری میطلبد. دوست وی با توجه به ابعاد جرم، ماجرا را با پدر خود در میان گذاشته و پدر هم با یکی از معتمدین محل و نهایتاً بدون کمترین تردیدی به پلیس خبر میدهند. پلیس هم هنگام مراجعه به خانه، هم باقیمانده جسد را پیدا میکند و هم قاتل را دستگیر.

فارغ از بحث آسیبهای اجتماعیای که گریبان بخشی از جامعه ایران را گرفته که یک نوجوان هفده ساله را به سوی چنین جرمی (که در واقع ترکیبی از چندین جرم دهشتناک است) سوق میدهد و نیاز به تحلیلهای جامعهشناختی و انسانشناختی جدی و دامنهدار دارد، درباره این رویداد چند نکته نظر نگارنده را به خود جلب کرده است:

۱- پیش از هر چیز، شکیبایی خانواده مقتول و برخورد عقلانی با این ماجرا قابل تأمل و بلکه ستودنی است. شوربختانه در مواردی اینچنین، نخستینن گزینهای که به ذهن برخی افراد خطور میکند، تقابل قومی یا ملیتی است. یعنی برای نمونه در این مورد، اینگونه ادعا شود که کودک به دلیل «افغانستانی» بودنش توسط یک نوجوان ایرانی به این شیوه به قتل رسید. در مواردی دیگر، شوربختانه سراغ داشتیم که قربانی ایرانی بوده و مجرم افغانستانی، و با واکنش تند برخی افراد «لمپن» روبرو گردیده و کل جامعه افغانستانی متهم شده بود. اما این بار به نظر میآید خانواده مقتول و طبقه روشنفکر مهاجرین افغانستانی (که کم و بیش با ایشان در ارتباط هستیم) تاکید داشتهاند بر غیر ملیتی بودن جرم. به این معنا که قربانی ممکن بود کودکی ایرانی باشد و یا مجرم ممکن بود افغانستانی باشد. در این مورد باید این رفتار خانواده مقتول و روشنفکران مهاجر، الگو قرار گرفته و درسی شود برای جامعه ایرانی.

۲- با وجود نکتهای که در بالا شرح دادم، تأکید داشتم در عنوان، حتماً به «افغانستانی بودن قربانی» اشاره شود؛ چرا که بسیاری از رسانههای زرد ایرانی که صرفاً جلب مخاطب و مشتری، بدون در نظر گرفتن شرایط اخلاقی برایشان مهم است، همیشه در بزرگنمایی جرائم مهاجرین دستی دراز داشته و حتی در برخی موارد پیش از اثبات جرم، با همان جریان لمپن اشارهشده در بالا همراهی میکردند و بدین وسیله، اصلیترین عامل منفی شدن نگاه بخشی از جامعه ایران به مهاجرین افغانستانی بودهاند. بنابراین لازم است نشان داده شود مهاجرین در واقع بخشی از جامعه ایران شده و همانگونه که در جرائم دخالت دارند، بسیاری از مواقع نیز خود قربانی جرایم میشوند. تلخ و شیرین ایران اکنون برای هر دو یکسان است و مشترک.

۳- قبح عمل فراتر از آن است که جامعه به افغانستانی یا ایرانی بودن مجرم و قربانی توجه کند. واکنشها نسبت به این خبر سراسر منفی بود؛ چه از سوی ایرانیها و چه از سوی افغانستانیها. همانگونه که دوستان نزدیک مجرم و اهالی و معتمدین محلی نیز، بدون کمترین تردیدی ماجرا را به پلیس گزارش دادند.

۴- جامعه مدنی ایران اکنون احساس نزدیکی بیشتری با مهاجرین نموده و در واقع آنها را بخشی از خود میداند. از همین رو است که این خبر در برخی رسانههای واقعگرا نیز اطلاعرسانی شده، بسیاری از فعالین اجتماعی ایرانی از همان ساعات اولیه کشف جرم، به یاری خانواده مقتول شتافته و در خبررسانی، برقراری ارتباط با مقامات بالای قضایی کشور، پیدا کردن وکیل برای خانواده مقتول و… از هیچ کوششی دریغ نکردند.

۵- در کنار جامعه مدنی، مسئولین هم نسبت به قضیه حساسیت بالایی نشان دادهاند. مدیر کل اتباع خارجی استان تهران و نماینده فرمانداری، بخشی از مسئولینی بودند که در نخستین روزها به خانواده مقتول سرکشی کرده و نسبت به پیگیری پرونده و وضعیت پیشآمده متعهد شدند.

۶- تا اینجای کار همکاری پلیس و دستگاه قضایی روی این ماجرا کاملاً همراه با حساسیت بالا بوده و بیتردید یقین داریم نتیجه پرونده این جرم فجیع، به همگان نشان خواهد داد که چنین جرمهایی نه برای جامعه ایرانی و نه برای پلیس و دستگاه قضایی، رنگ و بویی از قومیت و ملیت نداشته و حق و حقوق قربانی و خانوادهاش بدون کمترین مماشات احقاق خواهد شد.

انصاف نیوز

پس از پایان كار دولت دهم و حضور محمدرضا نعمتزاده در وزارت صنعت، معدن و نجارت، اما بازار خودرو ایران دچار استحاله شد و خودروسازان چینی جان گرفتند. استان كرمان بار دیگر در كانون توجه قرار گرفت و به ویژه پس از تشدید تحریمهای غرب بود كه خودروهای چینی بازار ایران را هدف قرار دادند.

به گزارش ساعت 24،یكه زارع مدیرعامل ایرانخودرو اما به تازگی قد برافراشته و میخواهد خودروسازان چینی را در شرایط سخت قرار دهد. وی نیز با خبرنگار روزنامه ایران موافق است كه «برخی میخواهند صنعت خودروی ایران را از بین ببرند» و البته میگوید: «اگر رقابت خودروسازان چینی با ایرانیها شفاف باشد هیچ خطری احساس نمیكنیم و اگر هم خطری احساس شود دنبال راهكارهای رقابتی هستیم اما چینیها شفاف نیستند و كارنامه آنها غیرشفاف است.»

به گفته یكه زارع كیفیت خودروهای چینی به هیچ وجه بالاتر از خودروهای تولید داخل نیست. خریداران خودروهای چینی بدانند صاحب اول و آخر خودروهایی كه خریدهاند خودشان هستند چون خودروی چینی بازار دستدوم ندارد و میگوید باید در چند سال آینده خودروسازان چینی را از بازار ایران خارج كنیم و من به این موضوع اعتقاد دارم و ما نباید بازار را تقدیم چینیها كنیم.

آیا سخنان یكه زارع به نمایندگی از یك گروه سیاسی است كه میخواهند استیلای كرمانیها به رهبری حسین مرعشی كه عضو ارشد حزب كارگزاران سازندگی و از دوستان نزدیك دولت یازدهم است را از سر راه خودروسازی ایران بردارند؟ آیا جاده مخصوص به خیابان ستارخان اعلان جنگ میدهد؟ باید عاقبت حرفهای كسی كه گوشههایی از آن را خواندید مشاهده كرد. اگر این روزها و در روزهای آتی ببینیم كه یكه زارع مدیر ایران خودرو از نظر حضور در این واحد با مشكل مواجه شد باید گفت كه زور او به خیابان ستارخان نرسیده است.

روزنامه صهیونیستی تایمز آو اسرائیل با انتشار گزارشی در پایگاه اینترنتی خود نوشت «احمدرضا خسروی،» خلبان خودفروخته ایرانی که سال گذشته به ترکیه پناهنده شده بود، به تازگی در مصاحبه با این روزنامه تهدید کرد به سرزمینهای اشغالی پناهنده خواهد شد. طبق ادعای این روزنامه، خسروی به این نیز بسنده نکرد و اظهار داشت برای آسیب رساندن به کشورمان، از انجام هیچگونه اقدام نظامی فروگذار نخواهد کرد.

خسروی 39 ساله که اکنون در شهر «وان» ترکیه بهسر میبرد با طرح ادعاهایی واهی و با تظاهر به آنکه جان همسر و پسرش در خطر است، قبیحانه اظهار داشت برای ضربه زدن به کشورمان حد و مرزی قائل نخواهد شد. خسروی سال گذشته بدون همراه بردن همسر و فرزندش و برای پناهندگی در ترکیه با لباس مبدل و به طور قاچاقی از مرزهای ایران خارج شد.

خسروی به مدت 19 سال خلبان بالگرد نیروی انتظامی ایران بود. وی در مصاحبه با تایمز آو اسرائیل به عناد با دین اسلام آشکارا اعتراف کرد. خسروی همچنین افزود: «از آنجایی که مسلمان نیستم ... از اجرای قوانین اسلامی در کشور ناراضی بودم...»

پلیس ترکیه چندی پیش دو ایرانی به نامهای «عبدالسلام تاتاری» و «محمد محمدیان» را به اتهام تلاش برای ربودن خسروی بازداشت کرد. طبق گزارش رسانههای ترکیه، دادستان این کشور تاتاری و محمدیان را به شش سال و هشت ماه حبس محکوم کرد. این در حالی است که این دو نفر در دادگاه اتهامات وارده را رد کردند. پلیس ترکیه مدعیست تاتاری و محمدیان در حال شناسایی محل زندگی خسروی در شهر وان واقع در شرق ترکیه بودند.

نشریه صهیونیستی جروزالم پست با انتشار فیلمی مدعی فرار نیروهای ایرانی از حلب شد.

براساس ادعای این نشریه صهیونیستی، دیروز گروه تروریستی جبهه النصره (همپیمان القاعده) که نقش تعیین کنندهای در جنگ شمال حلب دارد با انتشار فیلمی مستند، فرار نیروهای ایرانی را از میدان نبرد در حلب به تصویر کشید.

بر اساس ادعای این سازمان تروریستی، نیروهای ویژه ایران که دوشادوش نیروهای لبنانی و عراقی در شمال حلب میجنگند، از میدان جنگ فرار و نیروهای جبهه النصره مواضع آنها را به شدت بمباران میکنند. این ادعا درحالی مطرح میشود که در فیلم ارائه شده، هیچ گونه نشانی از هویت نیروهایی که از میدان جنگ میگریزند مشخص نیست.

در ادامه این نشریه صهیونیستی به استناد یک مقام غیر رسمی مدعی است: از زمانی که تکاوران تیپ 65 نوهد ایران به سوریه آمدهاند، بیش از 30 نفر از آنها کشته شدهاند. انتشار این فیلم در فضای مجازی کشورهای عربی موجی از شادی را بخاطر ضربه بزرگی که به ایران وارد شد به همراه داشت. اگر چه ایران این گزارش را تایید نکرده است، تهران پس از این واقعه نیروهای کلاه سبز را برای کمک به تیپ 65 نوهد به سوریه اعزام کرد.

شیخ محمد المحیسنی، رییس شورای شریعت جیش الفتح ( که جبهه النصره و احرار الشام زیر پرچم وی میجنگند) دیروز در فیلمی مدعی شد کشته شدگانی که با این گروه تروریستی میجنگیدند از سپاه پاسداران بودند نه از ارتش ایران. وی مدعی شد: زمین پر از خون ایرانیها بود و آنها متحمل تلفات سنگینی شدند.

جروزالم پست در شیطنتی آشکار در پایان گزارش خود به سخنان حسین امیر عبداللهیان، معاون وزیر خارجه ایران اشاره کرد که از نگرانی تهران از افزایش خشونتها در سوریه پس از اعلام آتش بس در این کشور خبر داده بود.

با وجود ادعاهای مطرح شده ، با توجه به اینکه این فیلم به وسیله پهپاد گرفته شده است، صحت آن در ابهام است. با این حال، مشخص نیست چه فرد یا گروهی این تجهیزات را در اختیار تروریستهای سوری قرار داده است.

باشگاه خبرنگاران

روزنامه صهیونیستی تایمز آو اسرائیل با انتشار گزارشی در پایگاه اینترنتی خود نوشت «احمدرضا خسروی،» خلبان خودفروخته ایرانی که سال گذشته به ترکیه پناهنده شده بود، به تازگی در مصاحبه با این روزنامه تهدید کرد به سرزمینهای اشغالی پناهنده خواهد شد. طبق ادعای این روزنامه، خسروی به این نیز بسنده نکرد و اظهار داشت برای آسیب رساندن به کشورمان، از انجام هیچگونه اقدام نظامی فروگذار نخواهد کرد.

خسروی 39 ساله که اکنون در شهر «وان» ترکیه بهسر میبرد با طرح ادعاهایی واهی و با تظاهر به آنکه جان همسر و پسرش در خطر است، قبیحانه اظهار داشت برای ضربه زدن به کشورمان حد و مرزی قائل نخواهد شد. خسروی سال گذشته بدون همراه بردن همسر و فرزندش و برای پناهندگی در ترکیه با لباس مبدل و به طور قاچاقی از مرزهای ایران خارج شد.

خسروی به مدت 19 سال خلبان بالگرد نیروی انتظامی ایران بود. وی در مصاحبه با تایمز آو اسرائیل به عناد با دین اسلام آشکارا اعتراف کرد. خسروی همچنین افزود: «از آنجایی که مسلمان نیستم ... از اجرای قوانین اسلامی در کشور ناراضی بودم...»

پلیس ترکیه چندی پیش دو ایرانی به نامهای «عبدالسلام تاتاری» و «محمد محمدیان» را به اتهام تلاش برای ربودن خسروی بازداشت کرد. طبق گزارش رسانههای ترکیه، دادستان این کشور تاتاری و محمدیان را به شش سال و هشت ماه حبس محکوم کرد. این در حالی است که این دو نفر در دادگاه اتهامات وارده را رد کردند. پلیس ترکیه مدعیست تاتاری و محمدیان در حال شناسایی محل زندگی خسروی در شهر وان واقع در شرق ترکیه بودند.

غیر از کارشناسان مردم هم نظراتشان را در این باره ارسال کردند. در مورد اینکه "اگر احمدینژاد برگردد، چه میشود؟" هر کس سخنی داشت و بعضی سخنها جوابی.

مشکل اول اقتصاد است

بیشترین دغدغه مشکلات اقتصادی و وضع معیشت است. یکی میگوید: «اگر احمدینژاد برگردد هم هیچ فرقی با حال حاضر نمیکند. واقعا در عملکرد دولتها به ویژه در حوزه اقتصاد و معیشت مردم چه تفاوتی است؟» یا این که: «احمدی نژاد هم که برگردد فرقی نمیکند، چون اساسا قرار نیست مردم رنگ رفاه را ببینند.»

مخاطب دیگری چنین پاسخ داده: « خیلی فرق میکنه عزیز. روحانی اگه فعلاً نتوسته در مشکلات داخلی به طور کلی موفق بشه اما گندهترش نکرده. گرانی هم بخاطر تورمه و همیشه خواهد بود.»

خودم رو میکشم

نگاه برخی مخاطبان به بازگشت رئیسجمهور پیشین احساسی است. یکی میگوید: «برای برگشتنش لحظهشماری میکنم.» و دیگری مینویسد: «اگر برگردد، من یکی خودم رو میکشم!» مخاطبی احمدینژاد را " بهترین، شجاعترین، پاکترین، دلسوزترین و ... " خوانده و علیرضا نوشته: «آخ قلبم درد گرفت!»

اختلاس

تعدادی از مخاطبان فرارو به مسئله اختلاس اشاره کردهاند. یک نفر نوشته: «اگر ایشان بیاید اختلاسچیهای جدید یک دولت پاک دستتر تشکیل میدهند.» مخاطب دیگری هم معتقد است با برگشتن احمدینژاد رکورد اختلاس، باز هم شکسته خواهد شد.

یکی از خوانندگان نوشته دلش میخواهد دولت احمدینژاد بازگردد تا سرمایه کشور به جیب خارجیها نرود و ناشناس دیگری پاسخ داده که با بازگشت آنها سرمایه کشور، به جیب خودیهایشان میرود!

احمدینژاد مقابل ترامپ

آقای شهرام حسینناظر برای بازگشت احمدینژاد این طور دلیل آورده که: «بازگشت آقای احمدی نژاد به صحنه سیاسی و قدرت در واقع مقابله به مثلی بیش نیست؛ به سیاست جاری این روزهای آمریکا؛ احمدی نژاد در مقابل ترامپ»

مخاطب ناشناسی نیز نظر گذاشته است: «ترامپ بیاد. محمود هم بیاد. کلا دنیا تموم شه راحت شیم.»

کره شمالی 2

در بعضی نظرات به مسئله عقبماندن کشور در سالهای ریاستجمهوری احمدینژاد اشاره شده است. توکلی در کامنتی طولانی نوشته: « احمدی نژاد 500 سال کشور را عقب انداخت. ضرباتش به کشور از جنگ بیشتر بود.»

مخاطب دیگری نوشته است که پول نفت در دولتهای نهم و دهم دود شد و به هوا رفت.

مخاطب دیگری هم شاید به شوخی نوشته: «به احتمال زیاد شعبه 2 کره شمالی رو در ایران افتتاح میکنه.»

در باور برخی مخاطبان نیز برجام نقطه ضعف دولت روحانی محسوب میشود و همین امر دلیل واجبی برای بازگشت احمدی نژاد است. مانند مخاطبی که نوشته است: «اگر احمدی نژاد برگردد دیگه عزت ایرانی و شرف ایرانی و اسلامی توسط عربستان و دشمنان لکهدار نمیشود.»

محبوب یا ...

مخاطبی نظر گذاشته: «احمدینژاد بیاید بالای 30 میلیون رای میآره. ببین من کی گفتم! چون واقعاً مردم ایشان را دوست دارن.»

آقای سیدمحمد هم بر این عقیده است که: «احمدی نژاد هرگز برنمیگردد چون از میزان عمیق ناخرسندی جامعه از عملکرد خود آگاه است و به همین دلیل است که جرات ندارد صراحتاً از آمدن بگوید.»

یکی از خوانندگان نیز در پاسخ به این سؤال که اگر احمدینژاد بازگردد، چه میشود؟ نوشته: «به راستی چه زیبا گفته امیرکبیر که هر کشوری برای پیشرفت و ترقی نیاز به ملت دانا دارد.»

فرارو

غیر از کارشناسان مردم هم نظراتشان را در این باره ارسال کردند. در مورد اینکه "اگر احمدینژاد برگردد، چه میشود؟" هر کس سخنی داشت و بعضی سخنها جوابی.

مشکل اول اقتصاد است

بیشترین دغدغه مشکلات اقتصادی و وضع معیشت است. یکی میگوید: «اگر احمدینژاد برگردد هم هیچ فرقی با حال حاضر نمیکند. واقعا در عملکرد دولتها به ویژه در حوزه اقتصاد و معیشت مردم چه تفاوتی است؟» یا این که: «احمدی نژاد هم که برگردد فرقی نمیکند، چون اساسا قرار نیست مردم رنگ رفاه را ببینند.»

مخاطب دیگری چنین پاسخ داده: « خیلی فرق میکنه عزیز. روحانی اگه فعلاً نتوسته در مشکلات داخلی به طور کلی موفق بشه اما گندهترش نکرده. گرانی هم بخاطر تورمه و همیشه خواهد بود.»

خودم رو میکشم

نگاه برخی مخاطبان به بازگشت رئیسجمهور پیشین احساسی است. یکی میگوید: «برای برگشتنش لحظهشماری میکنم.» و دیگری مینویسد: «اگر برگردد، من یکی خودم رو میکشم!» مخاطبی احمدینژاد را " بهترین، شجاعترین، پاکترین، دلسوزترین و ... " خوانده و علیرضا نوشته: «آخ قلبم درد گرفت!»

اختلاس

تعدادی از مخاطبان فرارو به مسئله اختلاس اشاره کردهاند. یک نفر نوشته: «اگر ایشان بیاید اختلاسچیهای جدید یک دولت پاک دستتر تشکیل میدهند.» مخاطب دیگری هم معتقد است با برگشتن احمدینژاد رکورد اختلاس، باز هم شکسته خواهد شد.

یکی از خوانندگان نوشته دلش میخواهد دولت احمدینژاد بازگردد تا سرمایه کشور به جیب خارجیها نرود و ناشناس دیگری پاسخ داده که با بازگشت آنها سرمایه کشور، به جیب خودیهایشان میرود!

احمدینژاد مقابل ترامپ

آقای شهرام حسینناظر برای بازگشت احمدینژاد این طور دلیل آورده که: «بازگشت آقای احمدی نژاد به صحنه سیاسی و قدرت در واقع مقابله به مثلی بیش نیست؛ به سیاست جاری این روزهای آمریکا؛ احمدی نژاد در مقابل ترامپ»

مخاطب ناشناسی نیز نظر گذاشته است: «ترامپ بیاد. محمود هم بیاد. کلا دنیا تموم شه راحت شیم.»

کره شمالی 2

در بعضی نظرات به مسئله عقبماندن کشور در سالهای ریاستجمهوری احمدینژاد اشاره شده است. توکلی در کامنتی طولانی نوشته: « احمدی نژاد 500 سال کشور را عقب انداخت. ضرباتش به کشور از جنگ بیشتر بود.»

مخاطب دیگری نوشته است که پول نفت در دولتهای نهم و دهم دود شد و به هوا رفت.

مخاطب دیگری هم شاید به شوخی نوشته: «به احتمال زیاد شعبه 2 کره شمالی رو در ایران افتتاح میکنه.»

در باور برخی مخاطبان نیز برجام نقطه ضعف دولت روحانی محسوب میشود و همین امر دلیل واجبی برای بازگشت احمدی نژاد است. مانند مخاطبی که نوشته است: «اگر احمدی نژاد برگردد دیگه عزت ایرانی و شرف ایرانی و اسلامی توسط عربستان و دشمنان لکهدار نمیشود.»

محبوب یا ...

مخاطبی نظر گذاشته: «احمدینژاد بیاید بالای 30 میلیون رای میآره. ببین من کی گفتم! چون واقعاً مردم ایشان را دوست دارن.»

آقای سیدمحمد هم بر این عقیده است که: «احمدی نژاد هرگز برنمیگردد چون از میزان عمیق ناخرسندی جامعه از عملکرد خود آگاه است و به همین دلیل است که جرات ندارد صراحتاً از آمدن بگوید.»

یکی از خوانندگان نیز در پاسخ به این سؤال که اگر احمدینژاد بازگردد، چه میشود؟ نوشته: «به راستی چه زیبا گفته امیرکبیر که هر کشوری برای پیشرفت و ترقی نیاز به ملت دانا دارد.»

فرارو

جواد زنگویی افزود: عصر شنبه گذشته وقتی فرزندم از مدرسه به خانه بازگشت با دیدن سرووضع خون آلود او آشفته و نگران شدم ابتدا فکر کردم شاید یکی از دانش آموزان او را کتک زده است اما پسرم گفت : معلم مدرسه در حضور دیگر دانش آموزان کلاس طوری او را تنبیه کرده که دستان خودش نیز خون آلود شده است. وی ادامه داد: برای پی گیری موضوع به مدرسه و آموزش و پرورش ناحیه یک رفتم که مسئولان عنوان کردند: «ماجرا را از طریق دستگاه قضایی پیگیری کنید.» من هم شبانه به پزشکی قانونی و کلانتری رفتم تا ضمن طرح شکایت و طی مراحل قانونی، از مسئولان بخواهم برای پیشگیری از وقوع چنین حوادث خطرناکی در کلاس درس اقدامی شایسته انجام دهند. گزارش اختصاصی خراسان حاکی است: دانش آموز مجروح نیز که ۱۲سال سن دارد درباره چگونگی وقوع این حادثه تاسف بار گفت: «زنگ دوم بود که ناگهان صدای خنده دانش آموزان هنگام تدریس معلم به گوشم رسید. در همین حال یکی از همکلاسی هایم گفت: آفتاب نور ساعت تو را روی پیراهن معلم انداخته است!من هم بلافاصله سعی کردم ساعت را از دستم باز کنم ولی با چرخاندن بند ساعت، دوباره نور آن روی پیراهن معلم افتاد و بچه ها خندیدند.» علی زنگویی ادامه داد: در این لحظه معلم خطاب به من گفت: بیا بیرون کارت دارم! وقتی کنار معلم رفتم ناگهان او با لگدی که زد مرا به انتهای کلاس پرت کرد و پس از آن هم درحالی که می گفت: استخوان هایت را خرد می کنم! مگر من با تو شوخی دارم!! به شدت کتکم زد! پس از آن هم از من خواست تا در کنار در ورودی کلاس بنشینم اما وقتی زنگ تفریح خورد گفت: دستان من خونی شده است تو هم برو دست و صورت خودت را بشوی! این دانش آموز کلاس ششم ابتدایی عنوان کرد: دیگر می ترسیدم به کلاس درس بروم و پس از این که دست و صورتم را شستم ۲ زنگ آخر را در کنار ناظم مدرسه ماندم و به کلاس نرفتم. این گزارش حاکی است: با اعلام شکایت پدر این دانش آموز، پروندها ی در این باره تشکیل شد و توسط ماموران کلانتری رسالت مشهد مورد رسیدگی قرار گرفت.

در حال حاضر او در کیش کارهای مربوط به آکادمی فوتبالش به نام سرخپوشان سپهر کیش فعالیت میکند، مدیرعامل این تیم هم خود او هست و اعضای هیات مدیره آن هم از بزرگان باشگاه پرسپولیس و ذوب آهن هستند.

روزنو

علی اصغر فانی در برنامه تیتر امشب شبکه خبر درباره حادثه مدرسه سیستان و بلوچستان گفت: براثر باد و باران دیواری در یک ساختمان متروکه در جوار مدرسه در منطقه بلوچستان خراب می شود و در پی این حادثه یکی از همکاران فرهنگی کشته و یکی دیگر از همکاران مصدوم می شوند. وی افزود: در سفری که پنجشنبه گذشته به این منطقه داشتم با خانواده این افراد دیدار کردم.

وزیر آموزش و پرورش با اشاره به شایعه استعفای خود در روزهای اخیر تصریح کرد: شاید ریشه این شایعه؛ سیاسی و غرض ورزی باشد و این موضوع از طریق حراست وزارتخانه و قوه قضائیه در دست پیگیری است.

فانی تاکید کرد: تامین نیروی انسانی در آموزش و پرورش از طریق معلمان رسمی که حدود یک میلیون نفرند صورت می گیرد و بخش دیگر از طریق نیروهایی است که به موجب مصوبه مهر 94 مجلس در آموزش و پرورش مشغول به کار شده اند.

وی افزود: در سال گذشته به دلیل محدودیت های منابع بیش از 108 درصد تخصیص گرفتیم و به بخشی از مطالبات نتوانستیم پاسخ دهیم.

وزیر آموزش و پرورش با اشاره به رسیدگی به مطالبات فرهنگیان گفت: در جلسه ای که امروز عصر با دکتر نوبخت داشتیم این موضوع بررسی شد و امیدواریم این مطالبات به زودی پرداخت شود.
فانی با اشاره به پاداش پایان خدمت فرهنگیان که در سال 93 بازنشسته شده اند گفت: پاداش این همکاران 1050 میلیارد تومان اعتبار لازم داشت که 900 میلیارد تومان آن پرداخت شده و مابقی ظرف دو هفته آینده واریز می شود.

وی افزود: در بودجه سال جاری 4500 میلیارد تومان برای پاداش پایان خدمت پیش بینی شده است که پس از تصویب در مجلس شورای اسلامی پرداخت خواهد شد.

وزیر آموزش و پرورش درباره طرح رتبه بندی معلمان تصریح کرد: رتبه بندی از آغاز مهر ماه 94 طی احکام صادر شده اجرایی شده است و حدود 830 هزار نفر مشمول این طرح شده اند.

فانی گفت: بر اساس این طرح، حقوق فرهنگیان از 80 تا 590 هزار تومان افزایش داشته است و در سال 95 همکارانی که مشمول شرایط رتبه بندی در سال 94 نبوده اند و حال این شرایط را دارند در این طرح قرار می گیرند.

وی افزود: افزایش حقوق برای فرهنگیان در سال 94 شامل افزایش رتبه بندی، افزایش دولت برای کارکنان و افزایش حق مرزی بوده که همه این موارد برای حقوق فرهنگیان اعمال شده است.

وزیر آموزش و پرورش با اشاره به برخی انتقادها به طرح رتبه بندی کارکنان در آموزش و پرورش گفت: ما از قانون خدمات کشوری استفاده کردیم و رتبه بندی معلمان را به اجرا درآوردیم در حالی که برخی از دوستان اعتقاد داشتند که باید از روش های دیگری استفاده کنیم.

فانی خاطرنشان کرد: در سال 95 برای اجرای طرح رتبه بندی معلمان به 3500 میلیارد تومان اعتبار نیاز داریم که این میزان در نظر گرفته شده است.

وی گفت: طرح رتبه بندی شامل همکاران بازنشسته نمی شود و آنها مشمول خدمات سازمان بازنشستگانند.

وزیر آموزش و پرورش تأکید کرد: فرهنگیانی که حداقل شش سال سابقه کار داشته باشند طرح رتبه بندی شامل آنان خواهد شد.

فانی درباره سند تحول بنیادین در وزارت آموزش و پرورش گفت: در این سند شش زیر نظام پیش بینی شده که یکی از آنها زیرنظام برنامه درسی است که به تصویب رسیده و مورد استفاده قرار می گیرد.

وزیرآموزش وپرورش تصریح کرد: 5 زیر نظام دیگر آماده است تا در شورای عالی آموزش و پرورش بررسی و مورد تصویب قرار گیرد.

فانی تأکید کرد: زیرنظام فضای آموزشی هم در جلسه گذشته بررسی هایش تمام و سندش آماده شده است و از این پس سازمان نوسازی باید بر اساس این سند، مدرسه بسازد.

وی با اشاره به شعار ساماندهی نیروی انسانی خود در این وزارتخانه گفت: وزارتخانه ای که حدود 97 تا 98 درصد اعتبارش کارکنانش هستند باید مهمترین هدفش هم ساماندهی نیروهای انسانی اش باشد که یکی از مهمترین ارکان مدیریتی ما، همین هدف قرار گرفت و در حال حاضر 976 هزار نفر نیروی انسانی در این وزارتخانه در حال خدمت اند.

وزیر آموزش و پرورش افزود: در حال حاضر بحث استخدام نیرو از بوم برای بوم را پیگیری می کنیم زیرا در مناطق محروم دچار کمبود نیروی انسانی هستیم و این موضوع در سال های اخیر در پذیرش فرهنگیان و استخدام نیرو در دستور کار قرار گرفته است.

وزیر آموزش و پرورش با یادآوری اینکه دوازده سال پیش یک سوم مدارس کشور ایمن بود تصریح کرد: اکنون دو سوم مدارس کشور ایمن است و امیدواریم بر اساس برنامه ریزی ها تا پایان برنامه ششم شاهد هیچ مدرسه غیر ایمنی در کشورنباشیم.

علی اصغر فانی افزود: یکی از مهم ترین چالش های معلمان وضع معیشتی است زیرا آنها به درستی معتقدند دریافتی شان نسبت به بعضی دستگاه ها پایین تر است و ما نیز تلاش کردیم تا دریافتی آنها افزوده شود اما محدودیت مالی دولت را نیز درک می کنیم، در عین حال معتقدیم که این فاصله را باید کاهش داد.

وی افزود: ما در سال 94 بدترین سال مالی بعد از انقلاب را در دولت سپری کردیم اما در عین حال شاخص های آموزش و پرورش نیز پارسال رشد کرد.

فانی یادآور شد: در سال گذشته با ساخت و بازسازی دو هزار مدرسه، 11 هزار و 400 کلاس درس در مجموع یک میلیون و 580 مترمربع در اختیار دانش آموزان قرار گرفت.

وزیر آموزش و پرورش درباره استخدام در این وزارتخانه نیز گفت: مبنای اصلی استخدام ها از طریق جذب دانش آموختگان در دانشگاه فرهنگیان صورت خواهد گرفت و در دوره مسئولیت ما هیچ استخدام رابطه ای نداشتیم.

فانی با اشاره به نیازهای بسیار زیاد مالی این وزارتخانه گفت: بودجه درخواستی ما برای سال جاری 37 هزار میلیارد تومان بود که به علت محدودیت مالی، کمی بیش از 30 هزار میلیارد تومان آن در لایحه آورده شد و پیش بینی می کنیم در سال 95 با کسری بودجه مواجه شویم.

وی همچنین شرایط بیمه طلایی فرهنگیان را در سال 94 نسبت به سال 93 مناسبتر ارزیابی کرد و افزود: تلاش خواهیم کرد وضعیت این بیمه به ویژه بیمه تکمیلی از نظر کمی و کیفی توسعه پیدا کند تا رضایت نسبی فرهنگیان را فراهم آورد.

میزان

احمدینژاد که بارها با عنوان رئیسجمهور به این شهر آمده بود، حالا فقط با یک عنوان حقوقی که در زیر پلاکاردهای کمی که در شهر نصب شدهاند دیده میشود، به آمل میآید: عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام. مراسم ساعت ١٦ به وقت رسمی آغاز میشود. ساعت حدود ١٢ ظهر در اطراف مصلای قدس آمل همهچیز عادی است و مردم به فعالیت خود مشغول هستند. مردم در رفتوآمد هستند و پلاکارد و عکس رئیس دولت سابق توجه همه را جلب نمیکند. عدهای جوان در داخل مصلا مشغول نصب عکس شهدای مدافع حرم هستند و برای پذیرایی کیک و آبمیوه آماده کردهاند.

بیانیه اعتراضی جمعی از مردم آمل

اما به نظر نمیرسد بشود همه اتفاقات این سخنرانی را در اطراف مصلای آمل جستوجو کرد. در چند روز گذشته، خبر حضور رئیس دولت سابق در آمل باعث شد، جمعی از مردم مازندران با تشکیل کمپینی به نام «سالهای سخت احمدینژادی را فراموش نمیکنیم» و امضای یک بیانیه مراتب اعتراض خود را به مدیریت هشتساله او و همکارانش در دستگاه اجرائی اعلام کنند و هشدار خود را درباره خطر بازگشت پوپولیسم بیان کنند. سایت انتخاب نوشت این بیانیه به امضای صدها نفر از شهروندان مازندرانی رسیده و در آن نام بسیاری از خانوادههای شهدا، جانبازان و ایثارگران و استادان و فارغالتحصیلان دانشگاهی و اهالی ادب و هنر و فرهنگ مازندرانی به چشم میخورد که اعتراض خود را به حضور احمدینژاد اعلام کردهاند. در قسمتی از این بیانیه آمده است: «ما جمعی از شهروندان استان مازندران با امضای این طومار مراتب اعتراض خود را به ایشان به عنوان سرحلقه یک سیستم مدیریتی که کشور را در داخل به ورطه رکود تورمی و فساد سازمانیافته و علم گریزی سوق داد و در سیاست خارجی نیز با اتخاذ تصمیمات خلقالساعه و افراطگرایانه موجبات تحمیل ظالمانهترین تحریمها و انزوای کشور و خطر بروز جنگ را فراهم آورد، اعلام میداریم و معتقدیم شهدا متعلق به آحاد ملت میباشند و پیش از حضور در جوار پیکر پاک و خانواده معزز آنها میبایست مرزبندی افراد با مفسدین اقتصادی و غارتکنندگان بیتالمال مشخص باشد». اما سایت دولت بهار که از سوی حامیان رئیسجمهور سابق اداره میشود، امضاکنندگان را از مفسدان اخلاقی و مسافران «پاتایا» که یکی از شهرهای تفریحی و گردشگری در تایلند است، خوانده است. اما کانال تلگرامی «آمل کلام» اسامی امضاکنندگان این کمپین را منتشر کرده است. مرداد سال گذشته بود که محمود احمدینژاد در «همایش تبیین مبانی و آرمانهای انقلاب» که در دانشگاه ایرانیان که خود ریاست آن را بر عهده دارد، از تشکیل کارگروههای استانی برای بازخوانی آرمانهای امام(ره) خبر داده بود. او گفته بود: «خوشبختانه از یکسالونیم قبل کارگروههایی تشکیل شده و این موضوعات به بحث گذاشته شده و مختصر ارتباطاتی هم در استانها تنظیم شده است». شرکتکنندگان در این همایش به شش کارگروه تقسیم شده بودند: کارگروههای «سیاسی و بینالملل»، «رسانه»، «استانها»، «پشتیبانی»، «اقتصاد» و «اندیشه». شکل تشکیلاتی کارگروهها اینطور است که کارگروه اصلی در تهران و کارگروه استانها ذیل مرکز اداره میشوند. هر کدام هم در مراکز استانها شاخههای شهرستانهای خود را دارند. شیوه شکلدهی این کار تشکیلاتی نشاندهنده عزم جدی «احمدینژاد» برای ورود به عرصه سیاست است. شیوه کاری که «ثمرههاشمی»، از نزدیکان رئیس دولت سابق شاهبیت آن را نقد سیاست خارجی دولت فعلی میداند که باید در دستور کار دائمی کارگروههای سیاست در استانها باشد.

فرماندار آمل: نه دعوت شدهام و نه میروم

سفر اردیبهشت سال پیش محمود احمدینژاد به مازندران و شهر بابل نیز خبرساز و جنجالی شده بود. حضور فرماندار وقت بابل در این مراسم و شنیدن شعارهای ضددولت و تکهپرانیهای احمدینژاد خطاب به دولت یازدهم، در نهایت باعث برکناری «رجب ملاییرئیسی»، فرماندار بابل شد. در تماس روزنامه «شرق» با معاون فرماندار آمل، او دلیل برکناری فرماندار بابل را نهفقط شرکت در مراسم سخنرانی رئیسدولت سابق، بلکه حضوریافتن در جلسه خصوصیای که احمدینژاد و اطرافیان او حضور داشتند عنوان کرد. او همچنین درباره حضور احمدینژاد در آمل گفت: «ما با حضور او و شرکت در مجلس یادبود شهدا هیچ مشکلی نداریم، چون این مراسم در مصلا و محوطه مسقف برگزار میشود، نیاز به مجوز هم ندارد و ما تمام تدابیر امنیتی را برای برگزاری آن انجام دادهایم».

احمد منفرد، فرماندار آمل نیز چند روز پیش در گفتوگو با پایگاه خبری «مازندومه» مازندران، درباره اینکه آیا در این مراسم شرکت میکند، گفته بود: «من نه دعوت شدهام و نه حضور خواهم داشت».

سفر پسانوروزی بدون مشایی

ساعت ١٦ است، حضور نیرویهای انتظامی در جلوی مصلا زیاد شده است. آنها آرام مردم و ماشینها را که پلاکهای آن نشان میدهد همه آنها برای آمل نیستند هدایت میکنند. اتوبوسی درست روبهروی در اصلی مصلا خانمهایی را که پلاکاردهایی در دست دارند پیاده میکند. راننده آن در جواب این سؤال که از کجا آمدهاند، ترافیک و پلیس را بهانه میکند و در اتوبوس را میبندد. مغازهدارهای اطراف مصلا درهای شیشهای مغازه را بستهاند و از پشت آن مردم را نگاه میکنند. در داخل مصلا، جلوی دفتر امامجمعه شلوغ است. مردم یا نامهای در دست دارند یا دنبال کاغذی میگردند که چیزی بنویسند. پیرزنی با لباس محلی از مردم سؤال میکند که چه خبر است اما در آن شلوغی جوابی نمیشنود. خانم دیگری درحالیکه گریه میکرد گفت دخترم ١٨ روز است که در انتظار بستریشدن در بیمارستان شهر است، برای احمدینژاد نامه نوشتهام که او را بستری کند اما نمیدانم به چه کسی باید بدهم. فردی در جمع به او میگوید بهتر است به شورای شهر یا نماینده مجلس نامه بنویسی. زن اما با گریه میگوید برای من فرقی ندارد به که نامه بنویسم، فقط میخواهم دخترم خوب شود. دو خواهر با آرایش غلیظ هم به مصلا آمدهاند. وقتی کاغذی به آنها داده شد که نامهای به احمدینژاد بنویسند، گفتند نمیدانیم چه بنویسم، ما فقط آمدهایم، هرکس دیگر هم بود، میآمدیم.

مردم همچنان در جلو مصلا منتظر احمدینژاد هستند، اما ماشین او از در پشتی داخل حیاط مصلا میشود و جلوی دفتر امامجمعه شهر میایستد. مردم هم به سمت ماشین هجوم میآورند و شعار میدهند «شعار هرچی مرده، احمدی برمیگرده». احمدینژاد برای آنان دست تکان میدهد، با تعداد کم محافظانش وارد دفتر امامجمعه میشود.

درون مصلا پر شده است، در کنار عکس شهدای مدافع حرم، تصاویر بزرگ آیتالله جوادیآملی و آیتالله حسنزادهآملی دیده میشود. جایگاهی را شبیه سنگر درست کردهاند که یک موتورسیکلت هم در آن وجود دارد. در دست عدهای از مردم پلاکاردهای انتخاباتی احمدینژاد در سال ٨٤ دیده میشود، احمدینژاد با چهرهای جوان که کودکی را در بغل دارد یا رفتگری که دستش را به سمت او که در ماشین در حال حرکت است، دراز کرده. فردی هم عکس احمدینژاد را بالای سر خود گرفته است که روی آن نوشته شده «تکرار تو، تکرار رجایی» که یادآور شعاری است که اسفند سال گذشته در انتخابات مجلس بارها شنیده شد. احمدینژاد وارد جایگاه میشود و جمعیت شروع به شعاردادن میکنند. «احمدی دلاور پیرو خط رهبر» و «صل علی محمد یاور رهبر آمد». احمدینژاد برای آنان دست تکان میدهد و نامههایی که مردم به دست او میرسانند را همان لحظه میخواند. علیاکبر جوانفکر و حمیدرضا بقایی، معاون از زندان آزادشده او و همچنین عبدالرضا شیخالاسلامی، رئیس دفتر و وزیر کار برکنارشده، احمدینژاد را همراهی کردهاند. علیرضا و مهدی، پسران احمدینژاد، نیز در مراسم حضور دارند، اما از اسفندیار رحیممشایی، یار غار مازنی او خبری نیست. قبل از شروع سخنرانی احمدینژاد، مداحی شروع به خواندن شعری در وصف شهدای مدافع حرم میکند که در یکی از بیتهای آن میگوید: «شیعه فهمید که عمارشدن آسان نیست، چاره کار نیویورک یا لوزان نیست» و در شعری دیگر با طعنه میخواند: «کاش بعضیها بصیرت داشتند، دست در دست ولایت داشتند».

بعد از مداحی کلیپی که از طرف «نصر تیوی» تهیه شده است، پخش میشود که در نیمه رها میشود. مجری مراسم از حضور احمدینژاد در شهرشان تشکر میکند و او را با این عنوان برای سخنرانی دعوت میکند: «مردی برای تمام فصول انسانیت».

ابعاد انسانی با چاشنی شستن زبالهها

احمدينژاد جلوی میکروفون میآید و میگوید که میخواهم از ابعاد انسانی صحبت کنم. او گفت: «انسانها در طول تاریخ به دو دسته کلی تقسیم میشوند؛ ابتدا کسانی هستند که بعد آسمانی خود را در بعد حیوانی خود به کار میگیرند و همه چیز را در خدمت امیال و غرایز قرار میدهند.

اینگونه انسانها همهچیز از جمله ثروت، قدرت، آزادی و رسانهها را برای خود میخواهند و بقیه باید مطیع باشند. میخواهند مطلق بر همه حاکم باشند. این گروه برای نابودکردن حق ملتها نقشه میکشند و فیلم میسازند. این گروه با ارزشهای الهی به نام ارزشهای الهی و انسانی انحصار دیکتاتوری تحمیل به ملتها رفتار میکنند، از دین و اهداف دین برای ارضای امیال حیوانی استفاده میکنند، دینفروشی میکنند و همهچیز را برای بُعد حیوانی خود میخواهند».احمدینژاد افزود: «استعمارگران ٤٠ میلیارد دلار سرمایه دارند اما باز دستشان در جیب کشورهای دیگر است. از دانش اجتماعی و روانشناسی اجتماعی برای جنگ و تفرقه و کینهجویی برای کشتار مردم و تسلط بر دیگران استفاده میکنند. جنگ میکروبی امروز وجود دارد. میکروبها را در آزمایشگاه پرورش میدهند، پخش میکنند تا در دنیا پادزهر آن را بفروشند. کسانی که وجه حیوانی را غلبه دادند، دنبال جنگ و کشتار هستند؛ البته به ظاهر شعار مردمیتری میدهند».

او در ادامه گفت: «اگر عناصر وابسته و زیر نظر آنها زشتترین کارها را انجام بدهند، قوانین را زیر پا بگذارند، آشوب به پا کنند و تجاوز کنند میشود آزادیخواهی، اما اگر کسی اعتراض کند که باید در کارتان منطق باشد، میشود ضدآزادی. اگر کسی علیه سلطه و غارت اعتراض کند به او میگویند دیکتاتور و افراطی است. یکی اگر بگوید اموال ملت برای ملت است و اموال هرکس برای خودش است و چرا دستت را در جیب ملت کردهاید، این میشود ضدآزادی و تندرو و جنگطلب».مردی بلندقامت از میان جمعیت بلند میشود و به سمت جایگاه میرود و بلند میگوید: «آقای احمدینژاد شما اینجا تشریف آوردهاید، قدمتان سر چشم ما، اما فقط این را بگویید که ما در برجام پیروز شدیم یا نه؟» همه در مصلا برای او دست میزنند. احمدینژاد هم میگوید: «این را از من نپرس، از مردم بپرس».احمدینژاد در ادامه سخنرانی خود گفت: «ملت ایران تا حاکمشدن توحید و عدالت بر سرتاسر عالم، دست از انقلاب و مسیر خود برنمیدارد. خواب تسلط بر ایران، بهذلتکشیدن این ملت بزرگ هیچوقت تکرار نمیشود. اصل انقلاب حرکتی آسمانی و جهانی است و کسی نمیتواند آن را متوقف کند. این ملت ایران است. صدها سال است ملت ایران پرچمدار علم و فرهنگ بوده است. حالا اگر در مسير رودخانه عظیم ملت ایران و دور از چشم شهرداري و مأمورين قسر در ميروند و چند کامیون زباله خالی ميكنند! حالا اگر كسي نگاه كوتاهي داشته باشد و بگويد اينجا همش زباله است و خيال كند اتفاقي افتاده است؛ نه بابا. اين رودخانه عظيم بهزودی همه این زبالهها را كنار خواهد زد و حقيقت ملت ايران را به جهان نشان خواهد داد».

احمدینژاد: من نوکرتر هستم

سخنرانی از نیمه گذشته است، مردم کمکم خسته شدهاند یا با گوشی خود بازی میکنند یا سلفی میگیرند و عدهای نیز مصلا را ترک میکنند. اما احمدینژاد سر در کاغذهای خود دارد و میگوید: «حالا نگاه تاریخی به این قضیه انسانی بیندازیم». یک نفر در جمعیت بلند آه میکشد. احمدینژاد میگوید: «واقعا خسته شدهاید؟ از ساعت چند اینجا هستید؟ ٢؟ ٣؟ از کجا آمدید؟ بهشهر؟ بابل؟ و شعار معروفش را تکرار میکند؛ کی خستهاس؟» احمدینژاد میگوید: «من از شما دو خواهش کنم، اول اینکه شماها همه ١٦ سیلندر و دو سوپاپ هستید و من تکسیلندر. من مخلص همه شما هستم میخواهم با هم به آمل بیاییم. دوم اینکه وقتي امام ما با آن عظمت فرمودند من خادم ملت هستم، و رهبري عزيزمان با آن عظمت فرمود من نوكر مردم هستم، من چه ميتوانم بگويم، من میخواهم بگویم که من نوکرتر هستم، پس اجازه بدهید من کار خود را که سخنرانی است انجام دهم و چند دعا کنم. سخنرانی که تمام میشود، مردم به سمت احمدینژاد هجوم میآورند، محافظان او را به سمت اتاق پشت جایگاه میبرند و ماشین احمدینژاد جلوی در دفتر امامجمعه است و مردم دوربینبهدست منتظر او هستند، تیم حفاظتی بهسختی او را سوار ماشین میکنند. مردم به دنبال ماشین او میدوند و عکس میگیرند. عدهای هم در جلوی ماشین شعار میدهند: احمدی،احمدی قول بده برمیگردی و ای سرباز ولایت منتظر تو هستیم. بالاخره ماشین احمدینژاد خود را به خیابان اصلی میرساند و پلیس او را به سمت جاده هراز هدایت میکند. سفرهای عضو تشخیص مصلحت نظام ادامه خواهد داشت. او قرار است پنجشنبه این هفته هم به ملارد برود.

شرق

در این عکس نوع آرایش نرگس محمدی به شکلی است که او شباهتی به ابرو گوندش خواننده ترکیه ای پیدا کرده است.

ساعت24-به تازگی برخی از کانال ها و گروه های تلگرامی برای جذب مخاطب بیشتردست به انتشار اخبار جالب و متفاوتی می زنند. فروش جوراب بازیگران زن سینما و تلویزیون یکی از این اخبار است که در ادامه تصویر آن را مشاهده خواهید کرد.

احمدینژاد که بارها با عنوان رئیسجمهور به این شهر آمده بود، حالا فقط با یک عنوان حقوقی که در زیر پلاکاردهای کمی که در شهر نصب شدهاند دیده میشود، به آمل میآید: عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام. مراسم ساعت ١٦ به وقت رسمی آغاز میشود. ساعت حدود ١٢ ظهر در اطراف مصلای قدس آمل همهچیز عادی است و مردم به فعالیت خود مشغول هستند. مردم در رفتوآمد هستند و پلاکارد و عکس رئیس دولت سابق توجه همه را جلب نمیکند. عدهای جوان در داخل مصلا مشغول نصب عکس شهدای مدافع حرم هستند و برای پذیرایی کیک و آبمیوه آماده کردهاند.

بیانیه اعتراضی جمعی از مردم آمل

اما به نظر نمیرسد بشود همه اتفاقات این سخنرانی را در اطراف مصلای آمل جستوجو کرد. در چند روز گذشته، خبر حضور رئیس دولت سابق در آمل باعث شد، جمعی از مردم مازندران با تشکیل کمپینی به نام «سالهای سخت احمدینژادی را فراموش نمیکنیم» و امضای یک بیانیه مراتب اعتراض خود را به مدیریت هشتساله او و همکارانش در دستگاه اجرائی اعلام کنند و هشدار خود را درباره خطر بازگشت پوپولیسم بیان کنند. سایت انتخاب نوشت این بیانیه به امضای صدها نفر از شهروندان مازندرانی رسیده و در آن نام بسیاری از خانوادههای شهدا، جانبازان و ایثارگران و استادان و فارغالتحصیلان دانشگاهی و اهالی ادب و هنر و فرهنگ مازندرانی به چشم میخورد که اعتراض خود را به حضور احمدینژاد اعلام کردهاند. در قسمتی از این بیانیه آمده است: «ما جمعی از شهروندان استان مازندران با امضای این طومار مراتب اعتراض خود را به ایشان به عنوان سرحلقه یک سیستم مدیریتی که کشور را در داخل به ورطه رکود تورمی و فساد سازمانیافته و علم گریزی سوق داد و در سیاست خارجی نیز با اتخاذ تصمیمات خلقالساعه و افراطگرایانه موجبات تحمیل ظالمانهترین تحریمها و انزوای کشور و خطر بروز جنگ را فراهم آورد، اعلام میداریم و معتقدیم شهدا متعلق به آحاد ملت میباشند و پیش از حضور در جوار پیکر پاک و خانواده معزز آنها میبایست مرزبندی افراد با مفسدین اقتصادی و غارتکنندگان بیتالمال مشخص باشد». اما سایت دولت بهار که از سوی حامیان رئیسجمهور سابق اداره میشود، امضاکنندگان را از مفسدان اخلاقی و مسافران «پاتایا» که یکی از شهرهای تفریحی و گردشگری در تایلند است، خوانده است. اما کانال تلگرامی «آمل کلام» اسامی امضاکنندگان این کمپین را منتشر کرده است. مرداد سال گذشته بود که محمود احمدینژاد در «همایش تبیین مبانی و آرمانهای انقلاب» که در دانشگاه ایرانیان که خود ریاست آن را بر عهده دارد، از تشکیل کارگروههای استانی برای بازخوانی آرمانهای امام(ره) خبر داده بود. او گفته بود: «خوشبختانه از یکسالونیم قبل کارگروههایی تشکیل شده و این موضوعات به بحث گذاشته شده و مختصر ارتباطاتی هم در استانها تنظیم شده است». شرکتکنندگان در این همایش به شش کارگروه تقسیم شده بودند: کارگروههای «سیاسی و بینالملل»، «رسانه»، «استانها»، «پشتیبانی»، «اقتصاد» و «اندیشه». شکل تشکیلاتی کارگروهها اینطور است که کارگروه اصلی در تهران و کارگروه استانها ذیل مرکز اداره میشوند. هر کدام هم در مراکز استانها شاخههای شهرستانهای خود را دارند. شیوه شکلدهی این کار تشکیلاتی نشاندهنده عزم جدی «احمدینژاد» برای ورود به عرصه سیاست است. شیوه کاری که «ثمرههاشمی»، از نزدیکان رئیس دولت سابق شاهبیت آن را نقد سیاست خارجی دولت فعلی میداند که باید در دستور کار دائمی کارگروههای سیاست در استانها باشد.

فرماندار آمل: نه دعوت شدهام و نه میروم

سفر اردیبهشت سال پیش محمود احمدینژاد به مازندران و شهر بابل نیز خبرساز و جنجالی شده بود. حضور فرماندار وقت بابل در این مراسم و شنیدن شعارهای ضددولت و تکهپرانیهای احمدینژاد خطاب به دولت یازدهم، در نهایت باعث برکناری «رجب ملاییرئیسی»، فرماندار بابل شد. در تماس روزنامه «شرق» با معاون فرماندار آمل، او دلیل برکناری فرماندار بابل را نهفقط شرکت در مراسم سخنرانی رئیسدولت سابق، بلکه حضوریافتن در جلسه خصوصیای که احمدینژاد و اطرافیان او حضور داشتند عنوان کرد. او همچنین درباره حضور احمدینژاد در آمل گفت: «ما با حضور او و شرکت در مجلس یادبود شهدا هیچ مشکلی نداریم، چون این مراسم در مصلا و محوطه مسقف برگزار میشود، نیاز به مجوز هم ندارد و ما تمام تدابیر امنیتی را برای برگزاری آن انجام دادهایم».

احمد منفرد، فرماندار آمل نیز چند روز پیش در گفتوگو با پایگاه خبری «مازندومه» مازندران، درباره اینکه آیا در این مراسم شرکت میکند، گفته بود: «من نه دعوت شدهام و نه حضور خواهم داشت».

سفر پسانوروزی بدون مشایی

ساعت ١٦ است، حضور نیرویهای انتظامی در جلوی مصلا زیاد شده است. آنها آرام مردم و ماشینها را که پلاکهای آن نشان میدهد همه آنها برای آمل نیستند هدایت میکنند. اتوبوسی درست روبهروی در اصلی مصلا خانمهایی را که پلاکاردهایی در دست دارند پیاده میکند. راننده آن در جواب این سؤال که از کجا آمدهاند، ترافیک و پلیس را بهانه میکند و در اتوبوس را میبندد. مغازهدارهای اطراف مصلا درهای شیشهای مغازه را بستهاند و از پشت آن مردم را نگاه میکنند. در داخل مصلا، جلوی دفتر امامجمعه شلوغ است. مردم یا نامهای در دست دارند یا دنبال کاغذی میگردند که چیزی بنویسند. پیرزنی با لباس محلی از مردم سؤال میکند که چه خبر است اما در آن شلوغی جوابی نمیشنود. خانم دیگری درحالیکه گریه میکرد گفت دخترم ١٨ روز است که در انتظار بستریشدن در بیمارستان شهر است، برای احمدینژاد نامه نوشتهام که او را بستری کند اما نمیدانم به چه کسی باید بدهم. فردی در جمع به او میگوید بهتر است به شورای شهر یا نماینده مجلس نامه بنویسی. زن اما با گریه میگوید برای من فرقی ندارد به که نامه بنویسم، فقط میخواهم دخترم خوب شود. دو خواهر با آرایش غلیظ هم به مصلا آمدهاند. وقتی کاغذی به آنها داده شد که نامهای به احمدینژاد بنویسند، گفتند نمیدانیم چه بنویسم، ما فقط آمدهایم، هرکس دیگر هم بود، میآمدیم.

مردم همچنان در جلو مصلا منتظر احمدینژاد هستند، اما ماشین او از در پشتی داخل حیاط مصلا میشود و جلوی دفتر امامجمعه شهر میایستد. مردم هم به سمت ماشین هجوم میآورند و شعار میدهند «شعار هرچی مرده، احمدی برمیگرده». احمدینژاد برای آنان دست تکان میدهد، با تعداد کم محافظانش وارد دفتر امامجمعه میشود.

درون مصلا پر شده است، در کنار عکس شهدای مدافع حرم، تصاویر بزرگ آیتالله جوادیآملی و آیتالله حسنزادهآملی دیده میشود. جایگاهی را شبیه سنگر درست کردهاند که یک موتورسیکلت هم در آن وجود دارد. در دست عدهای از مردم پلاکاردهای انتخاباتی احمدینژاد در سال ٨٤ دیده میشود، احمدینژاد با چهرهای جوان که کودکی را در بغل دارد یا رفتگری که دستش را به سمت او که در ماشین در حال حرکت است، دراز کرده. فردی هم عکس احمدینژاد را بالای سر خود گرفته است که روی آن نوشته شده «تکرار تو، تکرار رجایی» که یادآور شعاری است که اسفند سال گذشته در انتخابات مجلس بارها شنیده شد. احمدینژاد وارد جایگاه میشود و جمعیت شروع به شعاردادن میکنند. «احمدی دلاور پیرو خط رهبر» و «صل علی محمد یاور رهبر آمد». احمدینژاد برای آنان دست تکان میدهد و نامههایی که مردم به دست او میرسانند را همان لحظه میخواند. علیاکبر جوانفکر و حمیدرضا بقایی، معاون از زندان آزادشده او و همچنین عبدالرضا شیخالاسلامی، رئیس دفتر و وزیر کار برکنارشده، احمدینژاد را همراهی کردهاند. علیرضا و مهدی، پسران احمدینژاد، نیز در مراسم حضور دارند، اما از اسفندیار رحیممشایی، یار غار مازنی او خبری نیست. قبل از شروع سخنرانی احمدینژاد، مداحی شروع به خواندن شعری در وصف شهدای مدافع حرم میکند که در یکی از بیتهای آن میگوید: «شیعه فهمید که عمارشدن آسان نیست، چاره کار نیویورک یا لوزان نیست» و در شعری دیگر با طعنه میخواند: «کاش بعضیها بصیرت داشتند، دست در دست ولایت داشتند».

بعد از مداحی کلیپی که از طرف «نصر تیوی» تهیه شده است، پخش میشود که در نیمه رها میشود. مجری مراسم از حضور احمدینژاد در شهرشان تشکر میکند و او را با این عنوان برای سخنرانی دعوت میکند: «مردی برای تمام فصول انسانیت».

ابعاد انسانی با چاشنی شستن زبالهها

احمدينژاد جلوی میکروفون میآید و میگوید که میخواهم از ابعاد انسانی صحبت کنم. او گفت: «انسانها در طول تاریخ به دو دسته کلی تقسیم میشوند؛ ابتدا کسانی هستند که بعد آسمانی خود را در بعد حیوانی خود به کار میگیرند و همه چیز را در خدمت امیال و غرایز قرار میدهند.

اینگونه انسانها همهچیز از جمله ثروت، قدرت، آزادی و رسانهها را برای خود میخواهند و بقیه باید مطیع باشند. میخواهند مطلق بر همه حاکم باشند. این گروه برای نابودکردن حق ملتها نقشه میکشند و فیلم میسازند. این گروه با ارزشهای الهی به نام ارزشهای الهی و انسانی انحصار دیکتاتوری تحمیل به ملتها رفتار میکنند، از دین و اهداف دین برای ارضای امیال حیوانی استفاده میکنند، دینفروشی میکنند و همهچیز را برای بُعد حیوانی خود میخواهند».احمدینژاد افزود: «استعمارگران ٤٠ میلیارد دلار سرمایه دارند اما باز دستشان در جیب کشورهای دیگر است. از دانش اجتماعی و روانشناسی اجتماعی برای جنگ و تفرقه و کینهجویی برای کشتار مردم و تسلط بر دیگران استفاده میکنند. جنگ میکروبی امروز وجود دارد. میکروبها را در آزمایشگاه پرورش میدهند، پخش میکنند تا در دنیا پادزهر آن را بفروشند. کسانی که وجه حیوانی را غلبه دادند، دنبال جنگ و کشتار هستند؛ البته به ظاهر شعار مردمیتری میدهند».

او در ادامه گفت: «اگر عناصر وابسته و زیر نظر آنها زشتترین کارها را انجام بدهند، قوانین را زیر پا بگذارند، آشوب به پا کنند و تجاوز کنند میشود آزادیخواهی، اما اگر کسی اعتراض کند که باید در کارتان منطق باشد، میشود ضدآزادی. اگر کسی علیه سلطه و غارت اعتراض کند به او میگویند دیکتاتور و افراطی است. یکی اگر بگوید اموال ملت برای ملت است و اموال هرکس برای خودش است و چرا دستت را در جیب ملت کردهاید، این میشود ضدآزادی و تندرو و جنگطلب».مردی بلندقامت از میان جمعیت بلند میشود و به سمت جایگاه میرود و بلند میگوید: «آقای احمدینژاد شما اینجا تشریف آوردهاید، قدمتان سر چشم ما، اما فقط این را بگویید که ما در برجام پیروز شدیم یا نه؟» همه در مصلا برای او دست میزنند. احمدینژاد هم میگوید: «این را از من نپرس، از مردم بپرس».احمدینژاد در ادامه سخنرانی خود گفت: «ملت ایران تا حاکمشدن توحید و عدالت بر سرتاسر عالم، دست از انقلاب و مسیر خود برنمیدارد. خواب تسلط بر ایران، بهذلتکشیدن این ملت بزرگ هیچوقت تکرار نمیشود. اصل انقلاب حرکتی آسمانی و جهانی است و کسی نمیتواند آن را متوقف کند. این ملت ایران است. صدها سال است ملت ایران پرچمدار علم و فرهنگ بوده است. حالا اگر در مسير رودخانه عظیم ملت ایران و دور از چشم شهرداري و مأمورين قسر در ميروند و چند کامیون زباله خالی ميكنند! حالا اگر كسي نگاه كوتاهي داشته باشد و بگويد اينجا همش زباله است و خيال كند اتفاقي افتاده است؛ نه بابا. اين رودخانه عظيم بهزودی همه این زبالهها را كنار خواهد زد و حقيقت ملت ايران را به جهان نشان خواهد داد».

احمدینژاد: من نوکرتر هستم

سخنرانی از نیمه گذشته است، مردم کمکم خسته شدهاند یا با گوشی خود بازی میکنند یا سلفی میگیرند و عدهای نیز مصلا را ترک میکنند. اما احمدینژاد سر در کاغذهای خود دارد و میگوید: «حالا نگاه تاریخی به این قضیه انسانی بیندازیم». یک نفر در جمعیت بلند آه میکشد. احمدینژاد میگوید: «واقعا خسته شدهاید؟ از ساعت چند اینجا هستید؟ ٢؟ ٣؟ از کجا آمدید؟ بهشهر؟ بابل؟ و شعار معروفش را تکرار میکند؛ کی خستهاس؟» احمدینژاد میگوید: «من از شما دو خواهش کنم، اول اینکه شماها همه ١٦ سیلندر و دو سوپاپ هستید و من تکسیلندر. من مخلص همه شما هستم میخواهم با هم به آمل بیاییم. دوم اینکه وقتي امام ما با آن عظمت فرمودند من خادم ملت هستم، و رهبري عزيزمان با آن عظمت فرمود من نوكر مردم هستم، من چه ميتوانم بگويم، من میخواهم بگویم که من نوکرتر هستم، پس اجازه بدهید من کار خود را که سخنرانی است انجام دهم و چند دعا کنم. سخنرانی که تمام میشود، مردم به سمت احمدینژاد هجوم میآورند، محافظان او را به سمت اتاق پشت جایگاه میبرند و ماشین احمدینژاد جلوی در دفتر امامجمعه است و مردم دوربینبهدست منتظر او هستند، تیم حفاظتی بهسختی او را سوار ماشین میکنند. مردم به دنبال ماشین او میدوند و عکس میگیرند. عدهای هم در جلوی ماشین شعار میدهند: احمدی،احمدی قول بده برمیگردی و ای سرباز ولایت منتظر تو هستیم. بالاخره ماشین احمدینژاد خود را به خیابان اصلی میرساند و پلیس او را به سمت جاده هراز هدایت میکند. سفرهای عضو تشخیص مصلحت نظام ادامه خواهد داشت. او قرار است پنجشنبه این هفته هم به ملارد برود.

شرق

در این عکس نوع آرایش نرگس محمدی به شکلی است که او شباهتی به ابرو گوندش خواننده ترکیه ای پیدا کرده است.

رئیس جمهور سابق کشورمان در بدو ورود به این شهرستان با حضور در آستان امامزاده ابراهیم (ع) آمل و گلزار شهدای این شهرستان به مقام شامخ شهدا ادای احترام کرد.

دکتر احمدی نژاد دقایقی قبل وارد مصلای آمل ،محل برگزاری مراسم شد و در آنجا با خانواده معزز شهدای مدافع حرم دیدار کرد.

قناعت استاندار سابق گلستان که زمانی معاون سیاسی امنیتی استانداری مازندران نیز بود وی را در این دیدار همراهی می کرد.

مصلی نماز جمعه اکنون از جمعیت پر شده است و در کنار پوستر و بنرهای شهدا، عدهای از مردم در داخل و بیرون مصلی عکسهایی از احمدینژاد در دست دارند.

شعار مردم در مصلی محل سخنرانی آقای احمدی نژاد

قسم به هر چی مرده

احمدی بر می گرده

*****مداح این مراسم هم در هنگام مداحی گفت

شیعه فهمید که عمار شدن آسان نیست

چاره ی کار نیویورک و با لوزان نیست

باشگاه خبرنگاران

قرهباغ نام منطقهای در همسایگی ایران در ناحیه شمالی است که به دلایل مختلف از دیرباز تاکنون همواره مورد توجه بوده است. قرهباغ (به ترکی آذربایجانی) یا آرتساخ (به زبان ارمنی) نام منطقهای کوهستانی در همسایگی شمال ایران است.

این نام برگرفته از دو کلمه قره و باغ است؛ بر خلاف تصور عموم کلمه «قره» در ترکی علاوه بر معنای سیاه، به معنای بزرگ نیز هست و کلمه «باغ» نیز به همان معنی مصطلح در فارسی است. از اینرو، قره باغ به منطقه یا محلی گفته میشود که در آنجا باغهای وسیع و انبوه وجود داشته و رنگ سبز درختان نیز متمایل به سیاه است. این نام برای نخستین بار در اسناد متعلق به قرن ۱۲ میلادی ذکر شده است. علاوه بر این، یکی از قدیمیترین اقامتگاههای انسانهای اولیه به نام «غار آزیخ» در کوههای قرهباغ کشف شده است.

موقعیت جغرافیایی

منطقه قرهباغ در همسایگی شمالغرب ایران و در شمال رود ارس قرار دارد. قلمرو این منطقه از رشتهکوه قفقاز کوچک شروع شده و تا اراضی واقع در میان رودهای ارس و کر ادامه مییابد. این منطقه کوهستانی مساحتی بالغ بر ۴،۳۷۸ کیلومترمربع دارد و بر اساس آخرین سرشماری انجام گرفته در سال ۱۹۸۹، شمار جمعیتی آن در حدود ۱۸۹۰۲۹ نفر بوده است. از شهرهای مهم این منطقه میتوان به خانکندی و شوشا اشاره کرد. با وجود احاطه قلمرو قرهباغ با کوهستانهای مرتفع و دشواری حمل و نقل و ارتباط به این منطقه؛منابع و ثروتهای زیرزمینی ارزشمندی نظیر معادن و جنگلها و زمینهای حاصلخیز دارد. این منطقه به دلیل پستی و بلندیهای آن اقالیم مختلفی دارد، ولی بیشتر دارای مناطق زمستانی ملایم و تابستانی گرم و خنک است.

فرهنگ

قرهباغ با وجود ترکیب قومیتی مختلف از وحدت فرهنگی برخوردار بوده است و این مسئله را میتوان در نمونه صنایع دستی نظیر قالیچهها و سفالهای موجود مشاهده کرد. همچنین مکتب موسیقی قرهباغ شهرت بسیاری دارد.

تاریخچه

منطقه قرهباغ در دوران صفویه جز قلمرو ایران محسوب میشد، اما پس از انعقاد قرارداد گلستان و ترکمنچای به روسیه تزاری واگذار شد. روسها پس از انعقاد این دو قرارداد، ارامنه ایرانی را به مناطق تحت تسلط خود کوچانده و مناطق مسلماننشین ایروان و قرهباغ را برای اسکان ارامنه تازهوارد در نظر گرفتند. به دنبال وقوع جنگهای عثمانی و روسیه، جمعیت ارامنه مناطق شرقی امپراطوری عثمانی با روسها متفق شده و علیه دولت عثمانی وارد جنگ شدند. به دنبال پیروزیهای ارامنه در این جنگ، مجبور به مهاجرت به داخل مرزهای روسیه شده و ترکیب جمعیتی خاننشین ایروان و قرهباغ را به نفع ارامنه تغییر دادند.

پس از این واقعه، قرهباغ به منطقهای عمدتا ارمنینشین تبدیل شد، ولی با استقلال ارمنستان و آذربایجان از امپراطوری روسیه در سال ۱۹۱۸ اختلاف بر سر حاکمیت این منطقه آغاز شد. با تثبیت سلطه و قدرت اتحاد جماهیر شوروی، این حکومت در سال ۱۹۲۳ اوبلاست (استان) خودمختار قرهباغ کوهستانی را درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی ایجاد کرد.

در آخرین سالهای حکومت اتحاد شوروی مجددا اختلافها بر سر این منطقه بالا گرفت و حتی پس از سقوط این حکومت در سال ۱۹۹۱ میلادی و اعلام استقلال قرهباغ درگیریها شدت بیشتری گرفت. در سال ۱۹۹۴، نیروهای ارمنی توانستند بخشهایی از منطقه قرهباغ را به اشغال خود درآورده و این جنگ خونین با گرفتن جان ۳۵۰۰۰ نفر، در نهایت، با اعلام آتشبس به پایان برسد. امروزه نیز مقامهای این کشور خود را کشوری مستقلی میدانند، ولی با این وجود، سازمان ملل و هیچ کشوری دیگری این استقلال را به رسمیت نشناخته است.

تغییرات جمعیتی

توام با دشمنی شکل گرفته بین روس ها و قاجاریان، سیاست های دولت تزاری روسیه در راستای حمایت از جمعیت مسیحیان خارج از قلمرو روسیه قرار گرفته بود که موجب جلب توجه هرچه بیشتر ارامنه به سوی روسیه شد. حتی قبل از جنگ های ایران و روس در سال ۱۷۹۳ ارامنه با ارسال نامه و گسیل هیئت از روسیه تقاضای کمک کردند و در زمان کاترین کبیر فرمانی باری اعطای تسهیلات برای مهاجرت ارامنه به قفقاز صادر شد. در عوض محبت روس ها نسبت به ارامنه سراسقف ارمنی ار. گیوتینسکی در ۲۲ می ۱۷۹۶ از ارامنۀ دربند خواست که دلاوری خود را نزد روس ها اثبات و خود را از تسلط مسلمانان آزاد سازند. ریمسکی کویساکوف، ژنرال ارتش روسیه ضمن تقدیر از تلاش های سر اسقف اظهار امیدواری می کند که ارامنه تدارکات ارتش روسیه را به رود کر بیاورند. نقشی که ارامنه در پیشروی روس ها به گنجه داشتند نیز بسیار مهم بوده است.

در این زمینه سویتوخوفسکی به نامه ای اشاره می کند که در آن ورتسف-داشکف به نیکلای دوم امپراطور روسیه در مورد خدمات ارامنه می نویسد:
خط مشی روسیه از زمان پطر کبیر مبتنی بر حسن نیت با ارامنه بوده است که ایشان نیز با کمک های همه جانبه خود در طول جنگ ها آن را جبران کرده اند.

ارامنه بعد از افتادن قفقاز به دست روسیه به ایفای نقش خود ادامه داده و در راستای سیاست های روسیه تزاری در دوره های مختلف در مناطق مسلمان نشین سکنی یافتند. در بیانیه ای که لازاروف در حین جنگ های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ روس و عثمانی خطاب به ارامنه ایران و عثمانی صادر کرده است آنها را به زندگی توام با امنیت و سعادت در محال های ایروان، نخجوان و قره باغ و در اختیار داشتن مزارع حاصلخیز و معافیت از مالیات ها وعده می دهد.

در عهده نامه هایی مانند گلستان و ترکمانچای نیز در جهت تسهیل مهاجرت ارامنه به قفقاز موادی گنجانده شده بود که در عهد نامه ادرنه در سال ۱۸۲۹ که یکسال بعد از ترکمانچای و بین روسیه و عثمانی منقعد شد، نیز چنین مواردی تکرار شد. در این زمان تنها مشکل پذیرش مهاجرین از طرف ساکنین بود که در برخی اسناد وجود نگرانی در بین روس ها را تایید می کند. در قسمتی از نامه گریبادوف به پاسکویچ فرماندار قفقاز در طی همین جنگ نوشته است که:
ماباید مسلمانان را قانع سازیم که این وضع موقتی است و باید ترس آنها را از اینکه ارامنه ممکن است زمین هایی را که در آن اسکان داده شده اند برای همیشه تصاحب کنند،از بین ببریم.

همراه با تضعیف نفوذ قاجار در قفقاز مهاجرت مسلمانان به سمت قسمت های خارج از قلمرویی که تحت نفوذ تزارها قرار گرفته بود، شروع شده بود که یکی از این بخش ها قره باغ بود. در زمان جنگ های دوم ایران و روس عباس میرزا ایلاتی را از قره باغ به داخل ایران کوچانید. باکیخانوف در این زمینه می نویسد:
نایب السلطنه عزیمت قراباغ کرده جمعی را به سرکردگی امیرخان قاجار و به اتفاق جعفر قلی آقا به کوچانیدن جبرئیللو و سایر ایلات قراباغ مامور.

همچنین در سال ۱۸۱۶ میلادی و در میانه جنگ ایران روس ۴ هزار خانوار مسلمان به همراه ابوالفتح آقا، پسر ابراهیم خلیل خان، قره باغ را ترک کردند اولین منبع رسمی درباره جمعیت قره باغ مربوط به سرشماری ۱۸۰۵ است جمعیت آن ده هزار خانوار نفر ذکر شده است. در سال ۱۸۰۸ در نتیجه جنگ ایران و روس جمعیت قره باغ به ۷ هزار و ۷۴۷ خانوار کاهش می یابد و درست بعد ار معاهده گلستان ۳۹۰ خانوار ارمنی در شوشا اسکان داده شدند. در سال ۱۸۲۳ از ۶۲۵ روستای قره باغ ۴۷۸ روستا مسلمان نشین گزارش شده است. بنا به گفته رضوانی نیز حدود ۳۵ تا ۴۵ هزار ارمنی از ایران به جنوب قفقاز مهاجرت کردند.

یک هیئت انگلیسی که بعد از جنگ های ایران و روس از شوشی دیدار کرده است، گزارش می دهد که عمده ساکنان شهر مسلمان و عموما شیعه هستند. بنا به نوشته توماس داول ۹۰ درصد جمعیت شوشا تا همین اواخر و قبل از شروع جنگ قره باغ نیز مسلمان بوده است.

بر اساس آماری که موگیلوسکی و ژنرال ارملوف در سال ۱۸۲۳ ارائه داده اند در ایالت قره باغ ۹۰ هزار نفر در ۶۰۰ روستا زندگی می کردند که ۱۵۰ تا از آنها ارمنی نشین بوده اند. همچنین در شهر شوشی هزار و ۴۸ خانوار مسلمان و ۴۷۹ خانوار ارمنی زندگی می کرده اند.

بنابه گفته امیر احمدی بر اساس سرشماری نفوس سال ۱۸۹۸ در قره باغ ۵۴ هزار و ۸۷۱ خانوار وجود داشت است که ۲۹ هزار و ۳۵۰ خانوار آذربایجانی بوده اند به این ترتیب جمعیت ارامنۀ قره باغ از ۹ درصد در سال ۱۸۲۳، به ۳۵ درصد در میانه قرن نوزدهم، ۴۰ درصد در اواخر قرن نوزدهم رسیده که در پایان جنگ جهانی اول به ۷۰ درصد جمعیت قره باغ افزایش پیدا کرده است.

بعد از آن نیز سیاست مهاجرت ارامنه منجر به این شد که نهایتاً در سال ۱۹۷۹ حدود ۷۶ درصد از جمعیت قره باغ را ارامنه تشکیل می دادند این رقم در سال 1994 بعد از اخراج کامل آذربایجانی ها از قره باغ به ۱۰۰ رسیده است. همچنین با وجود اینکه جمعیت خود ارمنستان در طی سال های جنگ و بعد از آن دائماً رو به کاهش بوده است، جمعیت قره باغ همواره افزایش داشته است.

وضعیت فعلی

در تقسیمات اداری شوروی بخشی از جمهوری آذربایجان بود. در سال ۱۹۸۸ نیروهای ارمنی جنگ خود را برای تصرف این زمینها آغاز کردند. مدتی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جنگ تشدید شد، و در سال ۱۹۹۴ پس از اینکه ارتش ارمنستان این بخشها را به تصرف خود در آورد، جنگ با آتشبس تمام شد.

مقامات این ناحیه خود را یک کشور مستقل میدانند، ولی تا امروز هیچ کشوری این جمهوری خودخوانده را به رسمیت نشناختهاست. سازمان ملل نیز هنوز این ناحیه را بخشی از خاک جمهوری آذربایجان میداند و در مکالمات رسمی و غیر رسمی در جهان (از جمله ایران) در هنگام نام بردن از این ناحیه یا رهبران آن، با لفظ «خودمختار» بیان میشود.

از زمان اشغال قره باغ تاکنون، شورای امنیت سازمان ملل چهار قطعنامه صادر کرده است. قطعنامه ۸۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ طی نشست ۳۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ رای ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه بر غیر قابل قبول بودن تغییر مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور در تصرف سرزمین های دیگر کشورها تاکیده شده و در بند یک آن خواستار توقف هرچه فوری همه مخاصمات و فعالیت های خصمانه و بر قراری آتش بس دائم و همچنین خروج فوری نیروهای اشغالگر از کلبجر و سایر نقاط اشغالی جمهوری آذربایجان شده است

در قطعنامه ۸۵۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۳ طی نشست ۵۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، بر حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای منطقه تاکید شده است. در بند یک این قطعنامه، تصرف منطقه آقدام و سایر مناطقی که در آن زمان از قلمرو جمهوری آذربایجان به اشغال در آمده است، محکوم شده است. در بند ۳ همین قطعنامه نیز توقف فوری همه مخاصمات و عقب نشینی بی قید و شرط نیروهای اشغالگر از منطقه آغدام و دیگر مناطق اشغالی آذربایجان آمده است. در بند نهم نیز از دولت ارمنستان خواسته شده است که با اعمال نفوذ موثر بر قره باغ جهت رسیدن به توافق در اجرای قطعنامه ۸۲۲ و ۸۳۵ و پذیرش طرح پیشنهادی گروه مینسک توسط طرف ارمنی اقدام کند.

قطعنامه ۸۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ طی نشست ۹۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، دوباره بر قطعنامه های ۸۲۲ و ۸۵۳ تاکید شده است. در بند اول از طرفین خواسته شده است با گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری در اروپا برای برقراری آتش بس دائم و موثر با همکاری و مساعدت فدراسیون روسیه همکاری کنند. در بند ۱۲ آمده است که موضوع اشغال اراضی جمهوری آذربایجان به صورت فعال در شورای امنیت مورد بررسی قرار گیرد.

قطعنامه ۸۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ طی نشست ۳۳۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه از تشدید مخاصمات مسلحانه به عنوان نقض آتش بس و کاربرد نیروی نظامی در پاسخ به این نقض، به ویژه منطقه زنگیلان و هورادیز جمهوری آذربایجان ابراز نگرانی شده و بر حاکمیت و تمامیت ارضی تاکید و بر غیر قابل تغییر بودن مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور جهت تصرف سرزمین دیگران تاکید شده است. در بند دوم از دولت ارمنستان می خواهد از نفوذ خود بر ارامنه قره باغ برای به دست آوردن رضایت آنان استفاده نموده و با اتکا به قطعنامه های ۸۲۲، ۸۵۳ و ۸۷۴ تضمین نماید که عوامل درگیر در مناقشه از عملیات استفاده ننمایند.

در یکی از آخرین اقدامات بین المللی در خصو مناقشه قره باغ، پارلمان اروپا در نشست ۲۳ اکتبر خود در استراسبورگ به اصلاحیه قطعنامه ای در خصوص تقویت روابط با کشورهای عضو برنامه همسایگی شرقی و همچنین موفقیت ها و ناکامی های موجود رای مثبت داد. در بند ۱۶ این قطعنامه همچنین به مناقشات موجود در مناطق عضو برنامه همسایگی شرقی اشاره شده است و بر مشارکت فعال اتحادیه اروپا در حل مسالمت آمیز این مناقشات تاکید کرده و موضع خود را در قبال اشغال خاک یک کشور از سوی کشوری دیگر یادآور شده است. در متن این قطعنامه به ویژه تاکید شده، که حل مناقشه قره باغ باید بر اساس چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که در سال ۱۹۹۳ و بر اساس اصول گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا و اصول مندرج در بیانیه مشترک ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ در لاکویلا صورت پذیرد.

اخیرا جنگ جدیدی در منطقه قفقاز شکل گرفته که ده ها نفر را در یک هفته اخیر به کام مرگ کشانده و ثبات را از این منطقه گرفته است.

البته "جنگ قره باغ" ، مربوط به دیروز و امروز نیست ؛ بلکه بیش از دو دهه اتفاقات و بی ثباتی ها پشت آن وجود دارد و شاید یکی از مهمترین دلایلی که باعث شعله ور شدن جنگ در منطقه "قره باغ" شده تبدیل شدن خود مختاری به ایجاد یک کشور مستقل با مرزهای مشخص به نام "قره باغ" است.

**درگیری آذربایجان و ارمنستان برسرقلمرو

خبرگزاری "رویترز (Reuters)" درباره علت بروز بحران در منطقه نوشت: آذربایجان و ارمنستان یک جنگ بر سر قلمرو در سال 1990 داشتند که در آن ده ها هزار نفر از هر دو طرف کشته شدند و صدها هزار نفر هم خانه و کاشانه خود را ترک کردند.

این خبرگزاری ادامه داد: بازگشت به جنگ به این منطقه شاید به دلیل آن باشد که این منطقه ("قره باغ" در حوزه "قفقاز") یک چهارراه مهم و استراتژیک برای انتقال خطوط نفت و گاز باشد و این جنگ در اوایل هفته جاری ده ها کشته از هر دو طرف برجای گذاشته است.

"رویترز (Reuters)" با بیان اینکه " ناگورنو" یک منطقه کوهستانی بوده که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رو به التهاب بوده عنوان داشت: تنش در این منطقه باعث شده تا ارمنستان و آذربایجان دست به اسلحه ببرند.

پس یکی از دلایلی که دو طرف را وارد یک نبرد خونین کرده اختلافات ارضی است ؛ به عبارت بهتر آذربایجان و ارمنستان هرکدام این منطقه را جزئی از خاک خود می دانند که باید به قلمروشان ضمیمه شود.

روزنامه گاردین (The Guardian) درباره بحران "قره باغ" می نویسد: یک نبرد سنگین میان نیروهای مسلح ارمنستان و آذربایجان به دلایل اختلافات (ارضی) حل نشده و مشکلات کلیدی و امنیتی ایجاد شده و این موضوع بر امنیت و ثبات اروپا تاثیر خواهد گذاشت.

ارمنی ها معتقدند " قره باغ" را اتحاد شوروی در سال 1920 میلادی از ارمنستان جدا کرد و به آذربایجان داد و این موضوع را قبول ندارند که از فروپاشی شوروی سوء استفاده شده و این منطقه به این خاطر داعیه الحاق به ارمنستان را ازسر گرفت؛ در عین حال "باکو" هم اعتقاد دارد که "قره باغ" جز جدایی ناپذیر آذربایجان بوده و این دعوای ایدئولوژیک و ارضی از سال 1988 تاکنون، همچنان ادامه دارد.

**در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد

در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد و آن ها هر کدام معتقدند، "قره باغ" از ده ها سال پیش به آن ها (آذربایجان و ارمنستان) تعلق دارد و لذا این اختلافات تاریخی نیز دلیل دیگر جنگ جدید در منطقه "قفقاز" است.

اما جمهوری اسلامی ایران در تلاش است تا مشکلات و اختلافات ارضی و مرزی هرچه سریعتر بین دو طرف حل و فصل شود. "محمد جواد ظریف" وزیر امور خارجه کشورمان در این زمینه خواستار حل و فصل فوری مشکلات بین ارمنستان و آذربایجان شد و البته این موضوع را به اطلاع دیپلمات های ارشد دو کشور نیز رساند.

وزیر امورخارجه کشورمان گفت: هدف ما پایان دادن به این درگیریها است و معتقدیم که باید با درایت کشورهای منطقه به خصوص همسایگان در منطقه ما شاهد فضای صلح و آرامش باشیم.

وی با اشاره به اهمیت صلح و ثبات در منطقه و ایجاد روابط دوستانه بین همسایگان عنوان داشت: ما بر پایان دادن به درگیریها تاکید داریم و معتقدیم باید از هر ظرفیتی برای پایان دادن این درگیریها استفاده شود.

"استفان دیون" وزیر خارجه کانادا در بیانیهای اعلام کرد این کشور از تشدید خشونتها میان نیروهای ارمنستان و جمهوری آذربایجان در منطقه "قره باغ" نگران است و از طرفین میخواهند برای حفظ آتش بس واقعی، خویشتنداری نشان دهند و در چارچوب گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، مسیر مذاکرات را در پیش گیرند.

البته ظهور و بروز درگیری های مرتبط با قلمرو و مرزی باید با وساطت کشورهای مهم منطقه به حل مشکل ختم شود و کشورهای قدرتمند منطقه ای باید تلاش کنند تا دو همسایه (آذربایجان و ارمنستان) در چارچوب یک موافقتنامه به یک هم افزایی برسند.

در مجموع به دلیل اختلافات ارضی ارمنستان و جمهوری آذربایجان ، ریشه های تاریخی اتصال قره باغ به هر دو کشور (یعنی اعتقاد "ایروان" و "باکو" به یکپارچگی تمامیت ارضی با تاکید بر ضمیمه شدن "قره باغ" به خاک کشورشان) و اهمیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک "قره باغ" در این منطقه پس از 28 سال جنگ دوباره در این منطقه رخ داده است.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

درگیری میان آذربایجان و نیروهای ارمنی مورد حمایت ارمنستان بر سر منطقه خودمختار ناقورنو-قره باغ، چند روزی است که ادامه دارد، گرچه دیروز باکو به طور یکجانبه اعلام آتش بس کرده است. پس از درگیری های خونبار سال های آغازین دهه 1990، این خشن ترین دور درگیری ها در حدودا 2 دهه اخیر است.

در درگیریهای دوطرف، دستکم 130 مورد حمله در منطقه قرهباغ صورت گرفته است. منازعه دو دولت ارمنستان و آذربایجان طی 24 ساعت دهها مجروح و کشته برجای گذاشته است. دولت خودخوانده محلی ارمنی ناگورنو-قرهباغ در کشور آذربایجان و در مرز ایران و ارمنستان قرار دارد.

هلیکوپتر Mi-24 ارتش آذربایجان دیروز توسط نیروهای ارمنی سرنگون شد

آخرین اخبار از یورونیوز حاکی از آن است که طبق ادعای وزیر دفاع آذربایجان، حدود 100 نظامی ارمنی کشته و مجروح شده و 6 تانک و یک هلیکوپتر Mi-24 نیز نابود شده، کمااینکه 12 نظامی آذری نیز به قتل رسیدند و یک تانک و یک خودروی زرهی آذربایجان نیز منهدم شده است. اما رئیسجمهور ارمنستان از کشتهشدن دستکم 18 نظامی ارمنی و مجروحشدن 35 تن دیگر خبر داده است. سرکیسیان، دولت آذربایجان را به نقض آتشبس محکوم کرد و هدف «تانکها، هلیکوپترها و توپخانههای دشمن» از حمله را تصرف نقاط استراتژیک عنوان کرد.

دولت آذربایجان نیز ارمنستان را ناقض آتشبس اعلام کرده و «آتش سنگین» از سوی توپخانهها و خمپارهاندازهای طرف مقابل را عامل بروز مجدد درگیری و پاسخهای سریع ارتش آذربایجان اعلام کرده است. ظاهراً آتشبس یکطرفهای از سوی دولت آذربایجان اعلام شده است. هنوز آمار دقیقی از اینکه چه میزان از تلفات از دو طرف مربوط به غیرنظامیان بوده و چه میزان از کشتهها و مجروحان ارمنی به گروههای جداییطلب در دولت محلی ناگورنو-قرهباغ مربوط میشود، منتشر نشده است.

مرز دولت محلی ناگورنو-قرهباغ و منطقه تسلط نیروهای ارمنی طبق آتشبس 1994 میلادی

دلیل مناقشات قومی در منطقه قرهباغ، حضور اکثریت ارمنی در این منطقه از کشور آذربایجان بوده است. این دولت محلی در مرز سه کشور آذربایجان، ایران و ارمنستان قرار دارد، اما روابط آن با ترکیه نیز خبرساز است. دلیل آن وقوع نسلکشی ارامنه توسط دولت ترکان جوان در دهه 1910 میلادی است که به آوارگی ارامنه از شرق ترکیه فعلی به کشور ارمنستان و منطقه قرهباغ انجامید. بواسطه آن رخداد، روابط ترکیه با ارمنستان مخدوش شده و از آنجا که ارمنیهای قرهباغ مورد حمایت ارمنستان قرار گرفتهاند، دولت ترکیه حمایت خود از دولت آذربایجان در منازعه قرهباغ را رسماً اعلام کرده است.

واکنشها؛ دعوت طرفهای درگیر به آرامش و حفظ صلح

دولت ایران مانند گذشته بیطرف خواهد ماند اما رجب طیب اردوغان از حمایت کامل دولتش نسبت به دولت آذربایجان خبر داد. پوتین که دولتش میاجی اصلی در روابط دو دولت ارمنستان و آذربایجان است از هر دو خواسته که برای پیشگیری از تلفات بیشتر به آتشبس 1994 میلادی پایبند باشند. از میان دول اروپایی، دولت آلمان پیشدستی کرده و خواستار خویشتنداری دو طرف شده است.

حسین جابری انصاری سخنگوی وزارت خارجه کشورمان در خصوص درگیریهای اخیر در منطقه قرهباغ گفت: در حالی که منطقه شاهد اقدامات ویرانگر گروههای افراطی بوده و نیازمند آرامش و استقرار است، دریافت اخبار نگرانکننده از تشدید درگیریها در منطقه قرهباغ میان آذربایجان و ارمنستان موجب نگرانی شدید جمهوری اسلامی ایران است.

جابری انصاری افزود: ما هر دو همسایه شمالی خود را به خویشتنداری و پرهیز از هرگونه اقدامی که شرائط را سختتر میکند دعوت کرده و به آنان توصیه می کنیم با توقف فوری درگیریها، همه تلاش خود را برای بازگشت آرامش و حل و فصل مسالمتآمیز اختلافات در چارچوب گروههای صلح و سازمان ملل بکار گیرند.

«فدریکا موگرینی» مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در بیانیهای که در تارنمای این اتحادیه منتشر شد، از طرفین مناقشه خواست تا فوری درگیریها را پایان دهند، آتش بس را رعایت کنند و از اقدامات یا سخنانی که اوضاع را متشنج میکند پرهیز کنند. موگرینی از تلفات و بخصوص قربانیان غیرنظامی درگیریهای دیروز ابراز تاسف کرد. در این بیانیه حمایت کامل اتحادیه اروپا از تلاشهای گروه مینسک اعلام شد و موگرینی از طرفین مناقشه خواست تلاش برای دستیابی به راه حل صلح آمیز مناقشه ناگورنو- قره باغ را از سر گیرند.

«جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا نیز در بیانیه ای که تارنمای وزارت امور خارجه این کشور منتشر کرد،«به شدت» نقض گسترده آتش بس را در خط تماس ناگورنو - قره باغ که منجر به تلفات نظامی و غیرنظامی شد، محکوم کرد. کری ضمن تسلیت به تمام خانوادههای داغدار، از طرفین خواست «ضمن خویشتنداری، از تشدید خصومتها پرهیز کنند و به آتش بس کاملاً پایبند.

اما در این میان، «رجب طیب اردوغان»، رییس جمهور ترکیه، به صراحت از متحد قدیمی خود، جمهوری آذربایجان دفاع کرد:

«ما دعا می کنیم برادران آذربایجانی ما در این درگیری ها پیروز شوند، با کم ترین تلفات.»

سازمان همکاری های اسلامی، وابسته به عربستان، که جمهوری آذربایجان هم عضو آن است، «حمله نیروهای ارمنی به مرزهای قلمرو اشغال شده آذربایجان» و «بی احترامی ایروان به آتش بس(یکجانبه) اعلامی از سوی باکو» را محکوم کرد.

دبیرکل سازمان همکاری های اسلامی، «ایاد مدنی»، خواستار افزایش تلاش های بین المللی برای یافتن یک راه حل سیاسی جهت «حفظ» قلمرو متعلق به آذربایجان شد.

مقامات منطقه خودگردان قره باغ- که ظاهرا مستقل ولی تحت حمایت ارمنستان محسوب می شود- میگویند آنها هم علاقهمند به آتشبس هستند، ولی فقط زمانی که شاهد بازگشت دوباره کل قلمرو خود باشند.

هر دو طرف یکدیگر را به ادامه خشونت متهم میکنند. از زمان آتش بس سال 1994، با میانجیگری روسیه، در این منطقه وضعیت نه جنگ و نه صلح برقرار بوده است.

«آرتسرون هوانسیان»، سخنگوی وزارت دفاع ارمنستان مدعی است: «نبرد با استفاده از توپخانه و تانک ادامه دارد. در حالی که آذربایجان به دروغ مدعی پایان دادن به خشونت است، هم مواضع ارتش قره باغ و هم روستاهای ارمنی نشین را می کوبد.»

از سوی دیگر، «واقف درگاهلی»، سخنگوی وزارت دفاع آذربایجان، ارمنستان را به ادامه خشونت متهم میکند: «ارمنیها در تمام روز آتش باری را بدون وقفه ادامه دادهاند.»

«دیوید بابایان»، سخنگوی منطقه خودمختار ناگورنو-قرهباغ هم ادامه نبرد سنگین را در شرق و شمال شرق جبهه درگیری تایید کرده است.

مقامات قره باغ اعلام کرده اند که یک پسربچه ارمنی در جریان درگیری ها کشته شده است و از ان سو مقامات آذربایجان از کشته شدن 2 و مجروحیت 10 غیرنظامی این کشور خبر داده اند.

رییس جمهور ارمنستان، «سرژ سرکیسیان»، این درگیری ها را «حد اعلای خصومت» از جانب آذربایجان، از زمان آتش بس سال 1994 خوانده است. الهام علی اف، رییس جمهور آذربایجان هم ارمنستان را تحریک کننده درگیری معرفی میکند: «ارمنستان دچار تلفات سنگینی شده است. یک پاسخ کوبنده به نیروهای ارمنی داده شد. ارمنستان سرجایش نشانده شد.»

سرژ سرکیسیان

الهام علی اف

آذربایجانیها می گویند که یک بالگرد متعلق به ارتش ارمنی قره باغ را سرنگون کرده و شماری از ارتفاعات و روستاهای راهبردی را تحت کنترل خود درآورده اند.

داوطلبان ارمنی از سراسر این کشور به سوی منطقه درگیری می شتابند

از سوی دیگر، نیروهای نظامی قرهباغ هم مدعی هستند که بلندیهای راهبردی «لالا تپه» را که در روز شنبه توسط آذربایجانیها تصرف شده بود، دوباره تحت کنترل خود گرفتهاند. باکو اما صحت این خبر را رد کرده و می گوید که این تپه مهم در اختیار نیروهایش باقی مانده است و «نیروهای شورشی»(ارتش ارامنه قره باغ) تلفات جدی داده اند."

نیروهای نظامی آذربایجان

سربازان منطقه خودمختار ناگورنو-قره باغ

در آخرین تحرکات در منطقه، «ذاکر حسنوف»، وزیر دفاع آذریایجان اعلام کرد که به نیروهایش دستور آمادگی برای به توپ بستن «خانکندی»(استپاناکرت)، مرکز منطقه خودمختار قره باغ را داده است "اگر که نیروهای ارمنی از هدف قرار دادن مناطق غیرنظامی ما دست بر ندارند." خانکندی حدود 50000 نفر جمعیت دارد. در طرف مقابل، دولت خودمختار قره باغ هم در واکنش، از «یک پاسخ خردکننده» در صورت چنین اقدامی از سوی آذربایجان خبر داد.

ارامنه قره باغ که مورد حمایت ایروان بودند، منطقه کوهستانی ناگورنو-قره باغ را در جنگ های اوایل دهه 1990 به دست گرفتند که طبق گزارش های موجود 30000 کشته به دنبال داشت. طرفین منازعه هیچ گاه از زمان آتش بس 1994، قراداد صلح امضاء نکردند.

نیروهای داوطلب ارمنی در جنگ های اوایل دهه 1990

آذربایجان نفت خیز که بودجه نظامی سال های اخیر آن از کل بودجه ارمنستان بیشتر بوده، بارها تهدید کرده است که اگر مذاکرات به سرانجام نرسد، به زور منطقه را پس خواهد گرفت. ارمنستان هم در پاسخ بارها تکرار کرده است که توان پاسخ دهی به هر تهاجمی را دارد.

آخرین تنش جدی دو کشور در سال های اخیر، پیش از شروع درگیری های چند روز گذشته، در نوامبر 2014 بود که یک بالگرد نظامی ارمنستان توسط نیروهای آذربایجان سرنگون شد.

با وجود این که هنوز دلایل بالا گرفتن آتش درگیری های اخیر کاملا روشن نیست، «تامس دی وال» از موسسه کارنگی اروپا می گوید: «پتانسیل یک جنگ همه جانبه، هرگز به این اندازه قوی نبوده است، در حالی که هر دو طرف به لحاظ نظامی خود را تقویت کرده اند....محتمل است که یکی از دو طرف- و بیشتر آذربایجان که منافع بیشتری در ادامه خصومت ها دارد- تلاش کند که وضعیت فعلی را به نفع خود تغییر دهد- با یک کارزار نظامی محدود.»

وال معتقد است که بخش خطرناک قضیه در این است که اگر هر گونه عملیات نظامی در این منطقه شروع شود، می تواند به سادگی گسترش یابد و از کنترل خارج شود.»

زمینههای تاریخی

در پی انقلاب اکتبر 1917 در روسیه و فروپاشی امپراتوری تزاری، آذربایجان و ارمنستان هر دو اعلام استقلال کردند و جنگ بر سر مناطق مورد مناقشه از همان 1918 آغاز شد و تا 1920 به طول انجامید. در 1920، در پی تشکیل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، هر دو کشور به ان پیوستند. ناحیه خودگردان ناقورنو-قره باغ در 1921 در درون مرزهای جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان شکل گرفت و از همان زمان تبدیل به یک استخوان لای زخم میان این دو کشور شد.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

در اواخر حیات اتحاد شوروی در 1988، با ترک برداشتن اقتدار کرملین، مسوولین حکومت خودگردان قره باغ اعلام کردند که از ان جا که بخش عمده جمعیت آن ارمنی های مسیحی هستند، قصد پیوستن به جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان را دارند. تظاهرات ارامنه و آذربایجانی ها در آن مقطع منجر به منازعات نژادی شد و در نهایت جنگ میان ارامنه و حکومت آذربایجان را در سال 1991 (در پی فروپاشی نظام شوروی) رقم زد.

پیرمرد ارمنی بر سر قبر کشته شدگان جنگ های دهه 1990 قره باغ

در 1994، بعد از 3 سال جنگ سنگین میان نیروهای ارتش آذربایجان و شبه نظامیان ارمنی مورد حمایت ارمنستان، با میانجیگری روسیه بین دو طرف آتش بس برقرار شد. نتیجه آن جنگ، تسلط ارامنه بر کل ناگورنو-قره باغ و برخی مناطق اطراف آن شد که تا به امروز هم ادامه دارد.

پرچم جمهوری ناگورنو-قره باغ

باکو ساهاکیان، رییس جمهور منطقه خودمختار قره باغ

در همان سال 1994، سازمان امنیت و همکاری اروپا، «گروه مینسک» را تشکیل داد که سفرای فدراسیون روسیه، فرانسه و آمریکا بر ان ریاست دارند. این گروه مسوولیت تلاش برای یافتن راه حل سیاسی برای پایان مناقشه و ایجاد صلح پایدار را بر عهده گرفت. اما با وجود تلاش های آن، در این سال ها هر از چندی تنش ها میان طرفین بالا گرفته و گاهی کار به خشونت ها(البته در مقیاس محدود) کشیده است.

در آپریل 2014، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل، در واکنش به گزارش ها درباره خشونت و تلفات در مرزهای آذربایجان و ارمنستان، بیانیه ای صادر کرد و از دو طرف خواست که به «توافق آتش بس» پایبند بمانند و از خشونت بیشتر اجتناب کنند و به دنبال خواباندن تنش ها و ادامه گفتگو باشند.

در سپتامبر 2015، در واکنش به خشونت های مرزی، رییس جمهور ارمنستان، سرژ سرکیسیان به مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد: «اگر آذربایجان به سیاست تهاجمی خود ادامه دهد، برای ارمنستان چاره ای جز برداشتن گام های سیاسی-نظامی برای تامین صلح و امنیت خود باقی نخواهد ماند.»

به هر حال، قرار است «گروه مینسک» روز سه شنبه جلسه فوق العاده تشکیل دهد تا به بحث درباره درگیری ها در منطقه بپردازد.

«سرگی کاپانادزه»، استاد روابط بین الملل دانشگاه تفلیس در گرجستان، معتقد است که مناقشه قره باغ تبعات ژئوپلیتیکی جدی دارد و ثبات منطقه راهبردی قفقاز را تهدید می کند. منطقه ای که یک مسیر انتقال گاز و نفت دریای خزر به بازار اروپا، بدون عبور از روسیه، محسوب میشود."

با وجود این که روسیه وهر دو طرف را به پایان دادن به خشونت ها دعوت کرده است، لیکن با توجه به حمایت صریح اردوغان از آذربایجان و البته تیرگی روابط ترکیه و روسیه، بسیاری از کارشناسان این منازعه تازه در منطقه حساس قره باغ را یک نوع تقابل غیرمستقیم تازه میان روسیه (به عنوان حامی سنتی ارمنستان) و ترکیه (به عنوان حامی آذربایجان) میدانند.

باید در نظر داشت که منطقه قفقاز، به لحاظ استراتژیک، منطقه ای بسیار مهم برای امنیت ملی فدراسیون روسیه و سایر کشورهای منطقه است. از آن جا کع سرمایه گذاری های عربستان سعودی برای گسترش وهابیت در منطقه آسیای مرکزی و قفقاز در طول دو دهه گذشته، توانسته ریشه های افراط گرایی را برخی جمهوری های منطقه ای ایجاد کند، هر گونه خلاء امنیتی در صورت توسعه درگیری ها، می تواند منطقه قره باغ را به یک پایگاه جدید برای افراط گرایان منطقه از بخشهایی چون چچن، داغستان، تاجیکستان و ازبکستان ایجاد کند که اتفاقا در درجه اول امنیت این دو کشور را تهدید خواهد کرد. از این رو، بهترین اقدام برای حفظ منافع ملی هر دو کشور آذربایجان و ارمنستان پایان دادن هر چه سریع تر درگیری ها و تلاش برای یافتن یک راه حل سیاسی است.

منافع رژیم تلآویو در استمرار جنگ میان باکو و ایروان

انشیل بیفر ستون نویس روزنامه صهیونیستی هاآرتض در تحلیلی در این روزنامه که روز گذشته منتشر شد، نوشت: اسراییل باید در این نزاع در کنار آذربایجان قرار گیرد به دلایل زیر:

اول اینکه آذربایجان درسالهای اخیر تامین کننده اصلی نفت اسراییل بوده و این نفت از طریق خط لوله از گرجستان و ترکیه به اسراییل انتقال می یابد.

دوم؛ آذربایجان مقادیر بسیار زیادی سلاح از جمله هواپیماهای بدون سرنشین و سیستم های ضد هوایی از اسراییل خریداری می کند.

سوم؛ اهمیت آذربایجان برای اسراییل در سالهای اخیر و در پی تیرگی روابط میان تل آویو و آنکارا افزایش یافته است.

چهارم؛ آذربایجان همسایه و همزمان دشمن ایران است و برای اسراییل «درِ پشتی» به ایران محسوب می شود.

پنجم؛ آذربایجان امیدوار است و این امیدواری را مسئولانش پنهان نمی کنند که اسراییل در اینده از خط لوله نفت مذکور برای پمپاژ گازی که از دریای مدیترانه استخراج می کند استفاده نماید.

ششم اینکه مردم جمهوری آذربایجان به مردم ترکیه به عنوان یک امت برادر می نگرند که با ارمنستان رابطه برقرار نمی کنند.خودداری اسراییل از شناسایی نسل کشی ارامنه توسط ترکها در دوره جنگ جهانی اول از دیگر عواملی است که می تواند به ایجاد روابط استراتژیک اسراییل با آذربایجان کمک کند.

منبع:

http://edition.c.com/2016/04/03/asia/armenia-azerbaiajan-nagoo-karabakh-explainer/index.html

http://www.theguardian.com/world/2016/apr/04/azerbaijan-and-armenia-clashes-continue-for-third-day

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-35964213

برچسب: نویسنده: کاوه محمدزادگان تاريخ: يکشنبه 22 فروردين 1395 ساعت: 23:26

قرهباغ نام منطقهای در همسایگی ایران در ناحیه شمالی است که به دلایل مختلف از دیرباز تاکنون همواره مورد توجه بوده است. قرهباغ (به ترکی آذربایجانی) یا آرتساخ (به زبان ارمنی) نام منطقهای کوهستانی در همسایگی شمال ایران است.

این نام برگرفته از دو کلمه قره و باغ است؛ بر خلاف تصور عموم کلمه «قره» در ترکی علاوه بر معنای سیاه، به معنای بزرگ نیز هست و کلمه «باغ» نیز به همان معنی مصطلح در فارسی است. از اینرو، قره باغ به منطقه یا محلی گفته میشود که در آنجا باغهای وسیع و انبوه وجود داشته و رنگ سبز درختان نیز متمایل به سیاه است. این نام برای نخستین بار در اسناد متعلق به قرن ۱۲ میلادی ذکر شده است. علاوه بر این، یکی از قدیمیترین اقامتگاههای انسانهای اولیه به نام «غار آزیخ» در کوههای قرهباغ کشف شده است.

موقعیت جغرافیایی

منطقه قرهباغ در همسایگی شمالغرب ایران و در شمال رود ارس قرار دارد. قلمرو این منطقه از رشتهکوه قفقاز کوچک شروع شده و تا اراضی واقع در میان رودهای ارس و کر ادامه مییابد. این منطقه کوهستانی مساحتی بالغ بر ۴،۳۷۸ کیلومترمربع دارد و بر اساس آخرین سرشماری انجام گرفته در سال ۱۹۸۹، شمار جمعیتی آن در حدود ۱۸۹۰۲۹ نفر بوده است. از شهرهای مهم این منطقه میتوان به خانکندی و شوشا اشاره کرد. با وجود احاطه قلمرو قرهباغ با کوهستانهای مرتفع و دشواری حمل و نقل و ارتباط به این منطقه؛منابع و ثروتهای زیرزمینی ارزشمندی نظیر معادن و جنگلها و زمینهای حاصلخیز دارد. این منطقه به دلیل پستی و بلندیهای آن اقالیم مختلفی دارد، ولی بیشتر دارای مناطق زمستانی ملایم و تابستانی گرم و خنک است.

فرهنگ

قرهباغ با وجود ترکیب قومیتی مختلف از وحدت فرهنگی برخوردار بوده است و این مسئله را میتوان در نمونه صنایع دستی نظیر قالیچهها و سفالهای موجود مشاهده کرد. همچنین مکتب موسیقی قرهباغ شهرت بسیاری دارد.

تاریخچه

منطقه قرهباغ در دوران صفویه جز قلمرو ایران محسوب میشد، اما پس از انعقاد قرارداد گلستان و ترکمنچای به روسیه تزاری واگذار شد. روسها پس از انعقاد این دو قرارداد، ارامنه ایرانی را به مناطق تحت تسلط خود کوچانده و مناطق مسلماننشین ایروان و قرهباغ را برای اسکان ارامنه تازهوارد در نظر گرفتند. به دنبال وقوع جنگهای عثمانی و روسیه، جمعیت ارامنه مناطق شرقی امپراطوری عثمانی با روسها متفق شده و علیه دولت عثمانی وارد جنگ شدند. به دنبال پیروزیهای ارامنه در این جنگ، مجبور به مهاجرت به داخل مرزهای روسیه شده و ترکیب جمعیتی خاننشین ایروان و قرهباغ را به نفع ارامنه تغییر دادند.

پس از این واقعه، قرهباغ به منطقهای عمدتا ارمنینشین تبدیل شد، ولی با استقلال ارمنستان و آذربایجان از امپراطوری روسیه در سال ۱۹۱۸ اختلاف بر سر حاکمیت این منطقه آغاز شد. با تثبیت سلطه و قدرت اتحاد جماهیر شوروی، این حکومت در سال ۱۹۲۳ اوبلاست (استان) خودمختار قرهباغ کوهستانی را درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی ایجاد کرد.

در آخرین سالهای حکومت اتحاد شوروی مجددا اختلافها بر سر این منطقه بالا گرفت و حتی پس از سقوط این حکومت در سال ۱۹۹۱ میلادی و اعلام استقلال قرهباغ درگیریها شدت بیشتری گرفت. در سال ۱۹۹۴، نیروهای ارمنی توانستند بخشهایی از منطقه قرهباغ را به اشغال خود درآورده و این جنگ خونین با گرفتن جان ۳۵۰۰۰ نفر، در نهایت، با اعلام آتشبس به پایان برسد. امروزه نیز مقامهای این کشور خود را کشوری مستقلی میدانند، ولی با این وجود، سازمان ملل و هیچ کشوری دیگری این استقلال را به رسمیت نشناخته است.

تغییرات جمعیتی

توام با دشمنی شکل گرفته بین روس ها و قاجاریان، سیاست های دولت تزاری روسیه در راستای حمایت از جمعیت مسیحیان خارج از قلمرو روسیه قرار گرفته بود که موجب جلب توجه هرچه بیشتر ارامنه به سوی روسیه شد. حتی قبل از جنگ های ایران و روس در سال ۱۷۹۳ ارامنه با ارسال نامه و گسیل هیئت از روسیه تقاضای کمک کردند و در زمان کاترین کبیر فرمانی باری اعطای تسهیلات برای مهاجرت ارامنه به قفقاز صادر شد. در عوض محبت روس ها نسبت به ارامنه سراسقف ارمنی ار. گیوتینسکی در ۲۲ می ۱۷۹۶ از ارامنۀ دربند خواست که دلاوری خود را نزد روس ها اثبات و خود را از تسلط مسلمانان آزاد سازند. ریمسکی کویساکوف، ژنرال ارتش روسیه ضمن تقدیر از تلاش های سر اسقف اظهار امیدواری می کند که ارامنه تدارکات ارتش روسیه را به رود کر بیاورند. نقشی که ارامنه در پیشروی روس ها به گنجه داشتند نیز بسیار مهم بوده است.

در این زمینه سویتوخوفسکی به نامه ای اشاره می کند که در آن ورتسف-داشکف به نیکلای دوم امپراطور روسیه در مورد خدمات ارامنه می نویسد:
خط مشی روسیه از زمان پطر کبیر مبتنی بر حسن نیت با ارامنه بوده است که ایشان نیز با کمک های همه جانبه خود در طول جنگ ها آن را جبران کرده اند.

ارامنه بعد از افتادن قفقاز به دست روسیه به ایفای نقش خود ادامه داده و در راستای سیاست های روسیه تزاری در دوره های مختلف در مناطق مسلمان نشین سکنی یافتند. در بیانیه ای که لازاروف در حین جنگ های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ روس و عثمانی خطاب به ارامنه ایران و عثمانی صادر کرده است آنها را به زندگی توام با امنیت و سعادت در محال های ایروان، نخجوان و قره باغ و در اختیار داشتن مزارع حاصلخیز و معافیت از مالیات ها وعده می دهد.

در عهده نامه هایی مانند گلستان و ترکمانچای نیز در جهت تسهیل مهاجرت ارامنه به قفقاز موادی گنجانده شده بود که در عهد نامه ادرنه در سال ۱۸۲۹ که یکسال بعد از ترکمانچای و بین روسیه و عثمانی منقعد شد، نیز چنین مواردی تکرار شد. در این زمان تنها مشکل پذیرش مهاجرین از طرف ساکنین بود که در برخی اسناد وجود نگرانی در بین روس ها را تایید می کند. در قسمتی از نامه گریبادوف به پاسکویچ فرماندار قفقاز در طی همین جنگ نوشته است که:
ماباید مسلمانان را قانع سازیم که این وضع موقتی است و باید ترس آنها را از اینکه ارامنه ممکن است زمین هایی را که در آن اسکان داده شده اند برای همیشه تصاحب کنند،از بین ببریم.

همراه با تضعیف نفوذ قاجار در قفقاز مهاجرت مسلمانان به سمت قسمت های خارج از قلمرویی که تحت نفوذ تزارها قرار گرفته بود، شروع شده بود که یکی از این بخش ها قره باغ بود. در زمان جنگ های دوم ایران و روس عباس میرزا ایلاتی را از قره باغ به داخل ایران کوچانید. باکیخانوف در این زمینه می نویسد:
نایب السلطنه عزیمت قراباغ کرده جمعی را به سرکردگی امیرخان قاجار و به اتفاق جعفر قلی آقا به کوچانیدن جبرئیللو و سایر ایلات قراباغ مامور.

همچنین در سال ۱۸۱۶ میلادی و در میانه جنگ ایران روس ۴ هزار خانوار مسلمان به همراه ابوالفتح آقا، پسر ابراهیم خلیل خان، قره باغ را ترک کردند اولین منبع رسمی درباره جمعیت قره باغ مربوط به سرشماری ۱۸۰۵ است جمعیت آن ده هزار خانوار نفر ذکر شده است. در سال ۱۸۰۸ در نتیجه جنگ ایران و روس جمعیت قره باغ به ۷ هزار و ۷۴۷ خانوار کاهش می یابد و درست بعد ار معاهده گلستان ۳۹۰ خانوار ارمنی در شوشا اسکان داده شدند. در سال ۱۸۲۳ از ۶۲۵ روستای قره باغ ۴۷۸ روستا مسلمان نشین گزارش شده است. بنا به گفته رضوانی نیز حدود ۳۵ تا ۴۵ هزار ارمنی از ایران به جنوب قفقاز مهاجرت کردند.

یک هیئت انگلیسی که بعد از جنگ های ایران و روس از شوشی دیدار کرده است، گزارش می دهد که عمده ساکنان شهر مسلمان و عموما شیعه هستند. بنا به نوشته توماس داول ۹۰ درصد جمعیت شوشا تا همین اواخر و قبل از شروع جنگ قره باغ نیز مسلمان بوده است.

بر اساس آماری که موگیلوسکی و ژنرال ارملوف در سال ۱۸۲۳ ارائه داده اند در ایالت قره باغ ۹۰ هزار نفر در ۶۰۰ روستا زندگی می کردند که ۱۵۰ تا از آنها ارمنی نشین بوده اند. همچنین در شهر شوشی هزار و ۴۸ خانوار مسلمان و ۴۷۹ خانوار ارمنی زندگی می کرده اند.

بنابه گفته امیر احمدی بر اساس سرشماری نفوس سال ۱۸۹۸ در قره باغ ۵۴ هزار و ۸۷۱ خانوار وجود داشت است که ۲۹ هزار و ۳۵۰ خانوار آذربایجانی بوده اند به این ترتیب جمعیت ارامنۀ قره باغ از ۹ درصد در سال ۱۸۲۳، به ۳۵ درصد در میانه قرن نوزدهم، ۴۰ درصد در اواخر قرن نوزدهم رسیده که در پایان جنگ جهانی اول به ۷۰ درصد جمعیت قره باغ افزایش پیدا کرده است.

بعد از آن نیز سیاست مهاجرت ارامنه منجر به این شد که نهایتاً در سال ۱۹۷۹ حدود ۷۶ درصد از جمعیت قره باغ را ارامنه تشکیل می دادند این رقم در سال 1994 بعد از اخراج کامل آذربایجانی ها از قره باغ به ۱۰۰ رسیده است. همچنین با وجود اینکه جمعیت خود ارمنستان در طی سال های جنگ و بعد از آن دائماً رو به کاهش بوده است، جمعیت قره باغ همواره افزایش داشته است.

وضعیت فعلی

در تقسیمات اداری شوروی بخشی از جمهوری آذربایجان بود. در سال ۱۹۸۸ نیروهای ارمنی جنگ خود را برای تصرف این زمینها آغاز کردند. مدتی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جنگ تشدید شد، و در سال ۱۹۹۴ پس از اینکه ارتش ارمنستان این بخشها را به تصرف خود در آورد، جنگ با آتشبس تمام شد.

مقامات این ناحیه خود را یک کشور مستقل میدانند، ولی تا امروز هیچ کشوری این جمهوری خودخوانده را به رسمیت نشناختهاست. سازمان ملل نیز هنوز این ناحیه را بخشی از خاک جمهوری آذربایجان میداند و در مکالمات رسمی و غیر رسمی در جهان (از جمله ایران) در هنگام نام بردن از این ناحیه یا رهبران آن، با لفظ «خودمختار» بیان میشود.

از زمان اشغال قره باغ تاکنون، شورای امنیت سازمان ملل چهار قطعنامه صادر کرده است. قطعنامه ۸۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ طی نشست ۳۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ رای ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه بر غیر قابل قبول بودن تغییر مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور در تصرف سرزمین های دیگر کشورها تاکیده شده و در بند یک آن خواستار توقف هرچه فوری همه مخاصمات و فعالیت های خصمانه و بر قراری آتش بس دائم و همچنین خروج فوری نیروهای اشغالگر از کلبجر و سایر نقاط اشغالی جمهوری آذربایجان شده است

در قطعنامه ۸۵۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۳ طی نشست ۵۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، بر حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای منطقه تاکید شده است. در بند یک این قطعنامه، تصرف منطقه آقدام و سایر مناطقی که در آن زمان از قلمرو جمهوری آذربایجان به اشغال در آمده است، محکوم شده است. در بند ۳ همین قطعنامه نیز توقف فوری همه مخاصمات و عقب نشینی بی قید و شرط نیروهای اشغالگر از منطقه آغدام و دیگر مناطق اشغالی آذربایجان آمده است. در بند نهم نیز از دولت ارمنستان خواسته شده است که با اعمال نفوذ موثر بر قره باغ جهت رسیدن به توافق در اجرای قطعنامه ۸۲۲ و ۸۳۵ و پذیرش طرح پیشنهادی گروه مینسک توسط طرف ارمنی اقدام کند.

قطعنامه ۸۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ طی نشست ۹۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، دوباره بر قطعنامه های ۸۲۲ و ۸۵۳ تاکید شده است. در بند اول از طرفین خواسته شده است با گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری در اروپا برای برقراری آتش بس دائم و موثر با همکاری و مساعدت فدراسیون روسیه همکاری کنند. در بند ۱۲ آمده است که موضوع اشغال اراضی جمهوری آذربایجان به صورت فعال در شورای امنیت مورد بررسی قرار گیرد.

قطعنامه ۸۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ طی نشست ۳۳۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه از تشدید مخاصمات مسلحانه به عنوان نقض آتش بس و کاربرد نیروی نظامی در پاسخ به این نقض، به ویژه منطقه زنگیلان و هورادیز جمهوری آذربایجان ابراز نگرانی شده و بر حاکمیت و تمامیت ارضی تاکید و بر غیر قابل تغییر بودن مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور جهت تصرف سرزمین دیگران تاکید شده است. در بند دوم از دولت ارمنستان می خواهد از نفوذ خود بر ارامنه قره باغ برای به دست آوردن رضایت آنان استفاده نموده و با اتکا به قطعنامه های ۸۲۲، ۸۵۳ و ۸۷۴ تضمین نماید که عوامل درگیر در مناقشه از عملیات استفاده ننمایند.

در یکی از آخرین اقدامات بین المللی در خصو مناقشه قره باغ، پارلمان اروپا در نشست ۲۳ اکتبر خود در استراسبورگ به اصلاحیه قطعنامه ای در خصوص تقویت روابط با کشورهای عضو برنامه همسایگی شرقی و همچنین موفقیت ها و ناکامی های موجود رای مثبت داد. در بند ۱۶ این قطعنامه همچنین به مناقشات موجود در مناطق عضو برنامه همسایگی شرقی اشاره شده است و بر مشارکت فعال اتحادیه اروپا در حل مسالمت آمیز این مناقشات تاکید کرده و موضع خود را در قبال اشغال خاک یک کشور از سوی کشوری دیگر یادآور شده است. در متن این قطعنامه به ویژه تاکید شده، که حل مناقشه قره باغ باید بر اساس چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که در سال ۱۹۹۳ و بر اساس اصول گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا و اصول مندرج در بیانیه مشترک ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ در لاکویلا صورت پذیرد.

اخیرا جنگ جدیدی در منطقه قفقاز شکل گرفته که ده ها نفر را در یک هفته اخیر به کام مرگ کشانده و ثبات را از این منطقه گرفته است.

البته "جنگ قره باغ" ، مربوط به دیروز و امروز نیست ؛ بلکه بیش از دو دهه اتفاقات و بی ثباتی ها پشت آن وجود دارد و شاید یکی از مهمترین دلایلی که باعث شعله ور شدن جنگ در منطقه "قره باغ" شده تبدیل شدن خود مختاری به ایجاد یک کشور مستقل با مرزهای مشخص به نام "قره باغ" است.

**درگیری آذربایجان و ارمنستان برسرقلمرو

خبرگزاری "رویترز (Reuters)" درباره علت بروز بحران در منطقه نوشت: آذربایجان و ارمنستان یک جنگ بر سر قلمرو در سال 1990 داشتند که در آن ده ها هزار نفر از هر دو طرف کشته شدند و صدها هزار نفر هم خانه و کاشانه خود را ترک کردند.

این خبرگزاری ادامه داد: بازگشت به جنگ به این منطقه شاید به دلیل آن باشد که این منطقه ("قره باغ" در حوزه "قفقاز") یک چهارراه مهم و استراتژیک برای انتقال خطوط نفت و گاز باشد و این جنگ در اوایل هفته جاری ده ها کشته از هر دو طرف برجای گذاشته است.

"رویترز (Reuters)" با بیان اینکه " ناگورنو" یک منطقه کوهستانی بوده که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رو به التهاب بوده عنوان داشت: تنش در این منطقه باعث شده تا ارمنستان و آذربایجان دست به اسلحه ببرند.

پس یکی از دلایلی که دو طرف را وارد یک نبرد خونین کرده اختلافات ارضی است ؛ به عبارت بهتر آذربایجان و ارمنستان هرکدام این منطقه را جزئی از خاک خود می دانند که باید به قلمروشان ضمیمه شود.

روزنامه گاردین (The Guardian) درباره بحران "قره باغ" می نویسد: یک نبرد سنگین میان نیروهای مسلح ارمنستان و آذربایجان به دلایل اختلافات (ارضی) حل نشده و مشکلات کلیدی و امنیتی ایجاد شده و این موضوع بر امنیت و ثبات اروپا تاثیر خواهد گذاشت.

ارمنی ها معتقدند " قره باغ" را اتحاد شوروی در سال 1920 میلادی از ارمنستان جدا کرد و به آذربایجان داد و این موضوع را قبول ندارند که از فروپاشی شوروی سوء استفاده شده و این منطقه به این خاطر داعیه الحاق به ارمنستان را ازسر گرفت؛ در عین حال "باکو" هم اعتقاد دارد که "قره باغ" جز جدایی ناپذیر آذربایجان بوده و این دعوای ایدئولوژیک و ارضی از سال 1988 تاکنون، همچنان ادامه دارد.

**در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد

در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد و آن ها هر کدام معتقدند، "قره باغ" از ده ها سال پیش به آن ها (آذربایجان و ارمنستان) تعلق دارد و لذا این اختلافات تاریخی نیز دلیل دیگر جنگ جدید در منطقه "قفقاز" است.

اما جمهوری اسلامی ایران در تلاش است تا مشکلات و اختلافات ارضی و مرزی هرچه سریعتر بین دو طرف حل و فصل شود. "محمد جواد ظریف" وزیر امور خارجه کشورمان در این زمینه خواستار حل و فصل فوری مشکلات بین ارمنستان و آذربایجان شد و البته این موضوع را به اطلاع دیپلمات های ارشد دو کشور نیز رساند.

وزیر امورخارجه کشورمان گفت: هدف ما پایان دادن به این درگیریها است و معتقدیم که باید با درایت کشورهای منطقه به خصوص همسایگان در منطقه ما شاهد فضای صلح و آرامش باشیم.

وی با اشاره به اهمیت صلح و ثبات در منطقه و ایجاد روابط دوستانه بین همسایگان عنوان داشت: ما بر پایان دادن به درگیریها تاکید داریم و معتقدیم باید از هر ظرفیتی برای پایان دادن این درگیریها استفاده شود.

"استفان دیون" وزیر خارجه کانادا در بیانیهای اعلام کرد این کشور از تشدید خشونتها میان نیروهای ارمنستان و جمهوری آذربایجان در منطقه "قره باغ" نگران است و از طرفین میخواهند برای حفظ آتش بس واقعی، خویشتنداری نشان دهند و در چارچوب گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، مسیر مذاکرات را در پیش گیرند.

البته ظهور و بروز درگیری های مرتبط با قلمرو و مرزی باید با وساطت کشورهای مهم منطقه به حل مشکل ختم شود و کشورهای قدرتمند منطقه ای باید تلاش کنند تا دو همسایه (آذربایجان و ارمنستان) در چارچوب یک موافقتنامه به یک هم افزایی برسند.

در مجموع به دلیل اختلافات ارضی ارمنستان و جمهوری آذربایجان ، ریشه های تاریخی اتصال قره باغ به هر دو کشور (یعنی اعتقاد "ایروان" و "باکو" به یکپارچگی تمامیت ارضی با تاکید بر ضمیمه شدن "قره باغ" به خاک کشورشان) و اهمیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک "قره باغ" در این منطقه پس از 28 سال جنگ دوباره در این منطقه رخ داده است.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

درگیری میان آذربایجان و نیروهای ارمنی مورد حمایت ارمنستان بر سر منطقه خودمختار ناقورنو-قره باغ، چند روزی است که ادامه دارد، گرچه دیروز باکو به طور یکجانبه اعلام آتش بس کرده است. پس از درگیری های خونبار سال های آغازین دهه 1990، این خشن ترین دور درگیری ها در حدودا 2 دهه اخیر است.

در درگیریهای دوطرف، دستکم 130 مورد حمله در منطقه قرهباغ صورت گرفته است. منازعه دو دولت ارمنستان و آذربایجان طی 24 ساعت دهها مجروح و کشته برجای گذاشته است. دولت خودخوانده محلی ارمنی ناگورنو-قرهباغ در کشور آذربایجان و در مرز ایران و ارمنستان قرار دارد.

هلیکوپتر Mi-24 ارتش آذربایجان دیروز توسط نیروهای ارمنی سرنگون شد

آخرین اخبار از یورونیوز حاکی از آن است که طبق ادعای وزیر دفاع آذربایجان، حدود 100 نظامی ارمنی کشته و مجروح شده و 6 تانک و یک هلیکوپتر Mi-24 نیز نابود شده، کمااینکه 12 نظامی آذری نیز به قتل رسیدند و یک تانک و یک خودروی زرهی آذربایجان نیز منهدم شده است. اما رئیسجمهور ارمنستان از کشتهشدن دستکم 18 نظامی ارمنی و مجروحشدن 35 تن دیگر خبر داده است. سرکیسیان، دولت آذربایجان را به نقض آتشبس محکوم کرد و هدف «تانکها، هلیکوپترها و توپخانههای دشمن» از حمله را تصرف نقاط استراتژیک عنوان کرد.

دولت آذربایجان نیز ارمنستان را ناقض آتشبس اعلام کرده و «آتش سنگین» از سوی توپخانهها و خمپارهاندازهای طرف مقابل را عامل بروز مجدد درگیری و پاسخهای سریع ارتش آذربایجان اعلام کرده است. ظاهراً آتشبس یکطرفهای از سوی دولت آذربایجان اعلام شده است. هنوز آمار دقیقی از اینکه چه میزان از تلفات از دو طرف مربوط به غیرنظامیان بوده و چه میزان از کشتهها و مجروحان ارمنی به گروههای جداییطلب در دولت محلی ناگورنو-قرهباغ مربوط میشود، منتشر نشده است.

مرز دولت محلی ناگورنو-قرهباغ و منطقه تسلط نیروهای ارمنی طبق آتشبس 1994 میلادی

دلیل مناقشات قومی در منطقه قرهباغ، حضور اکثریت ارمنی در این منطقه از کشور آذربایجان بوده است. این دولت محلی در مرز سه کشور آذربایجان، ایران و ارمنستان قرار دارد، اما روابط آن با ترکیه نیز خبرساز است. دلیل آن وقوع نسلکشی ارامنه توسط دولت ترکان جوان در دهه 1910 میلادی است که به آوارگی ارامنه از شرق ترکیه فعلی به کشور ارمنستان و منطقه قرهباغ انجامید. بواسطه آن رخداد، روابط ترکیه با ارمنستان مخدوش شده و از آنجا که ارمنیهای قرهباغ مورد حمایت ارمنستان قرار گرفتهاند، دولت ترکیه حمایت خود از دولت آذربایجان در منازعه قرهباغ را رسماً اعلام کرده است.

واکنشها؛ دعوت طرفهای درگیر به آرامش و حفظ صلح

دولت ایران مانند گذشته بیطرف خواهد ماند اما رجب طیب اردوغان از حمایت کامل دولتش نسبت به دولت آذربایجان خبر داد. پوتین که دولتش میاجی اصلی در روابط دو دولت ارمنستان و آذربایجان است از هر دو خواسته که برای پیشگیری از تلفات بیشتر به آتشبس 1994 میلادی پایبند باشند. از میان دول اروپایی، دولت آلمان پیشدستی کرده و خواستار خویشتنداری دو طرف شده است.

حسین جابری انصاری سخنگوی وزارت خارجه کشورمان در خصوص درگیریهای اخیر در منطقه قرهباغ گفت: در حالی که منطقه شاهد اقدامات ویرانگر گروههای افراطی بوده و نیازمند آرامش و استقرار است، دریافت اخبار نگرانکننده از تشدید درگیریها در منطقه قرهباغ میان آذربایجان و ارمنستان موجب نگرانی شدید جمهوری اسلامی ایران است.

جابری انصاری افزود: ما هر دو همسایه شمالی خود را به خویشتنداری و پرهیز از هرگونه اقدامی که شرائط را سختتر میکند دعوت کرده و به آنان توصیه می کنیم با توقف فوری درگیریها، همه تلاش خود را برای بازگشت آرامش و حل و فصل مسالمتآمیز اختلافات در چارچوب گروههای صلح و سازمان ملل بکار گیرند.

«فدریکا موگرینی» مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در بیانیهای که در تارنمای این اتحادیه منتشر شد، از طرفین مناقشه خواست تا فوری درگیریها را پایان دهند، آتش بس را رعایت کنند و از اقدامات یا سخنانی که اوضاع را متشنج میکند پرهیز کنند. موگرینی از تلفات و بخصوص قربانیان غیرنظامی درگیریهای دیروز ابراز تاسف کرد. در این بیانیه حمایت کامل اتحادیه اروپا از تلاشهای گروه مینسک اعلام شد و موگرینی از طرفین مناقشه خواست تلاش برای دستیابی به راه حل صلح آمیز مناقشه ناگورنو- قره باغ را از سر گیرند.

«جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا نیز در بیانیه ای که تارنمای وزارت امور خارجه این کشور منتشر کرد،«به شدت» نقض گسترده آتش بس را در خط تماس ناگورنو - قره باغ که منجر به تلفات نظامی و غیرنظامی شد، محکوم کرد. کری ضمن تسلیت به تمام خانوادههای داغدار، از طرفین خواست «ضمن خویشتنداری، از تشدید خصومتها پرهیز کنند و به آتش بس کاملاً پایبند.

اما در این میان، «رجب طیب اردوغان»، رییس جمهور ترکیه، به صراحت از متحد قدیمی خود، جمهوری آذربایجان دفاع کرد:

«ما دعا می کنیم برادران آذربایجانی ما در این درگیری ها پیروز شوند، با کم ترین تلفات.»

سازمان همکاری های اسلامی، وابسته به عربستان، که جمهوری آذربایجان هم عضو آن است، «حمله نیروهای ارمنی به مرزهای قلمرو اشغال شده آذربایجان» و «بی احترامی ایروان به آتش بس(یکجانبه) اعلامی از سوی باکو» را محکوم کرد.

دبیرکل سازمان همکاری های اسلامی، «ایاد مدنی»، خواستار افزایش تلاش های بین المللی برای یافتن یک راه حل سیاسی جهت «حفظ» قلمرو متعلق به آذربایجان شد.

مقامات منطقه خودگردان قره باغ- که ظاهرا مستقل ولی تحت حمایت ارمنستان محسوب می شود- میگویند آنها هم علاقهمند به آتشبس هستند، ولی فقط زمانی که شاهد بازگشت دوباره کل قلمرو خود باشند.

هر دو طرف یکدیگر را به ادامه خشونت متهم میکنند. از زمان آتش بس سال 1994، با میانجیگری روسیه، در این منطقه وضعیت نه جنگ و نه صلح برقرار بوده است.

«آرتسرون هوانسیان»، سخنگوی وزارت دفاع ارمنستان مدعی است: «نبرد با استفاده از توپخانه و تانک ادامه دارد. در حالی که آذربایجان به دروغ مدعی پایان دادن به خشونت است، هم مواضع ارتش قره باغ و هم روستاهای ارمنی نشین را می کوبد.»

از سوی دیگر، «واقف درگاهلی»، سخنگوی وزارت دفاع آذربایجان، ارمنستان را به ادامه خشونت متهم میکند: «ارمنیها در تمام روز آتش باری را بدون وقفه ادامه دادهاند.»

«دیوید بابایان»، سخنگوی منطقه خودمختار ناگورنو-قرهباغ هم ادامه نبرد سنگین را در شرق و شمال شرق جبهه درگیری تایید کرده است.

مقامات قره باغ اعلام کرده اند که یک پسربچه ارمنی در جریان درگیری ها کشته شده است و از ان سو مقامات آذربایجان از کشته شدن 2 و مجروحیت 10 غیرنظامی این کشور خبر داده اند.

رییس جمهور ارمنستان، «سرژ سرکیسیان»، این درگیری ها را «حد اعلای خصومت» از جانب آذربایجان، از زمان آتش بس سال 1994 خوانده است. الهام علی اف، رییس جمهور آذربایجان هم ارمنستان را تحریک کننده درگیری معرفی میکند: «ارمنستان دچار تلفات سنگینی شده است. یک پاسخ کوبنده به نیروهای ارمنی داده شد. ارمنستان سرجایش نشانده شد.»

سرژ سرکیسیان

الهام علی اف

آذربایجانیها می گویند که یک بالگرد متعلق به ارتش ارمنی قره باغ را سرنگون کرده و شماری از ارتفاعات و روستاهای راهبردی را تحت کنترل خود درآورده اند.

داوطلبان ارمنی از سراسر این کشور به سوی منطقه درگیری می شتابند

از سوی دیگر، نیروهای نظامی قرهباغ هم مدعی هستند که بلندیهای راهبردی «لالا تپه» را که در روز شنبه توسط آذربایجانیها تصرف شده بود، دوباره تحت کنترل خود گرفتهاند. باکو اما صحت این خبر را رد کرده و می گوید که این تپه مهم در اختیار نیروهایش باقی مانده است و «نیروهای شورشی»(ارتش ارامنه قره باغ) تلفات جدی داده اند."

نیروهای نظامی آذربایجان

سربازان منطقه خودمختار ناگورنو-قره باغ

در آخرین تحرکات در منطقه، «ذاکر حسنوف»، وزیر دفاع آذریایجان اعلام کرد که به نیروهایش دستور آمادگی برای به توپ بستن «خانکندی»(استپاناکرت)، مرکز منطقه خودمختار قره باغ را داده است "اگر که نیروهای ارمنی از هدف قرار دادن مناطق غیرنظامی ما دست بر ندارند." خانکندی حدود 50000 نفر جمعیت دارد. در طرف مقابل، دولت خودمختار قره باغ هم در واکنش، از «یک پاسخ خردکننده» در صورت چنین اقدامی از سوی آذربایجان خبر داد.

ارامنه قره باغ که مورد حمایت ایروان بودند، منطقه کوهستانی ناگورنو-قره باغ را در جنگ های اوایل دهه 1990 به دست گرفتند که طبق گزارش های موجود 30000 کشته به دنبال داشت. طرفین منازعه هیچ گاه از زمان آتش بس 1994، قراداد صلح امضاء نکردند.

نیروهای داوطلب ارمنی در جنگ های اوایل دهه 1990

آذربایجان نفت خیز که بودجه نظامی سال های اخیر آن از کل بودجه ارمنستان بیشتر بوده، بارها تهدید کرده است که اگر مذاکرات به سرانجام نرسد، به زور منطقه را پس خواهد گرفت. ارمنستان هم در پاسخ بارها تکرار کرده است که توان پاسخ دهی به هر تهاجمی را دارد.

آخرین تنش جدی دو کشور در سال های اخیر، پیش از شروع درگیری های چند روز گذشته، در نوامبر 2014 بود که یک بالگرد نظامی ارمنستان توسط نیروهای آذربایجان سرنگون شد.

با وجود این که هنوز دلایل بالا گرفتن آتش درگیری های اخیر کاملا روشن نیست، «تامس دی وال» از موسسه کارنگی اروپا می گوید: «پتانسیل یک جنگ همه جانبه، هرگز به این اندازه قوی نبوده است، در حالی که هر دو طرف به لحاظ نظامی خود را تقویت کرده اند....محتمل است که یکی از دو طرف- و بیشتر آذربایجان که منافع بیشتری در ادامه خصومت ها دارد- تلاش کند که وضعیت فعلی را به نفع خود تغییر دهد- با یک کارزار نظامی محدود.»

وال معتقد است که بخش خطرناک قضیه در این است که اگر هر گونه عملیات نظامی در این منطقه شروع شود، می تواند به سادگی گسترش یابد و از کنترل خارج شود.»

زمینههای تاریخی

در پی انقلاب اکتبر 1917 در روسیه و فروپاشی امپراتوری تزاری، آذربایجان و ارمنستان هر دو اعلام استقلال کردند و جنگ بر سر مناطق مورد مناقشه از همان 1918 آغاز شد و تا 1920 به طول انجامید. در 1920، در پی تشکیل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، هر دو کشور به ان پیوستند. ناحیه خودگردان ناقورنو-قره باغ در 1921 در درون مرزهای جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان شکل گرفت و از همان زمان تبدیل به یک استخوان لای زخم میان این دو کشور شد.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

در اواخر حیات اتحاد شوروی در 1988، با ترک برداشتن اقتدار کرملین، مسوولین حکومت خودگردان قره باغ اعلام کردند که از ان جا که بخش عمده جمعیت آن ارمنی های مسیحی هستند، قصد پیوستن به جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان را دارند. تظاهرات ارامنه و آذربایجانی ها در آن مقطع منجر به منازعات نژادی شد و در نهایت جنگ میان ارامنه و حکومت آذربایجان را در سال 1991 (در پی فروپاشی نظام شوروی) رقم زد.

پیرمرد ارمنی بر سر قبر کشته شدگان جنگ های دهه 1990 قره باغ

در 1994، بعد از 3 سال جنگ سنگین میان نیروهای ارتش آذربایجان و شبه نظامیان ارمنی مورد حمایت ارمنستان، با میانجیگری روسیه بین دو طرف آتش بس برقرار شد. نتیجه آن جنگ، تسلط ارامنه بر کل ناگورنو-قره باغ و برخی مناطق اطراف آن شد که تا به امروز هم ادامه دارد.

پرچم جمهوری ناگورنو-قره باغ

باکو ساهاکیان، رییس جمهور منطقه خودمختار قره باغ

در همان سال 1994، سازمان امنیت و همکاری اروپا، «گروه مینسک» را تشکیل داد که سفرای فدراسیون روسیه، فرانسه و آمریکا بر ان ریاست دارند. این گروه مسوولیت تلاش برای یافتن راه حل سیاسی برای پایان مناقشه و ایجاد صلح پایدار را بر عهده گرفت. اما با وجود تلاش های آن، در این سال ها هر از چندی تنش ها میان طرفین بالا گرفته و گاهی کار به خشونت ها(البته در مقیاس محدود) کشیده است.

در آپریل 2014، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل، در واکنش به گزارش ها درباره خشونت و تلفات در مرزهای آذربایجان و ارمنستان، بیانیه ای صادر کرد و از دو طرف خواست که به «توافق آتش بس» پایبند بمانند و از خشونت بیشتر اجتناب کنند و به دنبال خواباندن تنش ها و ادامه گفتگو باشند.

در سپتامبر 2015، در واکنش به خشونت های مرزی، رییس جمهور ارمنستان، سرژ سرکیسیان به مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد: «اگر آذربایجان به سیاست تهاجمی خود ادامه دهد، برای ارمنستان چاره ای جز برداشتن گام های سیاسی-نظامی برای تامین صلح و امنیت خود باقی نخواهد ماند.»

به هر حال، قرار است «گروه مینسک» روز سه شنبه جلسه فوق العاده تشکیل دهد تا به بحث درباره درگیری ها در منطقه بپردازد.

«سرگی کاپانادزه»، استاد روابط بین الملل دانشگاه تفلیس در گرجستان، معتقد است که مناقشه قره باغ تبعات ژئوپلیتیکی جدی دارد و ثبات منطقه راهبردی قفقاز را تهدید می کند. منطقه ای که یک مسیر انتقال گاز و نفت دریای خزر به بازار اروپا، بدون عبور از روسیه، محسوب میشود."

با وجود این که روسیه وهر دو طرف را به پایان دادن به خشونت ها دعوت کرده است، لیکن با توجه به حمایت صریح اردوغان از آذربایجان و البته تیرگی روابط ترکیه و روسیه، بسیاری از کارشناسان این منازعه تازه در منطقه حساس قره باغ را یک نوع تقابل غیرمستقیم تازه میان روسیه (به عنوان حامی سنتی ارمنستان) و ترکیه (به عنوان حامی آذربایجان) میدانند.

باید در نظر داشت که منطقه قفقاز، به لحاظ استراتژیک، منطقه ای بسیار مهم برای امنیت ملی فدراسیون روسیه و سایر کشورهای منطقه است. از آن جا کع سرمایه گذاری های عربستان سعودی برای گسترش وهابیت در منطقه آسیای مرکزی و قفقاز در طول دو دهه گذشته، توانسته ریشه های افراط گرایی را برخی جمهوری های منطقه ای ایجاد کند، هر گونه خلاء امنیتی در صورت توسعه درگیری ها، می تواند منطقه قره باغ را به یک پایگاه جدید برای افراط گرایان منطقه از بخشهایی چون چچن، داغستان، تاجیکستان و ازبکستان ایجاد کند که اتفاقا در درجه اول امنیت این دو کشور را تهدید خواهد کرد. از این رو، بهترین اقدام برای حفظ منافع ملی هر دو کشور آذربایجان و ارمنستان پایان دادن هر چه سریع تر درگیری ها و تلاش برای یافتن یک راه حل سیاسی است.

منافع رژیم تلآویو در استمرار جنگ میان باکو و ایروان

انشیل بیفر ستون نویس روزنامه صهیونیستی هاآرتض در تحلیلی در این روزنامه که روز گذشته منتشر شد، نوشت: اسراییل باید در این نزاع در کنار آذربایجان قرار گیرد به دلایل زیر:

اول اینکه آذربایجان درسالهای اخیر تامین کننده اصلی نفت اسراییل بوده و این نفت از طریق خط لوله از گرجستان و ترکیه به اسراییل انتقال می یابد.

دوم؛ آذربایجان مقادیر بسیار زیادی سلاح از جمله هواپیماهای بدون سرنشین و سیستم های ضد هوایی از اسراییل خریداری می کند.

سوم؛ اهمیت آذربایجان برای اسراییل در سالهای اخیر و در پی تیرگی روابط میان تل آویو و آنکارا افزایش یافته است.

چهارم؛ آذربایجان همسایه و همزمان دشمن ایران است و برای اسراییل «درِ پشتی» به ایران محسوب می شود.

پنجم؛ آذربایجان امیدوار است و این امیدواری را مسئولانش پنهان نمی کنند که اسراییل در اینده از خط لوله نفت مذکور برای پمپاژ گازی که از دریای مدیترانه استخراج می کند استفاده نماید.

ششم اینکه مردم جمهوری آذربایجان به مردم ترکیه به عنوان یک امت برادر می نگرند که با ارمنستان رابطه برقرار نمی کنند.خودداری اسراییل از شناسایی نسل کشی ارامنه توسط ترکها در دوره جنگ جهانی اول از دیگر عواملی است که می تواند به ایجاد روابط استراتژیک اسراییل با آذربایجان کمک کند.

منبع:

http://edition.c.com/2016/04/03/asia/armenia-azerbaiajan-nagoo-karabakh-explainer/index.html

http://www.theguardian.com/world/2016/apr/04/azerbaijan-and-armenia-clashes-continue-for-third-day

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-35964213

برچسب: نویسنده: کاوه محمدزادگان تاريخ: يکشنبه 22 فروردين 1395 ساعت: 19:15

در این عکس نوع آرایش نرگس محمدی به شکلی است که او شباهتی به ابرو گوندش خواننده ترکیه ای پیدا کرده است.

ساعت24-به تازگی برخی از کانال ها و گروه های تلگرامی برای جذب مخاطب بیشتردست به انتشار اخبار جالب و متفاوتی می زنند. فروش جوراب بازیگران زن سینما و تلویزیون یکی از این اخبار است که در ادامه تصویر آن را مشاهده خواهید کرد.

قرهباغ نام منطقهای در همسایگی ایران در ناحیه شمالی است که به دلایل مختلف از دیرباز تاکنون همواره مورد توجه بوده است. قرهباغ (به ترکی آذربایجانی) یا آرتساخ (به زبان ارمنی) نام منطقهای کوهستانی در همسایگی شمال ایران است.

این نام برگرفته از دو کلمه قره و باغ است؛ بر خلاف تصور عموم کلمه «قره» در ترکی علاوه بر معنای سیاه، به معنای بزرگ نیز هست و کلمه «باغ» نیز به همان معنی مصطلح در فارسی است. از اینرو، قره باغ به منطقه یا محلی گفته میشود که در آنجا باغهای وسیع و انبوه وجود داشته و رنگ سبز درختان نیز متمایل به سیاه است. این نام برای نخستین بار در اسناد متعلق به قرن ۱۲ میلادی ذکر شده است. علاوه بر این، یکی از قدیمیترین اقامتگاههای انسانهای اولیه به نام «غار آزیخ» در کوههای قرهباغ کشف شده است.

موقعیت جغرافیایی

منطقه قرهباغ در همسایگی شمالغرب ایران و در شمال رود ارس قرار دارد. قلمرو این منطقه از رشتهکوه قفقاز کوچک شروع شده و تا اراضی واقع در میان رودهای ارس و کر ادامه مییابد. این منطقه کوهستانی مساحتی بالغ بر ۴،۳۷۸ کیلومترمربع دارد و بر اساس آخرین سرشماری انجام گرفته در سال ۱۹۸۹، شمار جمعیتی آن در حدود ۱۸۹۰۲۹ نفر بوده است. از شهرهای مهم این منطقه میتوان به خانکندی و شوشا اشاره کرد. با وجود احاطه قلمرو قرهباغ با کوهستانهای مرتفع و دشواری حمل و نقل و ارتباط به این منطقه؛منابع و ثروتهای زیرزمینی ارزشمندی نظیر معادن و جنگلها و زمینهای حاصلخیز دارد. این منطقه به دلیل پستی و بلندیهای آن اقالیم مختلفی دارد، ولی بیشتر دارای مناطق زمستانی ملایم و تابستانی گرم و خنک است.

فرهنگ

قرهباغ با وجود ترکیب قومیتی مختلف از وحدت فرهنگی برخوردار بوده است و این مسئله را میتوان در نمونه صنایع دستی نظیر قالیچهها و سفالهای موجود مشاهده کرد. همچنین مکتب موسیقی قرهباغ شهرت بسیاری دارد.

تاریخچه

منطقه قرهباغ در دوران صفویه جز قلمرو ایران محسوب میشد، اما پس از انعقاد قرارداد گلستان و ترکمنچای به روسیه تزاری واگذار شد. روسها پس از انعقاد این دو قرارداد، ارامنه ایرانی را به مناطق تحت تسلط خود کوچانده و مناطق مسلماننشین ایروان و قرهباغ را برای اسکان ارامنه تازهوارد در نظر گرفتند. به دنبال وقوع جنگهای عثمانی و روسیه، جمعیت ارامنه مناطق شرقی امپراطوری عثمانی با روسها متفق شده و علیه دولت عثمانی وارد جنگ شدند. به دنبال پیروزیهای ارامنه در این جنگ، مجبور به مهاجرت به داخل مرزهای روسیه شده و ترکیب جمعیتی خاننشین ایروان و قرهباغ را به نفع ارامنه تغییر دادند.

پس از این واقعه، قرهباغ به منطقهای عمدتا ارمنینشین تبدیل شد، ولی با استقلال ارمنستان و آذربایجان از امپراطوری روسیه در سال ۱۹۱۸ اختلاف بر سر حاکمیت این منطقه آغاز شد. با تثبیت سلطه و قدرت اتحاد جماهیر شوروی، این حکومت در سال ۱۹۲۳ اوبلاست (استان) خودمختار قرهباغ کوهستانی را درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی ایجاد کرد.

در آخرین سالهای حکومت اتحاد شوروی مجددا اختلافها بر سر این منطقه بالا گرفت و حتی پس از سقوط این حکومت در سال ۱۹۹۱ میلادی و اعلام استقلال قرهباغ درگیریها شدت بیشتری گرفت. در سال ۱۹۹۴، نیروهای ارمنی توانستند بخشهایی از منطقه قرهباغ را به اشغال خود درآورده و این جنگ خونین با گرفتن جان ۳۵۰۰۰ نفر، در نهایت، با اعلام آتشبس به پایان برسد. امروزه نیز مقامهای این کشور خود را کشوری مستقلی میدانند، ولی با این وجود، سازمان ملل و هیچ کشوری دیگری این استقلال را به رسمیت نشناخته است.

تغییرات جمعیتی

توام با دشمنی شکل گرفته بین روس ها و قاجاریان، سیاست های دولت تزاری روسیه در راستای حمایت از جمعیت مسیحیان خارج از قلمرو روسیه قرار گرفته بود که موجب جلب توجه هرچه بیشتر ارامنه به سوی روسیه شد. حتی قبل از جنگ های ایران و روس در سال ۱۷۹۳ ارامنه با ارسال نامه و گسیل هیئت از روسیه تقاضای کمک کردند و در زمان کاترین کبیر فرمانی باری اعطای تسهیلات برای مهاجرت ارامنه به قفقاز صادر شد. در عوض محبت روس ها نسبت به ارامنه سراسقف ارمنی ار. گیوتینسکی در ۲۲ می ۱۷۹۶ از ارامنۀ دربند خواست که دلاوری خود را نزد روس ها اثبات و خود را از تسلط مسلمانان آزاد سازند. ریمسکی کویساکوف، ژنرال ارتش روسیه ضمن تقدیر از تلاش های سر اسقف اظهار امیدواری می کند که ارامنه تدارکات ارتش روسیه را به رود کر بیاورند. نقشی که ارامنه در پیشروی روس ها به گنجه داشتند نیز بسیار مهم بوده است.

در این زمینه سویتوخوفسکی به نامه ای اشاره می کند که در آن ورتسف-داشکف به نیکلای دوم امپراطور روسیه در مورد خدمات ارامنه می نویسد:
خط مشی روسیه از زمان پطر کبیر مبتنی بر حسن نیت با ارامنه بوده است که ایشان نیز با کمک های همه جانبه خود در طول جنگ ها آن را جبران کرده اند.

ارامنه بعد از افتادن قفقاز به دست روسیه به ایفای نقش خود ادامه داده و در راستای سیاست های روسیه تزاری در دوره های مختلف در مناطق مسلمان نشین سکنی یافتند. در بیانیه ای که لازاروف در حین جنگ های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ روس و عثمانی خطاب به ارامنه ایران و عثمانی صادر کرده است آنها را به زندگی توام با امنیت و سعادت در محال های ایروان، نخجوان و قره باغ و در اختیار داشتن مزارع حاصلخیز و معافیت از مالیات ها وعده می دهد.

در عهده نامه هایی مانند گلستان و ترکمانچای نیز در جهت تسهیل مهاجرت ارامنه به قفقاز موادی گنجانده شده بود که در عهد نامه ادرنه در سال ۱۸۲۹ که یکسال بعد از ترکمانچای و بین روسیه و عثمانی منقعد شد، نیز چنین مواردی تکرار شد. در این زمان تنها مشکل پذیرش مهاجرین از طرف ساکنین بود که در برخی اسناد وجود نگرانی در بین روس ها را تایید می کند. در قسمتی از نامه گریبادوف به پاسکویچ فرماندار قفقاز در طی همین جنگ نوشته است که:
ماباید مسلمانان را قانع سازیم که این وضع موقتی است و باید ترس آنها را از اینکه ارامنه ممکن است زمین هایی را که در آن اسکان داده شده اند برای همیشه تصاحب کنند،از بین ببریم.

همراه با تضعیف نفوذ قاجار در قفقاز مهاجرت مسلمانان به سمت قسمت های خارج از قلمرویی که تحت نفوذ تزارها قرار گرفته بود، شروع شده بود که یکی از این بخش ها قره باغ بود. در زمان جنگ های دوم ایران و روس عباس میرزا ایلاتی را از قره باغ به داخل ایران کوچانید. باکیخانوف در این زمینه می نویسد:
نایب السلطنه عزیمت قراباغ کرده جمعی را به سرکردگی امیرخان قاجار و به اتفاق جعفر قلی آقا به کوچانیدن جبرئیللو و سایر ایلات قراباغ مامور.

همچنین در سال ۱۸۱۶ میلادی و در میانه جنگ ایران روس ۴ هزار خانوار مسلمان به همراه ابوالفتح آقا، پسر ابراهیم خلیل خان، قره باغ را ترک کردند اولین منبع رسمی درباره جمعیت قره باغ مربوط به سرشماری ۱۸۰۵ است جمعیت آن ده هزار خانوار نفر ذکر شده است. در سال ۱۸۰۸ در نتیجه جنگ ایران و روس جمعیت قره باغ به ۷ هزار و ۷۴۷ خانوار کاهش می یابد و درست بعد ار معاهده گلستان ۳۹۰ خانوار ارمنی در شوشا اسکان داده شدند. در سال ۱۸۲۳ از ۶۲۵ روستای قره باغ ۴۷۸ روستا مسلمان نشین گزارش شده است. بنا به گفته رضوانی نیز حدود ۳۵ تا ۴۵ هزار ارمنی از ایران به جنوب قفقاز مهاجرت کردند.

یک هیئت انگلیسی که بعد از جنگ های ایران و روس از شوشی دیدار کرده است، گزارش می دهد که عمده ساکنان شهر مسلمان و عموما شیعه هستند. بنا به نوشته توماس داول ۹۰ درصد جمعیت شوشا تا همین اواخر و قبل از شروع جنگ قره باغ نیز مسلمان بوده است.

بر اساس آماری که موگیلوسکی و ژنرال ارملوف در سال ۱۸۲۳ ارائه داده اند در ایالت قره باغ ۹۰ هزار نفر در ۶۰۰ روستا زندگی می کردند که ۱۵۰ تا از آنها ارمنی نشین بوده اند. همچنین در شهر شوشی هزار و ۴۸ خانوار مسلمان و ۴۷۹ خانوار ارمنی زندگی می کرده اند.

بنابه گفته امیر احمدی بر اساس سرشماری نفوس سال ۱۸۹۸ در قره باغ ۵۴ هزار و ۸۷۱ خانوار وجود داشت است که ۲۹ هزار و ۳۵۰ خانوار آذربایجانی بوده اند به این ترتیب جمعیت ارامنۀ قره باغ از ۹ درصد در سال ۱۸۲۳، به ۳۵ درصد در میانه قرن نوزدهم، ۴۰ درصد در اواخر قرن نوزدهم رسیده که در پایان جنگ جهانی اول به ۷۰ درصد جمعیت قره باغ افزایش پیدا کرده است.

بعد از آن نیز سیاست مهاجرت ارامنه منجر به این شد که نهایتاً در سال ۱۹۷۹ حدود ۷۶ درصد از جمعیت قره باغ را ارامنه تشکیل می دادند این رقم در سال 1994 بعد از اخراج کامل آذربایجانی ها از قره باغ به ۱۰۰ رسیده است. همچنین با وجود اینکه جمعیت خود ارمنستان در طی سال های جنگ و بعد از آن دائماً رو به کاهش بوده است، جمعیت قره باغ همواره افزایش داشته است.

وضعیت فعلی

در تقسیمات اداری شوروی بخشی از جمهوری آذربایجان بود. در سال ۱۹۸۸ نیروهای ارمنی جنگ خود را برای تصرف این زمینها آغاز کردند. مدتی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جنگ تشدید شد، و در سال ۱۹۹۴ پس از اینکه ارتش ارمنستان این بخشها را به تصرف خود در آورد، جنگ با آتشبس تمام شد.

مقامات این ناحیه خود را یک کشور مستقل میدانند، ولی تا امروز هیچ کشوری این جمهوری خودخوانده را به رسمیت نشناختهاست. سازمان ملل نیز هنوز این ناحیه را بخشی از خاک جمهوری آذربایجان میداند و در مکالمات رسمی و غیر رسمی در جهان (از جمله ایران) در هنگام نام بردن از این ناحیه یا رهبران آن، با لفظ «خودمختار» بیان میشود.

از زمان اشغال قره باغ تاکنون، شورای امنیت سازمان ملل چهار قطعنامه صادر کرده است. قطعنامه ۸۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ طی نشست ۳۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ رای ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه بر غیر قابل قبول بودن تغییر مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور در تصرف سرزمین های دیگر کشورها تاکیده شده و در بند یک آن خواستار توقف هرچه فوری همه مخاصمات و فعالیت های خصمانه و بر قراری آتش بس دائم و همچنین خروج فوری نیروهای اشغالگر از کلبجر و سایر نقاط اشغالی جمهوری آذربایجان شده است

در قطعنامه ۸۵۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۳ طی نشست ۵۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، بر حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای منطقه تاکید شده است. در بند یک این قطعنامه، تصرف منطقه آقدام و سایر مناطقی که در آن زمان از قلمرو جمهوری آذربایجان به اشغال در آمده است، محکوم شده است. در بند ۳ همین قطعنامه نیز توقف فوری همه مخاصمات و عقب نشینی بی قید و شرط نیروهای اشغالگر از منطقه آغدام و دیگر مناطق اشغالی آذربایجان آمده است. در بند نهم نیز از دولت ارمنستان خواسته شده است که با اعمال نفوذ موثر بر قره باغ جهت رسیدن به توافق در اجرای قطعنامه ۸۲۲ و ۸۳۵ و پذیرش طرح پیشنهادی گروه مینسک توسط طرف ارمنی اقدام کند.

قطعنامه ۸۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ طی نشست ۹۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، دوباره بر قطعنامه های ۸۲۲ و ۸۵۳ تاکید شده است. در بند اول از طرفین خواسته شده است با گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری در اروپا برای برقراری آتش بس دائم و موثر با همکاری و مساعدت فدراسیون روسیه همکاری کنند. در بند ۱۲ آمده است که موضوع اشغال اراضی جمهوری آذربایجان به صورت فعال در شورای امنیت مورد بررسی قرار گیرد.

قطعنامه ۸۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ طی نشست ۳۳۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه از تشدید مخاصمات مسلحانه به عنوان نقض آتش بس و کاربرد نیروی نظامی در پاسخ به این نقض، به ویژه منطقه زنگیلان و هورادیز جمهوری آذربایجان ابراز نگرانی شده و بر حاکمیت و تمامیت ارضی تاکید و بر غیر قابل تغییر بودن مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور جهت تصرف سرزمین دیگران تاکید شده است. در بند دوم از دولت ارمنستان می خواهد از نفوذ خود بر ارامنه قره باغ برای به دست آوردن رضایت آنان استفاده نموده و با اتکا به قطعنامه های ۸۲۲، ۸۵۳ و ۸۷۴ تضمین نماید که عوامل درگیر در مناقشه از عملیات استفاده ننمایند.

در یکی از آخرین اقدامات بین المللی در خصو مناقشه قره باغ، پارلمان اروپا در نشست ۲۳ اکتبر خود در استراسبورگ به اصلاحیه قطعنامه ای در خصوص تقویت روابط با کشورهای عضو برنامه همسایگی شرقی و همچنین موفقیت ها و ناکامی های موجود رای مثبت داد. در بند ۱۶ این قطعنامه همچنین به مناقشات موجود در مناطق عضو برنامه همسایگی شرقی اشاره شده است و بر مشارکت فعال اتحادیه اروپا در حل مسالمت آمیز این مناقشات تاکید کرده و موضع خود را در قبال اشغال خاک یک کشور از سوی کشوری دیگر یادآور شده است. در متن این قطعنامه به ویژه تاکید شده، که حل مناقشه قره باغ باید بر اساس چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که در سال ۱۹۹۳ و بر اساس اصول گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا و اصول مندرج در بیانیه مشترک ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ در لاکویلا صورت پذیرد.

اخیرا جنگ جدیدی در منطقه قفقاز شکل گرفته که ده ها نفر را در یک هفته اخیر به کام مرگ کشانده و ثبات را از این منطقه گرفته است.

البته "جنگ قره باغ" ، مربوط به دیروز و امروز نیست ؛ بلکه بیش از دو دهه اتفاقات و بی ثباتی ها پشت آن وجود دارد و شاید یکی از مهمترین دلایلی که باعث شعله ور شدن جنگ در منطقه "قره باغ" شده تبدیل شدن خود مختاری به ایجاد یک کشور مستقل با مرزهای مشخص به نام "قره باغ" است.

**درگیری آذربایجان و ارمنستان برسرقلمرو

خبرگزاری "رویترز (Reuters)" درباره علت بروز بحران در منطقه نوشت: آذربایجان و ارمنستان یک جنگ بر سر قلمرو در سال 1990 داشتند که در آن ده ها هزار نفر از هر دو طرف کشته شدند و صدها هزار نفر هم خانه و کاشانه خود را ترک کردند.

این خبرگزاری ادامه داد: بازگشت به جنگ به این منطقه شاید به دلیل آن باشد که این منطقه ("قره باغ" در حوزه "قفقاز") یک چهارراه مهم و استراتژیک برای انتقال خطوط نفت و گاز باشد و این جنگ در اوایل هفته جاری ده ها کشته از هر دو طرف برجای گذاشته است.

"رویترز (Reuters)" با بیان اینکه " ناگورنو" یک منطقه کوهستانی بوده که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رو به التهاب بوده عنوان داشت: تنش در این منطقه باعث شده تا ارمنستان و آذربایجان دست به اسلحه ببرند.

پس یکی از دلایلی که دو طرف را وارد یک نبرد خونین کرده اختلافات ارضی است ؛ به عبارت بهتر آذربایجان و ارمنستان هرکدام این منطقه را جزئی از خاک خود می دانند که باید به قلمروشان ضمیمه شود.

روزنامه گاردین (The Guardian) درباره بحران "قره باغ" می نویسد: یک نبرد سنگین میان نیروهای مسلح ارمنستان و آذربایجان به دلایل اختلافات (ارضی) حل نشده و مشکلات کلیدی و امنیتی ایجاد شده و این موضوع بر امنیت و ثبات اروپا تاثیر خواهد گذاشت.

ارمنی ها معتقدند " قره باغ" را اتحاد شوروی در سال 1920 میلادی از ارمنستان جدا کرد و به آذربایجان داد و این موضوع را قبول ندارند که از فروپاشی شوروی سوء استفاده شده و این منطقه به این خاطر داعیه الحاق به ارمنستان را ازسر گرفت؛ در عین حال "باکو" هم اعتقاد دارد که "قره باغ" جز جدایی ناپذیر آذربایجان بوده و این دعوای ایدئولوژیک و ارضی از سال 1988 تاکنون، همچنان ادامه دارد.

**در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد

در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد و آن ها هر کدام معتقدند، "قره باغ" از ده ها سال پیش به آن ها (آذربایجان و ارمنستان) تعلق دارد و لذا این اختلافات تاریخی نیز دلیل دیگر جنگ جدید در منطقه "قفقاز" است.

اما جمهوری اسلامی ایران در تلاش است تا مشکلات و اختلافات ارضی و مرزی هرچه سریعتر بین دو طرف حل و فصل شود. "محمد جواد ظریف" وزیر امور خارجه کشورمان در این زمینه خواستار حل و فصل فوری مشکلات بین ارمنستان و آذربایجان شد و البته این موضوع را به اطلاع دیپلمات های ارشد دو کشور نیز رساند.

وزیر امورخارجه کشورمان گفت: هدف ما پایان دادن به این درگیریها است و معتقدیم که باید با درایت کشورهای منطقه به خصوص همسایگان در منطقه ما شاهد فضای صلح و آرامش باشیم.

وی با اشاره به اهمیت صلح و ثبات در منطقه و ایجاد روابط دوستانه بین همسایگان عنوان داشت: ما بر پایان دادن به درگیریها تاکید داریم و معتقدیم باید از هر ظرفیتی برای پایان دادن این درگیریها استفاده شود.

"استفان دیون" وزیر خارجه کانادا در بیانیهای اعلام کرد این کشور از تشدید خشونتها میان نیروهای ارمنستان و جمهوری آذربایجان در منطقه "قره باغ" نگران است و از طرفین میخواهند برای حفظ آتش بس واقعی، خویشتنداری نشان دهند و در چارچوب گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، مسیر مذاکرات را در پیش گیرند.

البته ظهور و بروز درگیری های مرتبط با قلمرو و مرزی باید با وساطت کشورهای مهم منطقه به حل مشکل ختم شود و کشورهای قدرتمند منطقه ای باید تلاش کنند تا دو همسایه (آذربایجان و ارمنستان) در چارچوب یک موافقتنامه به یک هم افزایی برسند.

در مجموع به دلیل اختلافات ارضی ارمنستان و جمهوری آذربایجان ، ریشه های تاریخی اتصال قره باغ به هر دو کشور (یعنی اعتقاد "ایروان" و "باکو" به یکپارچگی تمامیت ارضی با تاکید بر ضمیمه شدن "قره باغ" به خاک کشورشان) و اهمیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک "قره باغ" در این منطقه پس از 28 سال جنگ دوباره در این منطقه رخ داده است.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

درگیری میان آذربایجان و نیروهای ارمنی مورد حمایت ارمنستان بر سر منطقه خودمختار ناقورنو-قره باغ، چند روزی است که ادامه دارد، گرچه دیروز باکو به طور یکجانبه اعلام آتش بس کرده است. پس از درگیری های خونبار سال های آغازین دهه 1990، این خشن ترین دور درگیری ها در حدودا 2 دهه اخیر است.

در درگیریهای دوطرف، دستکم 130 مورد حمله در منطقه قرهباغ صورت گرفته است. منازعه دو دولت ارمنستان و آذربایجان طی 24 ساعت دهها مجروح و کشته برجای گذاشته است. دولت خودخوانده محلی ارمنی ناگورنو-قرهباغ در کشور آذربایجان و در مرز ایران و ارمنستان قرار دارد.

هلیکوپتر Mi-24 ارتش آذربایجان دیروز توسط نیروهای ارمنی سرنگون شد

آخرین اخبار از یورونیوز حاکی از آن است که طبق ادعای وزیر دفاع آذربایجان، حدود 100 نظامی ارمنی کشته و مجروح شده و 6 تانک و یک هلیکوپتر Mi-24 نیز نابود شده، کمااینکه 12 نظامی آذری نیز به قتل رسیدند و یک تانک و یک خودروی زرهی آذربایجان نیز منهدم شده است. اما رئیسجمهور ارمنستان از کشتهشدن دستکم 18 نظامی ارمنی و مجروحشدن 35 تن دیگر خبر داده است. سرکیسیان، دولت آذربایجان را به نقض آتشبس محکوم کرد و هدف «تانکها، هلیکوپترها و توپخانههای دشمن» از حمله را تصرف نقاط استراتژیک عنوان کرد.

دولت آذربایجان نیز ارمنستان را ناقض آتشبس اعلام کرده و «آتش سنگین» از سوی توپخانهها و خمپارهاندازهای طرف مقابل را عامل بروز مجدد درگیری و پاسخهای سریع ارتش آذربایجان اعلام کرده است. ظاهراً آتشبس یکطرفهای از سوی دولت آذربایجان اعلام شده است. هنوز آمار دقیقی از اینکه چه میزان از تلفات از دو طرف مربوط به غیرنظامیان بوده و چه میزان از کشتهها و مجروحان ارمنی به گروههای جداییطلب در دولت محلی ناگورنو-قرهباغ مربوط میشود، منتشر نشده است.

مرز دولت محلی ناگورنو-قرهباغ و منطقه تسلط نیروهای ارمنی طبق آتشبس 1994 میلادی

دلیل مناقشات قومی در منطقه قرهباغ، حضور اکثریت ارمنی در این منطقه از کشور آذربایجان بوده است. این دولت محلی در مرز سه کشور آذربایجان، ایران و ارمنستان قرار دارد، اما روابط آن با ترکیه نیز خبرساز است. دلیل آن وقوع نسلکشی ارامنه توسط دولت ترکان جوان در دهه 1910 میلادی است که به آوارگی ارامنه از شرق ترکیه فعلی به کشور ارمنستان و منطقه قرهباغ انجامید. بواسطه آن رخداد، روابط ترکیه با ارمنستان مخدوش شده و از آنجا که ارمنیهای قرهباغ مورد حمایت ارمنستان قرار گرفتهاند، دولت ترکیه حمایت خود از دولت آذربایجان در منازعه قرهباغ را رسماً اعلام کرده است.

واکنشها؛ دعوت طرفهای درگیر به آرامش و حفظ صلح

دولت ایران مانند گذشته بیطرف خواهد ماند اما رجب طیب اردوغان از حمایت کامل دولتش نسبت به دولت آذربایجان خبر داد. پوتین که دولتش میاجی اصلی در روابط دو دولت ارمنستان و آذربایجان است از هر دو خواسته که برای پیشگیری از تلفات بیشتر به آتشبس 1994 میلادی پایبند باشند. از میان دول اروپایی، دولت آلمان پیشدستی کرده و خواستار خویشتنداری دو طرف شده است.

حسین جابری انصاری سخنگوی وزارت خارجه کشورمان در خصوص درگیریهای اخیر در منطقه قرهباغ گفت: در حالی که منطقه شاهد اقدامات ویرانگر گروههای افراطی بوده و نیازمند آرامش و استقرار است، دریافت اخبار نگرانکننده از تشدید درگیریها در منطقه قرهباغ میان آذربایجان و ارمنستان موجب نگرانی شدید جمهوری اسلامی ایران است.

جابری انصاری افزود: ما هر دو همسایه شمالی خود را به خویشتنداری و پرهیز از هرگونه اقدامی که شرائط را سختتر میکند دعوت کرده و به آنان توصیه می کنیم با توقف فوری درگیریها، همه تلاش خود را برای بازگشت آرامش و حل و فصل مسالمتآمیز اختلافات در چارچوب گروههای صلح و سازمان ملل بکار گیرند.

«فدریکا موگرینی» مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در بیانیهای که در تارنمای این اتحادیه منتشر شد، از طرفین مناقشه خواست تا فوری درگیریها را پایان دهند، آتش بس را رعایت کنند و از اقدامات یا سخنانی که اوضاع را متشنج میکند پرهیز کنند. موگرینی از تلفات و بخصوص قربانیان غیرنظامی درگیریهای دیروز ابراز تاسف کرد. در این بیانیه حمایت کامل اتحادیه اروپا از تلاشهای گروه مینسک اعلام شد و موگرینی از طرفین مناقشه خواست تلاش برای دستیابی به راه حل صلح آمیز مناقشه ناگورنو- قره باغ را از سر گیرند.

«جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا نیز در بیانیه ای که تارنمای وزارت امور خارجه این کشور منتشر کرد،«به شدت» نقض گسترده آتش بس را در خط تماس ناگورنو - قره باغ که منجر به تلفات نظامی و غیرنظامی شد، محکوم کرد. کری ضمن تسلیت به تمام خانوادههای داغدار، از طرفین خواست «ضمن خویشتنداری، از تشدید خصومتها پرهیز کنند و به آتش بس کاملاً پایبند.

اما در این میان، «رجب طیب اردوغان»، رییس جمهور ترکیه، به صراحت از متحد قدیمی خود، جمهوری آذربایجان دفاع کرد:

«ما دعا می کنیم برادران آذربایجانی ما در این درگیری ها پیروز شوند، با کم ترین تلفات.»

سازمان همکاری های اسلامی، وابسته به عربستان، که جمهوری آذربایجان هم عضو آن است، «حمله نیروهای ارمنی به مرزهای قلمرو اشغال شده آذربایجان» و «بی احترامی ایروان به آتش بس(یکجانبه) اعلامی از سوی باکو» را محکوم کرد.

دبیرکل سازمان همکاری های اسلامی، «ایاد مدنی»، خواستار افزایش تلاش های بین المللی برای یافتن یک راه حل سیاسی جهت «حفظ» قلمرو متعلق به آذربایجان شد.

مقامات منطقه خودگردان قره باغ- که ظاهرا مستقل ولی تحت حمایت ارمنستان محسوب می شود- میگویند آنها هم علاقهمند به آتشبس هستند، ولی فقط زمانی که شاهد بازگشت دوباره کل قلمرو خود باشند.

هر دو طرف یکدیگر را به ادامه خشونت متهم میکنند. از زمان آتش بس سال 1994، با میانجیگری روسیه، در این منطقه وضعیت نه جنگ و نه صلح برقرار بوده است.

«آرتسرون هوانسیان»، سخنگوی وزارت دفاع ارمنستان مدعی است: «نبرد با استفاده از توپخانه و تانک ادامه دارد. در حالی که آذربایجان به دروغ مدعی پایان دادن به خشونت است، هم مواضع ارتش قره باغ و هم روستاهای ارمنی نشین را می کوبد.»

از سوی دیگر، «واقف درگاهلی»، سخنگوی وزارت دفاع آذربایجان، ارمنستان را به ادامه خشونت متهم میکند: «ارمنیها در تمام روز آتش باری را بدون وقفه ادامه دادهاند.»

«دیوید بابایان»، سخنگوی منطقه خودمختار ناگورنو-قرهباغ هم ادامه نبرد سنگین را در شرق و شمال شرق جبهه درگیری تایید کرده است.

مقامات قره باغ اعلام کرده اند که یک پسربچه ارمنی در جریان درگیری ها کشته شده است و از ان سو مقامات آذربایجان از کشته شدن 2 و مجروحیت 10 غیرنظامی این کشور خبر داده اند.

رییس جمهور ارمنستان، «سرژ سرکیسیان»، این درگیری ها را «حد اعلای خصومت» از جانب آذربایجان، از زمان آتش بس سال 1994 خوانده است. الهام علی اف، رییس جمهور آذربایجان هم ارمنستان را تحریک کننده درگیری معرفی میکند: «ارمنستان دچار تلفات سنگینی شده است. یک پاسخ کوبنده به نیروهای ارمنی داده شد. ارمنستان سرجایش نشانده شد.»

سرژ سرکیسیان

الهام علی اف

آذربایجانیها می گویند که یک بالگرد متعلق به ارتش ارمنی قره باغ را سرنگون کرده و شماری از ارتفاعات و روستاهای راهبردی را تحت کنترل خود درآورده اند.

داوطلبان ارمنی از سراسر این کشور به سوی منطقه درگیری می شتابند

از سوی دیگر، نیروهای نظامی قرهباغ هم مدعی هستند که بلندیهای راهبردی «لالا تپه» را که در روز شنبه توسط آذربایجانیها تصرف شده بود، دوباره تحت کنترل خود گرفتهاند. باکو اما صحت این خبر را رد کرده و می گوید که این تپه مهم در اختیار نیروهایش باقی مانده است و «نیروهای شورشی»(ارتش ارامنه قره باغ) تلفات جدی داده اند."

نیروهای نظامی آذربایجان

سربازان منطقه خودمختار ناگورنو-قره باغ

در آخرین تحرکات در منطقه، «ذاکر حسنوف»، وزیر دفاع آذریایجان اعلام کرد که به نیروهایش دستور آمادگی برای به توپ بستن «خانکندی»(استپاناکرت)، مرکز منطقه خودمختار قره باغ را داده است "اگر که نیروهای ارمنی از هدف قرار دادن مناطق غیرنظامی ما دست بر ندارند." خانکندی حدود 50000 نفر جمعیت دارد. در طرف مقابل، دولت خودمختار قره باغ هم در واکنش، از «یک پاسخ خردکننده» در صورت چنین اقدامی از سوی آذربایجان خبر داد.

ارامنه قره باغ که مورد حمایت ایروان بودند، منطقه کوهستانی ناگورنو-قره باغ را در جنگ های اوایل دهه 1990 به دست گرفتند که طبق گزارش های موجود 30000 کشته به دنبال داشت. طرفین منازعه هیچ گاه از زمان آتش بس 1994، قراداد صلح امضاء نکردند.

نیروهای داوطلب ارمنی در جنگ های اوایل دهه 1990

آذربایجان نفت خیز که بودجه نظامی سال های اخیر آن از کل بودجه ارمنستان بیشتر بوده، بارها تهدید کرده است که اگر مذاکرات به سرانجام نرسد، به زور منطقه را پس خواهد گرفت. ارمنستان هم در پاسخ بارها تکرار کرده است که توان پاسخ دهی به هر تهاجمی را دارد.

آخرین تنش جدی دو کشور در سال های اخیر، پیش از شروع درگیری های چند روز گذشته، در نوامبر 2014 بود که یک بالگرد نظامی ارمنستان توسط نیروهای آذربایجان سرنگون شد.

با وجود این که هنوز دلایل بالا گرفتن آتش درگیری های اخیر کاملا روشن نیست، «تامس دی وال» از موسسه کارنگی اروپا می گوید: «پتانسیل یک جنگ همه جانبه، هرگز به این اندازه قوی نبوده است، در حالی که هر دو طرف به لحاظ نظامی خود را تقویت کرده اند....محتمل است که یکی از دو طرف- و بیشتر آذربایجان که منافع بیشتری در ادامه خصومت ها دارد- تلاش کند که وضعیت فعلی را به نفع خود تغییر دهد- با یک کارزار نظامی محدود.»

وال معتقد است که بخش خطرناک قضیه در این است که اگر هر گونه عملیات نظامی در این منطقه شروع شود، می تواند به سادگی گسترش یابد و از کنترل خارج شود.»

زمینههای تاریخی

در پی انقلاب اکتبر 1917 در روسیه و فروپاشی امپراتوری تزاری، آذربایجان و ارمنستان هر دو اعلام استقلال کردند و جنگ بر سر مناطق مورد مناقشه از همان 1918 آغاز شد و تا 1920 به طول انجامید. در 1920، در پی تشکیل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، هر دو کشور به ان پیوستند. ناحیه خودگردان ناقورنو-قره باغ در 1921 در درون مرزهای جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان شکل گرفت و از همان زمان تبدیل به یک استخوان لای زخم میان این دو کشور شد.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

در اواخر حیات اتحاد شوروی در 1988، با ترک برداشتن اقتدار کرملین، مسوولین حکومت خودگردان قره باغ اعلام کردند که از ان جا که بخش عمده جمعیت آن ارمنی های مسیحی هستند، قصد پیوستن به جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان را دارند. تظاهرات ارامنه و آذربایجانی ها در آن مقطع منجر به منازعات نژادی شد و در نهایت جنگ میان ارامنه و حکومت آذربایجان را در سال 1991 (در پی فروپاشی نظام شوروی) رقم زد.

پیرمرد ارمنی بر سر قبر کشته شدگان جنگ های دهه 1990 قره باغ

در 1994، بعد از 3 سال جنگ سنگین میان نیروهای ارتش آذربایجان و شبه نظامیان ارمنی مورد حمایت ارمنستان، با میانجیگری روسیه بین دو طرف آتش بس برقرار شد. نتیجه آن جنگ، تسلط ارامنه بر کل ناگورنو-قره باغ و برخی مناطق اطراف آن شد که تا به امروز هم ادامه دارد.

پرچم جمهوری ناگورنو-قره باغ

باکو ساهاکیان، رییس جمهور منطقه خودمختار قره باغ

در همان سال 1994، سازمان امنیت و همکاری اروپا، «گروه مینسک» را تشکیل داد که سفرای فدراسیون روسیه، فرانسه و آمریکا بر ان ریاست دارند. این گروه مسوولیت تلاش برای یافتن راه حل سیاسی برای پایان مناقشه و ایجاد صلح پایدار را بر عهده گرفت. اما با وجود تلاش های آن، در این سال ها هر از چندی تنش ها میان طرفین بالا گرفته و گاهی کار به خشونت ها(البته در مقیاس محدود) کشیده است.

در آپریل 2014، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل، در واکنش به گزارش ها درباره خشونت و تلفات در مرزهای آذربایجان و ارمنستان، بیانیه ای صادر کرد و از دو طرف خواست که به «توافق آتش بس» پایبند بمانند و از خشونت بیشتر اجتناب کنند و به دنبال خواباندن تنش ها و ادامه گفتگو باشند.

در سپتامبر 2015، در واکنش به خشونت های مرزی، رییس جمهور ارمنستان، سرژ سرکیسیان به مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد: «اگر آذربایجان به سیاست تهاجمی خود ادامه دهد، برای ارمنستان چاره ای جز برداشتن گام های سیاسی-نظامی برای تامین صلح و امنیت خود باقی نخواهد ماند.»

به هر حال، قرار است «گروه مینسک» روز سه شنبه جلسه فوق العاده تشکیل دهد تا به بحث درباره درگیری ها در منطقه بپردازد.

«سرگی کاپانادزه»، استاد روابط بین الملل دانشگاه تفلیس در گرجستان، معتقد است که مناقشه قره باغ تبعات ژئوپلیتیکی جدی دارد و ثبات منطقه راهبردی قفقاز را تهدید می کند. منطقه ای که یک مسیر انتقال گاز و نفت دریای خزر به بازار اروپا، بدون عبور از روسیه، محسوب میشود."

با وجود این که روسیه وهر دو طرف را به پایان دادن به خشونت ها دعوت کرده است، لیکن با توجه به حمایت صریح اردوغان از آذربایجان و البته تیرگی روابط ترکیه و روسیه، بسیاری از کارشناسان این منازعه تازه در منطقه حساس قره باغ را یک نوع تقابل غیرمستقیم تازه میان روسیه (به عنوان حامی سنتی ارمنستان) و ترکیه (به عنوان حامی آذربایجان) میدانند.

باید در نظر داشت که منطقه قفقاز، به لحاظ استراتژیک، منطقه ای بسیار مهم برای امنیت ملی فدراسیون روسیه و سایر کشورهای منطقه است. از آن جا کع سرمایه گذاری های عربستان سعودی برای گسترش وهابیت در منطقه آسیای مرکزی و قفقاز در طول دو دهه گذشته، توانسته ریشه های افراط گرایی را برخی جمهوری های منطقه ای ایجاد کند، هر گونه خلاء امنیتی در صورت توسعه درگیری ها، می تواند منطقه قره باغ را به یک پایگاه جدید برای افراط گرایان منطقه از بخشهایی چون چچن، داغستان، تاجیکستان و ازبکستان ایجاد کند که اتفاقا در درجه اول امنیت این دو کشور را تهدید خواهد کرد. از این رو، بهترین اقدام برای حفظ منافع ملی هر دو کشور آذربایجان و ارمنستان پایان دادن هر چه سریع تر درگیری ها و تلاش برای یافتن یک راه حل سیاسی است.

منافع رژیم تلآویو در استمرار جنگ میان باکو و ایروان

انشیل بیفر ستون نویس روزنامه صهیونیستی هاآرتض در تحلیلی در این روزنامه که روز گذشته منتشر شد، نوشت: اسراییل باید در این نزاع در کنار آذربایجان قرار گیرد به دلایل زیر:

اول اینکه آذربایجان درسالهای اخیر تامین کننده اصلی نفت اسراییل بوده و این نفت از طریق خط لوله از گرجستان و ترکیه به اسراییل انتقال می یابد.

دوم؛ آذربایجان مقادیر بسیار زیادی سلاح از جمله هواپیماهای بدون سرنشین و سیستم های ضد هوایی از اسراییل خریداری می کند.

سوم؛ اهمیت آذربایجان برای اسراییل در سالهای اخیر و در پی تیرگی روابط میان تل آویو و آنکارا افزایش یافته است.

چهارم؛ آذربایجان همسایه و همزمان دشمن ایران است و برای اسراییل «درِ پشتی» به ایران محسوب می شود.

پنجم؛ آذربایجان امیدوار است و این امیدواری را مسئولانش پنهان نمی کنند که اسراییل در اینده از خط لوله نفت مذکور برای پمپاژ گازی که از دریای مدیترانه استخراج می کند استفاده نماید.

ششم اینکه مردم جمهوری آذربایجان به مردم ترکیه به عنوان یک امت برادر می نگرند که با ارمنستان رابطه برقرار نمی کنند.خودداری اسراییل از شناسایی نسل کشی ارامنه توسط ترکها در دوره جنگ جهانی اول از دیگر عواملی است که می تواند به ایجاد روابط استراتژیک اسراییل با آذربایجان کمک کند.

منبع:

http://edition.c.com/2016/04/03/asia/armenia-azerbaiajan-nagoo-karabakh-explainer/index.html

http://www.theguardian.com/world/2016/apr/04/azerbaijan-and-armenia-clashes-continue-for-third-day

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-35964213

برچسب: نویسنده: کاوه محمدزادگان تاريخ: يکشنبه 22 فروردين 1395 ساعت: 10:39

رئیس جمهور سابق کشورمان در بدو ورود به این شهرستان با حضور در آستان امامزاده ابراهیم (ع) آمل و گلزار شهدای این شهرستان به مقام شامخ شهدا ادای احترام کرد.

دکتر احمدی نژاد دقایقی قبل وارد مصلای آمل ،محل برگزاری مراسم شد و در آنجا با خانواده معزز شهدای مدافع حرم دیدار کرد.

قناعت استاندار سابق گلستان که زمانی معاون سیاسی امنیتی استانداری مازندران نیز بود وی را در این دیدار همراهی می کرد.

مصلی نماز جمعه اکنون از جمعیت پر شده است و در کنار پوستر و بنرهای شهدا، عدهای از مردم در داخل و بیرون مصلی عکسهایی از احمدینژاد در دست دارند.

شعار مردم در مصلی محل سخنرانی آقای احمدی نژاد

قسم به هر چی مرده

احمدی بر می گرده

*****مداح این مراسم هم در هنگام مداحی گفت

شیعه فهمید که عمار شدن آسان نیست

چاره ی کار نیویورک و با لوزان نیست

باشگاه خبرنگاران

قرهباغ نام منطقهای در همسایگی ایران در ناحیه شمالی است که به دلایل مختلف از دیرباز تاکنون همواره مورد توجه بوده است. قرهباغ (به ترکی آذربایجانی) یا آرتساخ (به زبان ارمنی) نام منطقهای کوهستانی در همسایگی شمال ایران است.

این نام برگرفته از دو کلمه قره و باغ است؛ بر خلاف تصور عموم کلمه «قره» در ترکی علاوه بر معنای سیاه، به معنای بزرگ نیز هست و کلمه «باغ» نیز به همان معنی مصطلح در فارسی است. از اینرو، قره باغ به منطقه یا محلی گفته میشود که در آنجا باغهای وسیع و انبوه وجود داشته و رنگ سبز درختان نیز متمایل به سیاه است. این نام برای نخستین بار در اسناد متعلق به قرن ۱۲ میلادی ذکر شده است. علاوه بر این، یکی از قدیمیترین اقامتگاههای انسانهای اولیه به نام «غار آزیخ» در کوههای قرهباغ کشف شده است.

موقعیت جغرافیایی

منطقه قرهباغ در همسایگی شمالغرب ایران و در شمال رود ارس قرار دارد. قلمرو این منطقه از رشتهکوه قفقاز کوچک شروع شده و تا اراضی واقع در میان رودهای ارس و کر ادامه مییابد. این منطقه کوهستانی مساحتی بالغ بر ۴،۳۷۸ کیلومترمربع دارد و بر اساس آخرین سرشماری انجام گرفته در سال ۱۹۸۹، شمار جمعیتی آن در حدود ۱۸۹۰۲۹ نفر بوده است. از شهرهای مهم این منطقه میتوان به خانکندی و شوشا اشاره کرد. با وجود احاطه قلمرو قرهباغ با کوهستانهای مرتفع و دشواری حمل و نقل و ارتباط به این منطقه؛منابع و ثروتهای زیرزمینی ارزشمندی نظیر معادن و جنگلها و زمینهای حاصلخیز دارد. این منطقه به دلیل پستی و بلندیهای آن اقالیم مختلفی دارد، ولی بیشتر دارای مناطق زمستانی ملایم و تابستانی گرم و خنک است.

فرهنگ

قرهباغ با وجود ترکیب قومیتی مختلف از وحدت فرهنگی برخوردار بوده است و این مسئله را میتوان در نمونه صنایع دستی نظیر قالیچهها و سفالهای موجود مشاهده کرد. همچنین مکتب موسیقی قرهباغ شهرت بسیاری دارد.

تاریخچه

منطقه قرهباغ در دوران صفویه جز قلمرو ایران محسوب میشد، اما پس از انعقاد قرارداد گلستان و ترکمنچای به روسیه تزاری واگذار شد. روسها پس از انعقاد این دو قرارداد، ارامنه ایرانی را به مناطق تحت تسلط خود کوچانده و مناطق مسلماننشین ایروان و قرهباغ را برای اسکان ارامنه تازهوارد در نظر گرفتند. به دنبال وقوع جنگهای عثمانی و روسیه، جمعیت ارامنه مناطق شرقی امپراطوری عثمانی با روسها متفق شده و علیه دولت عثمانی وارد جنگ شدند. به دنبال پیروزیهای ارامنه در این جنگ، مجبور به مهاجرت به داخل مرزهای روسیه شده و ترکیب جمعیتی خاننشین ایروان و قرهباغ را به نفع ارامنه تغییر دادند.

پس از این واقعه، قرهباغ به منطقهای عمدتا ارمنینشین تبدیل شد، ولی با استقلال ارمنستان و آذربایجان از امپراطوری روسیه در سال ۱۹۱۸ اختلاف بر سر حاکمیت این منطقه آغاز شد. با تثبیت سلطه و قدرت اتحاد جماهیر شوروی، این حکومت در سال ۱۹۲۳ اوبلاست (استان) خودمختار قرهباغ کوهستانی را درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی ایجاد کرد.

در آخرین سالهای حکومت اتحاد شوروی مجددا اختلافها بر سر این منطقه بالا گرفت و حتی پس از سقوط این حکومت در سال ۱۹۹۱ میلادی و اعلام استقلال قرهباغ درگیریها شدت بیشتری گرفت. در سال ۱۹۹۴، نیروهای ارمنی توانستند بخشهایی از منطقه قرهباغ را به اشغال خود درآورده و این جنگ خونین با گرفتن جان ۳۵۰۰۰ نفر، در نهایت، با اعلام آتشبس به پایان برسد. امروزه نیز مقامهای این کشور خود را کشوری مستقلی میدانند، ولی با این وجود، سازمان ملل و هیچ کشوری دیگری این استقلال را به رسمیت نشناخته است.

تغییرات جمعیتی

توام با دشمنی شکل گرفته بین روس ها و قاجاریان، سیاست های دولت تزاری روسیه در راستای حمایت از جمعیت مسیحیان خارج از قلمرو روسیه قرار گرفته بود که موجب جلب توجه هرچه بیشتر ارامنه به سوی روسیه شد. حتی قبل از جنگ های ایران و روس در سال ۱۷۹۳ ارامنه با ارسال نامه و گسیل هیئت از روسیه تقاضای کمک کردند و در زمان کاترین کبیر فرمانی باری اعطای تسهیلات برای مهاجرت ارامنه به قفقاز صادر شد. در عوض محبت روس ها نسبت به ارامنه سراسقف ارمنی ار. گیوتینسکی در ۲۲ می ۱۷۹۶ از ارامنۀ دربند خواست که دلاوری خود را نزد روس ها اثبات و خود را از تسلط مسلمانان آزاد سازند. ریمسکی کویساکوف، ژنرال ارتش روسیه ضمن تقدیر از تلاش های سر اسقف اظهار امیدواری می کند که ارامنه تدارکات ارتش روسیه را به رود کر بیاورند. نقشی که ارامنه در پیشروی روس ها به گنجه داشتند نیز بسیار مهم بوده است.

در این زمینه سویتوخوفسکی به نامه ای اشاره می کند که در آن ورتسف-داشکف به نیکلای دوم امپراطور روسیه در مورد خدمات ارامنه می نویسد:
خط مشی روسیه از زمان پطر کبیر مبتنی بر حسن نیت با ارامنه بوده است که ایشان نیز با کمک های همه جانبه خود در طول جنگ ها آن را جبران کرده اند.

ارامنه بعد از افتادن قفقاز به دست روسیه به ایفای نقش خود ادامه داده و در راستای سیاست های روسیه تزاری در دوره های مختلف در مناطق مسلمان نشین سکنی یافتند. در بیانیه ای که لازاروف در حین جنگ های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ روس و عثمانی خطاب به ارامنه ایران و عثمانی صادر کرده است آنها را به زندگی توام با امنیت و سعادت در محال های ایروان، نخجوان و قره باغ و در اختیار داشتن مزارع حاصلخیز و معافیت از مالیات ها وعده می دهد.

در عهده نامه هایی مانند گلستان و ترکمانچای نیز در جهت تسهیل مهاجرت ارامنه به قفقاز موادی گنجانده شده بود که در عهد نامه ادرنه در سال ۱۸۲۹ که یکسال بعد از ترکمانچای و بین روسیه و عثمانی منقعد شد، نیز چنین مواردی تکرار شد. در این زمان تنها مشکل پذیرش مهاجرین از طرف ساکنین بود که در برخی اسناد وجود نگرانی در بین روس ها را تایید می کند. در قسمتی از نامه گریبادوف به پاسکویچ فرماندار قفقاز در طی همین جنگ نوشته است که:
ماباید مسلمانان را قانع سازیم که این وضع موقتی است و باید ترس آنها را از اینکه ارامنه ممکن است زمین هایی را که در آن اسکان داده شده اند برای همیشه تصاحب کنند،از بین ببریم.

همراه با تضعیف نفوذ قاجار در قفقاز مهاجرت مسلمانان به سمت قسمت های خارج از قلمرویی که تحت نفوذ تزارها قرار گرفته بود، شروع شده بود که یکی از این بخش ها قره باغ بود. در زمان جنگ های دوم ایران و روس عباس میرزا ایلاتی را از قره باغ به داخل ایران کوچانید. باکیخانوف در این زمینه می نویسد:
نایب السلطنه عزیمت قراباغ کرده جمعی را به سرکردگی امیرخان قاجار و به اتفاق جعفر قلی آقا به کوچانیدن جبرئیللو و سایر ایلات قراباغ مامور.

همچنین در سال ۱۸۱۶ میلادی و در میانه جنگ ایران روس ۴ هزار خانوار مسلمان به همراه ابوالفتح آقا، پسر ابراهیم خلیل خان، قره باغ را ترک کردند اولین منبع رسمی درباره جمعیت قره باغ مربوط به سرشماری ۱۸۰۵ است جمعیت آن ده هزار خانوار نفر ذکر شده است. در سال ۱۸۰۸ در نتیجه جنگ ایران و روس جمعیت قره باغ به ۷ هزار و ۷۴۷ خانوار کاهش می یابد و درست بعد ار معاهده گلستان ۳۹۰ خانوار ارمنی در شوشا اسکان داده شدند. در سال ۱۸۲۳ از ۶۲۵ روستای قره باغ ۴۷۸ روستا مسلمان نشین گزارش شده است. بنا به گفته رضوانی نیز حدود ۳۵ تا ۴۵ هزار ارمنی از ایران به جنوب قفقاز مهاجرت کردند.

یک هیئت انگلیسی که بعد از جنگ های ایران و روس از شوشی دیدار کرده است، گزارش می دهد که عمده ساکنان شهر مسلمان و عموما شیعه هستند. بنا به نوشته توماس داول ۹۰ درصد جمعیت شوشا تا همین اواخر و قبل از شروع جنگ قره باغ نیز مسلمان بوده است.

بر اساس آماری که موگیلوسکی و ژنرال ارملوف در سال ۱۸۲۳ ارائه داده اند در ایالت قره باغ ۹۰ هزار نفر در ۶۰۰ روستا زندگی می کردند که ۱۵۰ تا از آنها ارمنی نشین بوده اند. همچنین در شهر شوشی هزار و ۴۸ خانوار مسلمان و ۴۷۹ خانوار ارمنی زندگی می کرده اند.

بنابه گفته امیر احمدی بر اساس سرشماری نفوس سال ۱۸۹۸ در قره باغ ۵۴ هزار و ۸۷۱ خانوار وجود داشت است که ۲۹ هزار و ۳۵۰ خانوار آذربایجانی بوده اند به این ترتیب جمعیت ارامنۀ قره باغ از ۹ درصد در سال ۱۸۲۳، به ۳۵ درصد در میانه قرن نوزدهم، ۴۰ درصد در اواخر قرن نوزدهم رسیده که در پایان جنگ جهانی اول به ۷۰ درصد جمعیت قره باغ افزایش پیدا کرده است.

بعد از آن نیز سیاست مهاجرت ارامنه منجر به این شد که نهایتاً در سال ۱۹۷۹ حدود ۷۶ درصد از جمعیت قره باغ را ارامنه تشکیل می دادند این رقم در سال 1994 بعد از اخراج کامل آذربایجانی ها از قره باغ به ۱۰۰ رسیده است. همچنین با وجود اینکه جمعیت خود ارمنستان در طی سال های جنگ و بعد از آن دائماً رو به کاهش بوده است، جمعیت قره باغ همواره افزایش داشته است.

وضعیت فعلی

در تقسیمات اداری شوروی بخشی از جمهوری آذربایجان بود. در سال ۱۹۸۸ نیروهای ارمنی جنگ خود را برای تصرف این زمینها آغاز کردند. مدتی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جنگ تشدید شد، و در سال ۱۹۹۴ پس از اینکه ارتش ارمنستان این بخشها را به تصرف خود در آورد، جنگ با آتشبس تمام شد.

مقامات این ناحیه خود را یک کشور مستقل میدانند، ولی تا امروز هیچ کشوری این جمهوری خودخوانده را به رسمیت نشناختهاست. سازمان ملل نیز هنوز این ناحیه را بخشی از خاک جمهوری آذربایجان میداند و در مکالمات رسمی و غیر رسمی در جهان (از جمله ایران) در هنگام نام بردن از این ناحیه یا رهبران آن، با لفظ «خودمختار» بیان میشود.

از زمان اشغال قره باغ تاکنون، شورای امنیت سازمان ملل چهار قطعنامه صادر کرده است. قطعنامه ۸۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ طی نشست ۳۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ رای ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه بر غیر قابل قبول بودن تغییر مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور در تصرف سرزمین های دیگر کشورها تاکیده شده و در بند یک آن خواستار توقف هرچه فوری همه مخاصمات و فعالیت های خصمانه و بر قراری آتش بس دائم و همچنین خروج فوری نیروهای اشغالگر از کلبجر و سایر نقاط اشغالی جمهوری آذربایجان شده است

در قطعنامه ۸۵۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۳ طی نشست ۵۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، بر حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای منطقه تاکید شده است. در بند یک این قطعنامه، تصرف منطقه آقدام و سایر مناطقی که در آن زمان از قلمرو جمهوری آذربایجان به اشغال در آمده است، محکوم شده است. در بند ۳ همین قطعنامه نیز توقف فوری همه مخاصمات و عقب نشینی بی قید و شرط نیروهای اشغالگر از منطقه آغدام و دیگر مناطق اشغالی آذربایجان آمده است. در بند نهم نیز از دولت ارمنستان خواسته شده است که با اعمال نفوذ موثر بر قره باغ جهت رسیدن به توافق در اجرای قطعنامه ۸۲۲ و ۸۳۵ و پذیرش طرح پیشنهادی گروه مینسک توسط طرف ارمنی اقدام کند.

قطعنامه ۸۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ طی نشست ۹۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، دوباره بر قطعنامه های ۸۲۲ و ۸۵۳ تاکید شده است. در بند اول از طرفین خواسته شده است با گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری در اروپا برای برقراری آتش بس دائم و موثر با همکاری و مساعدت فدراسیون روسیه همکاری کنند. در بند ۱۲ آمده است که موضوع اشغال اراضی جمهوری آذربایجان به صورت فعال در شورای امنیت مورد بررسی قرار گیرد.

قطعنامه ۸۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ طی نشست ۳۳۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه از تشدید مخاصمات مسلحانه به عنوان نقض آتش بس و کاربرد نیروی نظامی در پاسخ به این نقض، به ویژه منطقه زنگیلان و هورادیز جمهوری آذربایجان ابراز نگرانی شده و بر حاکمیت و تمامیت ارضی تاکید و بر غیر قابل تغییر بودن مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور جهت تصرف سرزمین دیگران تاکید شده است. در بند دوم از دولت ارمنستان می خواهد از نفوذ خود بر ارامنه قره باغ برای به دست آوردن رضایت آنان استفاده نموده و با اتکا به قطعنامه های ۸۲۲، ۸۵۳ و ۸۷۴ تضمین نماید که عوامل درگیر در مناقشه از عملیات استفاده ننمایند.

در یکی از آخرین اقدامات بین المللی در خصو مناقشه قره باغ، پارلمان اروپا در نشست ۲۳ اکتبر خود در استراسبورگ به اصلاحیه قطعنامه ای در خصوص تقویت روابط با کشورهای عضو برنامه همسایگی شرقی و همچنین موفقیت ها و ناکامی های موجود رای مثبت داد. در بند ۱۶ این قطعنامه همچنین به مناقشات موجود در مناطق عضو برنامه همسایگی شرقی اشاره شده است و بر مشارکت فعال اتحادیه اروپا در حل مسالمت آمیز این مناقشات تاکید کرده و موضع خود را در قبال اشغال خاک یک کشور از سوی کشوری دیگر یادآور شده است. در متن این قطعنامه به ویژه تاکید شده، که حل مناقشه قره باغ باید بر اساس چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که در سال ۱۹۹۳ و بر اساس اصول گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا و اصول مندرج در بیانیه مشترک ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ در لاکویلا صورت پذیرد.

اخیرا جنگ جدیدی در منطقه قفقاز شکل گرفته که ده ها نفر را در یک هفته اخیر به کام مرگ کشانده و ثبات را از این منطقه گرفته است.

البته "جنگ قره باغ" ، مربوط به دیروز و امروز نیست ؛ بلکه بیش از دو دهه اتفاقات و بی ثباتی ها پشت آن وجود دارد و شاید یکی از مهمترین دلایلی که باعث شعله ور شدن جنگ در منطقه "قره باغ" شده تبدیل شدن خود مختاری به ایجاد یک کشور مستقل با مرزهای مشخص به نام "قره باغ" است.

**درگیری آذربایجان و ارمنستان برسرقلمرو

خبرگزاری "رویترز (Reuters)" درباره علت بروز بحران در منطقه نوشت: آذربایجان و ارمنستان یک جنگ بر سر قلمرو در سال 1990 داشتند که در آن ده ها هزار نفر از هر دو طرف کشته شدند و صدها هزار نفر هم خانه و کاشانه خود را ترک کردند.

این خبرگزاری ادامه داد: بازگشت به جنگ به این منطقه شاید به دلیل آن باشد که این منطقه ("قره باغ" در حوزه "قفقاز") یک چهارراه مهم و استراتژیک برای انتقال خطوط نفت و گاز باشد و این جنگ در اوایل هفته جاری ده ها کشته از هر دو طرف برجای گذاشته است.

"رویترز (Reuters)" با بیان اینکه " ناگورنو" یک منطقه کوهستانی بوده که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رو به التهاب بوده عنوان داشت: تنش در این منطقه باعث شده تا ارمنستان و آذربایجان دست به اسلحه ببرند.

پس یکی از دلایلی که دو طرف را وارد یک نبرد خونین کرده اختلافات ارضی است ؛ به عبارت بهتر آذربایجان و ارمنستان هرکدام این منطقه را جزئی از خاک خود می دانند که باید به قلمروشان ضمیمه شود.

روزنامه گاردین (The Guardian) درباره بحران "قره باغ" می نویسد: یک نبرد سنگین میان نیروهای مسلح ارمنستان و آذربایجان به دلایل اختلافات (ارضی) حل نشده و مشکلات کلیدی و امنیتی ایجاد شده و این موضوع بر امنیت و ثبات اروپا تاثیر خواهد گذاشت.

ارمنی ها معتقدند " قره باغ" را اتحاد شوروی در سال 1920 میلادی از ارمنستان جدا کرد و به آذربایجان داد و این موضوع را قبول ندارند که از فروپاشی شوروی سوء استفاده شده و این منطقه به این خاطر داعیه الحاق به ارمنستان را ازسر گرفت؛ در عین حال "باکو" هم اعتقاد دارد که "قره باغ" جز جدایی ناپذیر آذربایجان بوده و این دعوای ایدئولوژیک و ارضی از سال 1988 تاکنون، همچنان ادامه دارد.

**در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد

در حقیقت یکی از علل اختلافات دو کشور ریشه در تاریخ دارد و آن ها هر کدام معتقدند، "قره باغ" از ده ها سال پیش به آن ها (آذربایجان و ارمنستان) تعلق دارد و لذا این اختلافات تاریخی نیز دلیل دیگر جنگ جدید در منطقه "قفقاز" است.

اما جمهوری اسلامی ایران در تلاش است تا مشکلات و اختلافات ارضی و مرزی هرچه سریعتر بین دو طرف حل و فصل شود. "محمد جواد ظریف" وزیر امور خارجه کشورمان در این زمینه خواستار حل و فصل فوری مشکلات بین ارمنستان و آذربایجان شد و البته این موضوع را به اطلاع دیپلمات های ارشد دو کشور نیز رساند.

وزیر امورخارجه کشورمان گفت: هدف ما پایان دادن به این درگیریها است و معتقدیم که باید با درایت کشورهای منطقه به خصوص همسایگان در منطقه ما شاهد فضای صلح و آرامش باشیم.

وی با اشاره به اهمیت صلح و ثبات در منطقه و ایجاد روابط دوستانه بین همسایگان عنوان داشت: ما بر پایان دادن به درگیریها تاکید داریم و معتقدیم باید از هر ظرفیتی برای پایان دادن این درگیریها استفاده شود.

"استفان دیون" وزیر خارجه کانادا در بیانیهای اعلام کرد این کشور از تشدید خشونتها میان نیروهای ارمنستان و جمهوری آذربایجان در منطقه "قره باغ" نگران است و از طرفین میخواهند برای حفظ آتش بس واقعی، خویشتنداری نشان دهند و در چارچوب گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، مسیر مذاکرات را در پیش گیرند.

البته ظهور و بروز درگیری های مرتبط با قلمرو و مرزی باید با وساطت کشورهای مهم منطقه به حل مشکل ختم شود و کشورهای قدرتمند منطقه ای باید تلاش کنند تا دو همسایه (آذربایجان و ارمنستان) در چارچوب یک موافقتنامه به یک هم افزایی برسند.

در مجموع به دلیل اختلافات ارضی ارمنستان و جمهوری آذربایجان ، ریشه های تاریخی اتصال قره باغ به هر دو کشور (یعنی اعتقاد "ایروان" و "باکو" به یکپارچگی تمامیت ارضی با تاکید بر ضمیمه شدن "قره باغ" به خاک کشورشان) و اهمیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک "قره باغ" در این منطقه پس از 28 سال جنگ دوباره در این منطقه رخ داده است.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

درگیری میان آذربایجان و نیروهای ارمنی مورد حمایت ارمنستان بر سر منطقه خودمختار ناقورنو-قره باغ، چند روزی است که ادامه دارد، گرچه دیروز باکو به طور یکجانبه اعلام آتش بس کرده است. پس از درگیری های خونبار سال های آغازین دهه 1990، این خشن ترین دور درگیری ها در حدودا 2 دهه اخیر است.

در درگیریهای دوطرف، دستکم 130 مورد حمله در منطقه قرهباغ صورت گرفته است. منازعه دو دولت ارمنستان و آذربایجان طی 24 ساعت دهها مجروح و کشته برجای گذاشته است. دولت خودخوانده محلی ارمنی ناگورنو-قرهباغ در کشور آذربایجان و در مرز ایران و ارمنستان قرار دارد.

هلیکوپتر Mi-24 ارتش آذربایجان دیروز توسط نیروهای ارمنی سرنگون شد

آخرین اخبار از یورونیوز حاکی از آن است که طبق ادعای وزیر دفاع آذربایجان، حدود 100 نظامی ارمنی کشته و مجروح شده و 6 تانک و یک هلیکوپتر Mi-24 نیز نابود شده، کمااینکه 12 نظامی آذری نیز به قتل رسیدند و یک تانک و یک خودروی زرهی آذربایجان نیز منهدم شده است. اما رئیسجمهور ارمنستان از کشتهشدن دستکم 18 نظامی ارمنی و مجروحشدن 35 تن دیگر خبر داده است. سرکیسیان، دولت آذربایجان را به نقض آتشبس محکوم کرد و هدف «تانکها، هلیکوپترها و توپخانههای دشمن» از حمله را تصرف نقاط استراتژیک عنوان کرد.

دولت آذربایجان نیز ارمنستان را ناقض آتشبس اعلام کرده و «آتش سنگین» از سوی توپخانهها و خمپارهاندازهای طرف مقابل را عامل بروز مجدد درگیری و پاسخهای سریع ارتش آذربایجان اعلام کرده است. ظاهراً آتشبس یکطرفهای از سوی دولت آذربایجان اعلام شده است. هنوز آمار دقیقی از اینکه چه میزان از تلفات از دو طرف مربوط به غیرنظامیان بوده و چه میزان از کشتهها و مجروحان ارمنی به گروههای جداییطلب در دولت محلی ناگورنو-قرهباغ مربوط میشود، منتشر نشده است.

مرز دولت محلی ناگورنو-قرهباغ و منطقه تسلط نیروهای ارمنی طبق آتشبس 1994 میلادی

دلیل مناقشات قومی در منطقه قرهباغ، حضور اکثریت ارمنی در این منطقه از کشور آذربایجان بوده است. این دولت محلی در مرز سه کشور آذربایجان، ایران و ارمنستان قرار دارد، اما روابط آن با ترکیه نیز خبرساز است. دلیل آن وقوع نسلکشی ارامنه توسط دولت ترکان جوان در دهه 1910 میلادی است که به آوارگی ارامنه از شرق ترکیه فعلی به کشور ارمنستان و منطقه قرهباغ انجامید. بواسطه آن رخداد، روابط ترکیه با ارمنستان مخدوش شده و از آنجا که ارمنیهای قرهباغ مورد حمایت ارمنستان قرار گرفتهاند، دولت ترکیه حمایت خود از دولت آذربایجان در منازعه قرهباغ را رسماً اعلام کرده است.

واکنشها؛ دعوت طرفهای درگیر به آرامش و حفظ صلح

دولت ایران مانند گذشته بیطرف خواهد ماند اما رجب طیب اردوغان از حمایت کامل دولتش نسبت به دولت آذربایجان خبر داد. پوتین که دولتش میاجی اصلی در روابط دو دولت ارمنستان و آذربایجان است از هر دو خواسته که برای پیشگیری از تلفات بیشتر به آتشبس 1994 میلادی پایبند باشند. از میان دول اروپایی، دولت آلمان پیشدستی کرده و خواستار خویشتنداری دو طرف شده است.

حسین جابری انصاری سخنگوی وزارت خارجه کشورمان در خصوص درگیریهای اخیر در منطقه قرهباغ گفت: در حالی که منطقه شاهد اقدامات ویرانگر گروههای افراطی بوده و نیازمند آرامش و استقرار است، دریافت اخبار نگرانکننده از تشدید درگیریها در منطقه قرهباغ میان آذربایجان و ارمنستان موجب نگرانی شدید جمهوری اسلامی ایران است.

جابری انصاری افزود: ما هر دو همسایه شمالی خود را به خویشتنداری و پرهیز از هرگونه اقدامی که شرائط را سختتر میکند دعوت کرده و به آنان توصیه می کنیم با توقف فوری درگیریها، همه تلاش خود را برای بازگشت آرامش و حل و فصل مسالمتآمیز اختلافات در چارچوب گروههای صلح و سازمان ملل بکار گیرند.

«فدریکا موگرینی» مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در بیانیهای که در تارنمای این اتحادیه منتشر شد، از طرفین مناقشه خواست تا فوری درگیریها را پایان دهند، آتش بس را رعایت کنند و از اقدامات یا سخنانی که اوضاع را متشنج میکند پرهیز کنند. موگرینی از تلفات و بخصوص قربانیان غیرنظامی درگیریهای دیروز ابراز تاسف کرد. در این بیانیه حمایت کامل اتحادیه اروپا از تلاشهای گروه مینسک اعلام شد و موگرینی از طرفین مناقشه خواست تلاش برای دستیابی به راه حل صلح آمیز مناقشه ناگورنو- قره باغ را از سر گیرند.

«جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا نیز در بیانیه ای که تارنمای وزارت امور خارجه این کشور منتشر کرد،«به شدت» نقض گسترده آتش بس را در خط تماس ناگورنو - قره باغ که منجر به تلفات نظامی و غیرنظامی شد، محکوم کرد. کری ضمن تسلیت به تمام خانوادههای داغدار، از طرفین خواست «ضمن خویشتنداری، از تشدید خصومتها پرهیز کنند و به آتش بس کاملاً پایبند.

اما در این میان، «رجب طیب اردوغان»، رییس جمهور ترکیه، به صراحت از متحد قدیمی خود، جمهوری آذربایجان دفاع کرد:

«ما دعا می کنیم برادران آذربایجانی ما در این درگیری ها پیروز شوند، با کم ترین تلفات.»

سازمان همکاری های اسلامی، وابسته به عربستان، که جمهوری آذربایجان هم عضو آن است، «حمله نیروهای ارمنی به مرزهای قلمرو اشغال شده آذربایجان» و «بی احترامی ایروان به آتش بس(یکجانبه) اعلامی از سوی باکو» را محکوم کرد.

دبیرکل سازمان همکاری های اسلامی، «ایاد مدنی»، خواستار افزایش تلاش های بین المللی برای یافتن یک راه حل سیاسی جهت «حفظ» قلمرو متعلق به آذربایجان شد.

مقامات منطقه خودگردان قره باغ- که ظاهرا مستقل ولی تحت حمایت ارمنستان محسوب می شود- میگویند آنها هم علاقهمند به آتشبس هستند، ولی فقط زمانی که شاهد بازگشت دوباره کل قلمرو خود باشند.

هر دو طرف یکدیگر را به ادامه خشونت متهم میکنند. از زمان آتش بس سال 1994، با میانجیگری روسیه، در این منطقه وضعیت نه جنگ و نه صلح برقرار بوده است.

«آرتسرون هوانسیان»، سخنگوی وزارت دفاع ارمنستان مدعی است: «نبرد با استفاده از توپخانه و تانک ادامه دارد. در حالی که آذربایجان به دروغ مدعی پایان دادن به خشونت است، هم مواضع ارتش قره باغ و هم روستاهای ارمنی نشین را می کوبد.»

از سوی دیگر، «واقف درگاهلی»، سخنگوی وزارت دفاع آذربایجان، ارمنستان را به ادامه خشونت متهم میکند: «ارمنیها در تمام روز آتش باری را بدون وقفه ادامه دادهاند.»

«دیوید بابایان»، سخنگوی منطقه خودمختار ناگورنو-قرهباغ هم ادامه نبرد سنگین را در شرق و شمال شرق جبهه درگیری تایید کرده است.

مقامات قره باغ اعلام کرده اند که یک پسربچه ارمنی در جریان درگیری ها کشته شده است و از ان سو مقامات آذربایجان از کشته شدن 2 و مجروحیت 10 غیرنظامی این کشور خبر داده اند.

رییس جمهور ارمنستان، «سرژ سرکیسیان»، این درگیری ها را «حد اعلای خصومت» از جانب آذربایجان، از زمان آتش بس سال 1994 خوانده است. الهام علی اف، رییس جمهور آذربایجان هم ارمنستان را تحریک کننده درگیری معرفی میکند: «ارمنستان دچار تلفات سنگینی شده است. یک پاسخ کوبنده به نیروهای ارمنی داده شد. ارمنستان سرجایش نشانده شد.»

سرژ سرکیسیان

الهام علی اف

آذربایجانیها می گویند که یک بالگرد متعلق به ارتش ارمنی قره باغ را سرنگون کرده و شماری از ارتفاعات و روستاهای راهبردی را تحت کنترل خود درآورده اند.

داوطلبان ارمنی از سراسر این کشور به سوی منطقه درگیری می شتابند

از سوی دیگر، نیروهای نظامی قرهباغ هم مدعی هستند که بلندیهای راهبردی «لالا تپه» را که در روز شنبه توسط آذربایجانیها تصرف شده بود، دوباره تحت کنترل خود گرفتهاند. باکو اما صحت این خبر را رد کرده و می گوید که این تپه مهم در اختیار نیروهایش باقی مانده است و «نیروهای شورشی»(ارتش ارامنه قره باغ) تلفات جدی داده اند."

نیروهای نظامی آذربایجان

سربازان منطقه خودمختار ناگورنو-قره باغ

در آخرین تحرکات در منطقه، «ذاکر حسنوف»، وزیر دفاع آذریایجان اعلام کرد که به نیروهایش دستور آمادگی برای به توپ بستن «خانکندی»(استپاناکرت)، مرکز منطقه خودمختار قره باغ را داده است "اگر که نیروهای ارمنی از هدف قرار دادن مناطق غیرنظامی ما دست بر ندارند." خانکندی حدود 50000 نفر جمعیت دارد. در طرف مقابل، دولت خودمختار قره باغ هم در واکنش، از «یک پاسخ خردکننده» در صورت چنین اقدامی از سوی آذربایجان خبر داد.

ارامنه قره باغ که مورد حمایت ایروان بودند، منطقه کوهستانی ناگورنو-قره باغ را در جنگ های اوایل دهه 1990 به دست گرفتند که طبق گزارش های موجود 30000 کشته به دنبال داشت. طرفین منازعه هیچ گاه از زمان آتش بس 1994، قراداد صلح امضاء نکردند.

نیروهای داوطلب ارمنی در جنگ های اوایل دهه 1990

آذربایجان نفت خیز که بودجه نظامی سال های اخیر آن از کل بودجه ارمنستان بیشتر بوده، بارها تهدید کرده است که اگر مذاکرات به سرانجام نرسد، به زور منطقه را پس خواهد گرفت. ارمنستان هم در پاسخ بارها تکرار کرده است که توان پاسخ دهی به هر تهاجمی را دارد.

آخرین تنش جدی دو کشور در سال های اخیر، پیش از شروع درگیری های چند روز گذشته، در نوامبر 2014 بود که یک بالگرد نظامی ارمنستان توسط نیروهای آذربایجان سرنگون شد.

با وجود این که هنوز دلایل بالا گرفتن آتش درگیری های اخیر کاملا روشن نیست، «تامس دی وال» از موسسه کارنگی اروپا می گوید: «پتانسیل یک جنگ همه جانبه، هرگز به این اندازه قوی نبوده است، در حالی که هر دو طرف به لحاظ نظامی خود را تقویت کرده اند....محتمل است که یکی از دو طرف- و بیشتر آذربایجان که منافع بیشتری در ادامه خصومت ها دارد- تلاش کند که وضعیت فعلی را به نفع خود تغییر دهد- با یک کارزار نظامی محدود.»

وال معتقد است که بخش خطرناک قضیه در این است که اگر هر گونه عملیات نظامی در این منطقه شروع شود، می تواند به سادگی گسترش یابد و از کنترل خارج شود.»

زمینههای تاریخی

در پی انقلاب اکتبر 1917 در روسیه و فروپاشی امپراتوری تزاری، آذربایجان و ارمنستان هر دو اعلام استقلال کردند و جنگ بر سر مناطق مورد مناقشه از همان 1918 آغاز شد و تا 1920 به طول انجامید. در 1920، در پی تشکیل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، هر دو کشور به ان پیوستند. ناحیه خودگردان ناقورنو-قره باغ در 1921 در درون مرزهای جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان شکل گرفت و از همان زمان تبدیل به یک استخوان لای زخم میان این دو کشور شد.

در حدود 70 سال حکومت اتحاد شوروی، نزاع ارمنستان و آذربایجان بر سر منطقه قره باغ از حد اعتراضات گاه و بیگاه طرفین فراتر نرفت و این به خاطر اقتدار آهنین مسکو در دوران اتحاد شوروی بود.

در اواخر حیات اتحاد شوروی در 1988، با ترک برداشتن اقتدار کرملین، مسوولین حکومت خودگردان قره باغ اعلام کردند که از ان جا که بخش عمده جمعیت آن ارمنی های مسیحی هستند، قصد پیوستن به جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان را دارند. تظاهرات ارامنه و آذربایجانی ها در آن مقطع منجر به منازعات نژادی شد و در نهایت جنگ میان ارامنه و حکومت آذربایجان را در سال 1991 (در پی فروپاشی نظام شوروی) رقم زد.

پیرمرد ارمنی بر سر قبر کشته شدگان جنگ های دهه 1990 قره باغ

در 1994، بعد از 3 سال جنگ سنگین میان نیروهای ارتش آذربایجان و شبه نظامیان ارمنی مورد حمایت ارمنستان، با میانجیگری روسیه بین دو طرف آتش بس برقرار شد. نتیجه آن جنگ، تسلط ارامنه بر کل ناگورنو-قره باغ و برخی مناطق اطراف آن شد که تا به امروز هم ادامه دارد.

پرچم جمهوری ناگورنو-قره باغ

باکو ساهاکیان، رییس جمهور منطقه خودمختار قره باغ

در همان سال 1994، سازمان امنیت و همکاری اروپا، «گروه مینسک» را تشکیل داد که سفرای فدراسیون روسیه، فرانسه و آمریکا بر ان ریاست دارند. این گروه مسوولیت تلاش برای یافتن راه حل سیاسی برای پایان مناقشه و ایجاد صلح پایدار را بر عهده گرفت. اما با وجود تلاش های آن، در این سال ها هر از چندی تنش ها میان طرفین بالا گرفته و گاهی کار به خشونت ها(البته در مقیاس محدود) کشیده است.

در آپریل 2014، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل، در واکنش به گزارش ها درباره خشونت و تلفات در مرزهای آذربایجان و ارمنستان، بیانیه ای صادر کرد و از دو طرف خواست که به «توافق آتش بس» پایبند بمانند و از خشونت بیشتر اجتناب کنند و به دنبال خواباندن تنش ها و ادامه گفتگو باشند.

در سپتامبر 2015، در واکنش به خشونت های مرزی، رییس جمهور ارمنستان، سرژ سرکیسیان به مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد: «اگر آذربایجان به سیاست تهاجمی خود ادامه دهد، برای ارمنستان چاره ای جز برداشتن گام های سیاسی-نظامی برای تامین صلح و امنیت خود باقی نخواهد ماند.»

به هر حال، قرار است «گروه مینسک» روز سه شنبه جلسه فوق العاده تشکیل دهد تا به بحث درباره درگیری ها در منطقه بپردازد.

«سرگی کاپانادزه»، استاد روابط بین الملل دانشگاه تفلیس در گرجستان، معتقد است که مناقشه قره باغ تبعات ژئوپلیتیکی جدی دارد و ثبات منطقه راهبردی قفقاز را تهدید می کند. منطقه ای که یک مسیر انتقال گاز و نفت دریای خزر به بازار اروپا، بدون عبور از روسیه، محسوب میشود."

با وجود این که روسیه وهر دو طرف را به پایان دادن به خشونت ها دعوت کرده است، لیکن با توجه به حمایت صریح اردوغان از آذربایجان و البته تیرگی روابط ترکیه و روسیه، بسیاری از کارشناسان این منازعه تازه در منطقه حساس قره باغ را یک نوع تقابل غیرمستقیم تازه میان روسیه (به عنوان حامی سنتی ارمنستان) و ترکیه (به عنوان حامی آذربایجان) میدانند.

باید در نظر داشت که منطقه قفقاز، به لحاظ استراتژیک، منطقه ای بسیار مهم برای امنیت ملی فدراسیون روسیه و سایر کشورهای منطقه است. از آن جا کع سرمایه گذاری های عربستان سعودی برای گسترش وهابیت در منطقه آسیای مرکزی و قفقاز در طول دو دهه گذشته، توانسته ریشه های افراط گرایی را برخی جمهوری های منطقه ای ایجاد کند، هر گونه خلاء امنیتی در صورت توسعه درگیری ها، می تواند منطقه قره باغ را به یک پایگاه جدید برای افراط گرایان منطقه از بخشهایی چون چچن، داغستان، تاجیکستان و ازبکستان ایجاد کند که اتفاقا در درجه اول امنیت این دو کشور را تهدید خواهد کرد. از این رو، بهترین اقدام برای حفظ منافع ملی هر دو کشور آذربایجان و ارمنستان پایان دادن هر چه سریع تر درگیری ها و تلاش برای یافتن یک راه حل سیاسی است.

منافع رژیم تلآویو در استمرار جنگ میان باکو و ایروان

انشیل بیفر ستون نویس روزنامه صهیونیستی هاآرتض در تحلیلی در این روزنامه که روز گذشته منتشر شد، نوشت: اسراییل باید در این نزاع در کنار آذربایجان قرار گیرد به دلایل زیر:

اول اینکه آذربایجان درسالهای اخیر تامین کننده اصلی نفت اسراییل بوده و این نفت از طریق خط لوله از گرجستان و ترکیه به اسراییل انتقال می یابد.

دوم؛ آذربایجان مقادیر بسیار زیادی سلاح از جمله هواپیماهای بدون سرنشین و سیستم های ضد هوایی از اسراییل خریداری می کند.

سوم؛ اهمیت آذربایجان برای اسراییل در سالهای اخیر و در پی تیرگی روابط میان تل آویو و آنکارا افزایش یافته است.

چهارم؛ آذربایجان همسایه و همزمان دشمن ایران است و برای اسراییل «درِ پشتی» به ایران محسوب می شود.

پنجم؛ آذربایجان امیدوار است و این امیدواری را مسئولانش پنهان نمی کنند که اسراییل در اینده از خط لوله نفت مذکور برای پمپاژ گازی که از دریای مدیترانه استخراج می کند استفاده نماید.

ششم اینکه مردم جمهوری آذربایجان به مردم ترکیه به عنوان یک امت برادر می نگرند که با ارمنستان رابطه برقرار نمی کنند.خودداری اسراییل از شناسایی نسل کشی ارامنه توسط ترکها در دوره جنگ جهانی اول از دیگر عواملی است که می تواند به ایجاد روابط استراتژیک اسراییل با آذربایجان کمک کند.

منبع:

http://edition.c.com/2016/04/03/asia/armenia-azerbaiajan-nagoo-karabakh-explainer/index.html

http://www.theguardian.com/world/2016/apr/04/azerbaijan-and-armenia-clashes-continue-for-third-day

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-35964213

برچسب: نویسنده: کاوه محمدزادگان تاريخ: شنبه 21 فروردين 1395 ساعت: 21:09

رئیس جمهور سابق کشورمان در بدو ورود به این شهرستان با حضور در آستان امامزاده ابراهیم (ع) آمل و گلزار شهدای این شهرستان به مقام شامخ شهدا ادای احترام کرد.

دکتر احمدی نژاد دقایقی قبل وارد مصلای آمل ،محل برگزاری مراسم شد و در آنجا با خانواده معزز شهدای مدافع حرم دیدار کرد.

قناعت استاندار سابق گلستان که زمانی معاون سیاسی امنیتی استانداری مازندران نیز بود وی را در این دیدار همراهی می کرد.

مصلی نماز جمعه اکنون از جمعیت پر شده است و در کنار پوستر و بنرهای شهدا، عدهای از مردم در داخل و بیرون مصلی عکسهایی از احمدینژاد در دست دارند.

شعار مردم در مصلی محل سخنرانی آقای احمدی نژاد

قسم به هر چی مرده

احمدی بر می گرده

*****مداح این مراسم هم در هنگام مداحی گفت

شیعه فهمید که عمار شدن آسان نیست

چاره ی کار نیویورک و با لوزان نیست

باشگاه خبرنگاران

تعداد بیشماری از بازنشستگان فرهنگی سال قبل و در ایام عید نسبت به پرداخت نشدن پادش خود در صفحه مشکلات مردم کامنت گذاشته بودند. سال گذشته معاون توسعه مدیریت و پشتیبانی وزیرآموزش و پرورش با حضور در کافه خبر اعلام کرد که این پاداش ها تا آخر سال 94 پرداخت می شود اما چنین نشد و باز هم بازنشستگان فرهنگی گلایه داشتند.

حالا با گذشت چند روز از آغاز سال 95، امروز سید محمد بطحایی از پرداخت پاداش بازنشستگان فرهنگی بلافاصله بعداز تصویب بودجه 95 در مجلس خبر داد.
او در این گفت و گو نسبت به مشکلات و چالش های آموزش و پرورش در سال های اخیر ابراز تاسف کرد و گفت: این مشکلات متاسفانه از دوره های قبل به ما رسیده اما در صدد حل آن هستیم و با دولت هم به توافق هایی رسیده ایم از این رو برای اولین بار دولت در لایحه بودجه 95، اعتباری را در ردیف مستقلی جهت پرداخت پاداش بازنشستگان فرهنگی قرارداده است.

بطحایی ادامه داد: باتوجه به عنایت خاصی که مجلس شورای اسلامی به بودجه 95 دارد بعداز تصویب بودجه 95 پاداش بازنشستگان فرهنگی سال 94 پرداخت خواهد شد.

خبرآنلاین

نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی با بیان این که توضیحات شورای نگهبان درباره ابطال آرای مینو خالقی نماینده منتخب مردم اصفهان در مجلس دهم برای نمایندگان مجلس نهم روشن نیست، گفت: منتظر شنیدن توضیحات بیشتر و کامل این شورا هستیم.

علی مطهری روز یکشنبه در جمع خبرنگاران پارلمانی ابطال آرای مینو خالقی در اصفهان را غیرقانونی دانست و گفت: باید این موضوع موکول به بررسی اعتبارنامه ها در مجلس می شد زیرا اتهاماتی که به وی زدند خیلی محکم نیست.

وی ادامه داد: می گویند که وی در خارج از کشور با مردی دست داده و مصافحه کرده است که البته این موضوع قابل اثبات نیست و اگر کسی دست بدهد و دستکش داشته باشد، اشکالی ندارد زیرا فقها می گویند اگر فرد دستکش داشته باشد اشکال شرعی نداشته و شهید مطهری در کتاب حجاب این موضوع را در آخر کتاب مطرح کرده است.

وی باردیگر تاکید کرد که تصمیم شورای نگهبان در ابطال آرای مینو خالقی غیرقانونی است و این موضوع را باید به نظر مجلس موکول می کردند.

نماینده منتخب مردم تهران در مجلس دهم همچنین در پاسخ به این سوال که آیا ابطال آرای یک نفر به جای ابطال صندوق های رای توسط شورای نگهبان قانونی بوده است یا خیر اظهارداشت:این مطلب نیز برای ما روشن نیست و باید شورای نگهبان در مورد این موضوع توضیحات کاملی را به مجلس بدهد.

مطهری در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر این که آیا وزارت کشور می تواند اعتبارنامه خالقی را به مجلس بفرستد یا خیر اظهارداشت: بله می تواند.

وی همچنین در پاسخ به این سوال که به عنوان منتخب مجلس دهم برای حل این موضوع کاری انجام داده اید یا خیر و این نگرانی وجود دارد که به رویه ای تبدیل شود اظهارداشت: باید توضیحات شورای نگهبان را بیشتر بشنویم تا بدانیم حرف آنها دقیقا چیست زیرا فقط چند جمله صحبت کرده اند.

وی درباره این که برای ارائه توضیحات از شورای نگهبان درخواستی داشته اند یا خیر گفت: هنوز درخواستی نکرده ایم.

مطهری در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر این که آیا قائل به تغییر قانون انتخابات در مجلس بعدی هستید اظهارداشت: بله حتی می توان در همین زمان باقیمانده مجلس نهم، قانون انتخابات را اصلاح کرد زیرا صابون این قانون به تن خیلی از نمایندگان کنونی خورده است.

ايرنا

رسایی نوشت: «مژده: بالاخره کلید آقای روحانی که از سه سال قبل مفقود شده بود، پیدا شد، فقط چون کلید مشهور دولت زنگ زده، هیچ قفلی را باز نمی کند. منتظر اتفاقی خاصی نباشید».

برترین ها

کارلوس کی روش با اشاره به صحبتهای دبیرکل فدراسیون درباره مدیر تیم ملی اظهار کرد: امروز متوجه شدم آقای اسدی صحبتهایی را درباره جناب آقای افشین پیروانی انجام داده است. این صحبتها کاملا شرایط فدراسیون فوتبال را وارونه کرده است، به همین منظور قصد دارم چند پرسش مطرح کنم. آقای اسدی که قصد خدشه وارد کردن و زیر سوال بردن اعتبار، شأن و جایگاه جناب آقای افشین پیروانی را دارد کیست؟ ایشان که با چتر نجات وزارت ورزش وارد فدراسیون فوتبال شد و جناب آقای کفاشیان را مجبور کرد که او را جایگزین دبیرکل کاربلد و حرفه ای سابق فدراسیون کند. آقای اسدی که تفاوت بین زمین فوتبال و زمین سیب زمینی را نمی داند چگونه می تواند راجع به استانداردهای لازم و امکانات در فوتبال بین المللی صحبت کند.

وی افزود: این شخص کیست که از بدو ورودش، فقط توهین و دست کم گرفتن بازیکنان و مربیان و همینطور مسوولان فدراسیون از طرف او انجام گرفته است؟ این شخص کیست که کاملا خارج از چارچوب عمل می کند و حتی با وجود اینکه رییس فدراسیون فوتبال و همینطور اعضای محترم هیات رییسه به او تاکید کرده اند حق دخالت در مسائل تیم ملی را ندارد، باز هم اصرار به بی احترامی و سرپیچی دارد. با فروتنی عرض می کنم که به نظرم تحمیل ایشان به عنوان دبیرکل فدراسیون فوتبال بسیار ناراحت کننده است.

سرمربی تیم ملی در ادامه خاطر نشان کرد: اگر این مسائل کافی نبود بنده متوجه صحبتهای آقای دکتر سجادی راجع به زمین و امکانات آکادمی ملی فوتبال شده ام و البته این صحبتها کاملاً باعث شگفتی من شده است. البته قبل از هرگونه صحبت دیگر با کمال احترام باید این را خدمت حضرتعالی عرض کنم قولهایی که جنابعالی در راستای حمایت از تیم ملی قبل از جام جهانی برزیل و جام ملتهای آسیا دادید را به یاد آوردم. فقط می خواهم یادآوری کنم که ما مربیان و بازیکنان مسائل را فراموش نمی کنیم و امروز باید بگویم که از این مسائل گذشت هم نمی کنیم.

کی روش بیان کرد: به عناوین اصلی صحبت هایم که آماده سازی تیم ملی و همینطور امکانات تمرینی لازم است، بر می گردم. با کمال احترام باید عرض کنم که می خواهم از این فرصت استفاده کرده و یادآوری کنم که حضرتعالی این فرصت را داشتید که در مرکز تمرینی باشگاه کورینتیانس برزیل همراه با تیم ملی حضور داشته باشید و این فرصت را پیدا کردید که از نزدیک مشاهده کنید وقتی بنده صحبت از امکانات تمرینی برای پیشرفت تیم ملی می کنم، منظورم چیست. با کمال احترام باید عرض کنم که شما چگونه می توانید به مردم بگویید چرا بنده درخواست یک زمین بهتر و شرایط بهتر را دارم. صادقانه عرض می کنم که شما چگونه می توانید به هواداران فوتبال ملی ایران بگویید آن چیزی که در باشگاه کورینتیانس برزیل دیدید با آن چیزی که برای آماده سازی تیم ملی مهیاست، مناسب برای تیم ملی و خیلی خوب است. صادقانه عرض می کنم که فرمایشات حضرتعالی من را ناامید کرد چرا که توقع بنده از یک مسوول بلند رتبه ورزشی داشتن انگیزه بالاتر برای ارائه نگرشی وسیع تر است.

او در پایان اظهار کرد: بنده سطح توقع دیگری در تعهد و انگیزه برای ساختن آینده تیم ملی را داشتم. اگر بخواهیم با شرایط سطح پایین خود را راضی کنیم و بگوییم اوضاع خیلی عالی است این مطلب برای من قابل قبول نیست و این طرز تفکری نیست که بنده دوست داشته باشم، تیم ملی و بازیکنانم از آن برخوردار باشند.

كاپ

هدیه تهرانی و چند تن از دوستداران طبیعت در روز طبیعت، ساعت 15:30 امروز در پارک لاله دستگیر شدند.

این خبر به نقل از یکی از سایت های سینمایی منتشر شده که براساس آن، این تجمع بدون مجوز با هدف حمایت از حقوق حیوانات بوده و ابتدا در بهارستان انجام گرفته که تجمع کنندگان توسط نیروهای انتظامی متفرق شدند و از آنجا به پارک لاله رفتند. در پارک لاله این گروه دستگیر شدند.

طبق پیگیری ها با مسئولان پارک لاله این تجمع بدون مجوز بوده و ماموران نیروی انتظامی قصد پراکنده کردن افراد حاضر را داشتند و هیچ کس دستگیر نشده است.پیش از این نیز هدیه تهرانی در تجمع های خیابانی حضور داشته که از جمله آن می توان به تجمع اعتراضی مقابل سازمان حفاظت از محیط زیست اشاره کرد.

باشگاه